เช้าวันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้อง เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูอบอุ่นและปลอดภัย ความทรงจำจากเมื่อคืนยังคงแจ่มชัดในหัว เธอได้ตัดสินใจครั้งใหญ่แล้ว และตอนนี้ก็ได้เวลาที่จะเผชิญหน้ากับผลของการตัดสินใจนั้น เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น “แพรวา” เป็นเสียงของ ‘ไค’ “คุณตื่นแล้วใช่ไหม” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ตื่นแล้วค่ะ” ประตูเปิดออก ‘ไค’ เดินเข้ามาในห้อง สวมชุดลำลองสีดำดูทะมัดทะแมง เขามีสีหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขาก็ยังคงฉายแววของความห่วงใย “เป็นอย่างไรบ้าง” ‘ไค’ ถาม “นอนหลับสบายดีไหม” “สบายดีค่ะ” แพรวาตอบ “ขอบคุณค่ะ” “ดีแล้ว” ‘ไค’ กล่าว “วันนี้เราต้องย้ายที่กัน” “ย้ายที่?” แพรวาเลิกคิ้ว “ทำไมคะ” “เพื่อความปลอดภัยของคุณ” ‘ไค’ อธิบาย “ถึงแม้ที่นี่จะดูปลอดภัย แต่เราไม่สามารถแน่ใจได้ 100% ว่าจะไม่มีใครค้นพบ” แพรวายอมรับในเหตุผลของ ‘ไค’ เธอเองก็รู้สึกว่าการอยู่ที่เดิมนานเกินไปอาจจะไม่ใช่เรื่องดี “แล้วเราจะไปที่ไหนคะ” แพรวาถาม “ผมมีที่ซ่อนอยู่อีกแห่งหนึ่ง” ‘ไค’ ตอบ “มันค่อนข้างห่างไกลจากเมือง และเข้าถึงได้ยากกว่าที่นี่มาก” “คุณ… คุณเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้วหรือคะ” แพรวาถามด้วยความประหลาดใจ ‘ไค’ ยิ้มเล็กน้อย “ผมไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีแผนสำรอง” เขาตอบ “โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ละเอียดอ่อนแบบนี้” เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งที่วางอยู่บนเก้าอี้ ยื่นให้แพรวา “ใส่ตัวนี้ไว้ก่อนนะ มันจะช่วยพรางตัวคุณได้ดี” แพรวารับเสื้อคลุมมาสวม มันเป็นเสื้อคลุมแขนยาวสีเข้มที่ดูไม่สะดุดตา “ขอบคุณค่ะ” “เราจะเดินทางด้วยรถของผม” ‘ไค’ กล่าว “ผมจะขับเอง และจะอธิบายรายละเอียดทั้งหมดระหว่างทาง” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันพร้อมแล้ว” ทั้งสองคนเดินออกจากห้องใต้ดินผ่านทางลับที่ ‘ไค’ เปิดขึ้น เมื่อออกมาสู่ภายนอก แพรวาพบว่าตัวเองอยู่ในโรงเก็บรถเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้าง แต่เมื่อมองใกล้ๆ เธอก็เห็นว่ามันยังคงได้รับการดูแลอย่างดี ‘ไค’ เปิดประตูรถยนต์คันหนึ่ง ซึ่งเป็นรถยนต์สีดำสนิท ดูบึกบึนและไม่หรูหราจนเกินไป “ขึ้นรถก่อน” ‘ไค’ บอก แพรวานั่งลงที่เบาะข้างคนขับ ‘ไค’ นั่งประจำที่คนขับ แล้วสตาร์ทเครื่องยนต์ “เอาล่ะ” ‘ไค’ เริ่มอธิบาย “ที่ที่เราจะไปกันวันนี้ เป็นสถานที่ที่คนไม่ค่อยรู้จัก มันเป็นเหมือนบ้านร้างกลางป่า แต่ผมได้ปรับปรุงมันให้มีความปลอดภัยและสะดวกสบายพอสมควร” “คุณมีคนคอยดูแลอยู่ตรงนั้นไหมคะ” แพรวาถาม “มี” ‘ไค’ ตอบ “เป็นคนของผมที่ไว้ใจได้ พวกเขาจะคอยดูแลความปลอดภัยให้คุณ” “แล้วคุณ… คุณจะอยู่ที่นั่นกับฉันตลอดเวลาหรือคะ” แพรวาถาม “ไม่เสมอไป” ‘ไค’ ตอบ “ผมอาจจะต้องเดินทางไปๆ มาๆ เพื่อดูแลเรื่องต่างๆ แต่ผมจะคอยติดต่อคุณอยู่เสมอ และจะกลับมาหาคุณบ่อยๆ” แพรวารับฟังอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกไว้วางใจในตัว ‘ไค’ มากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่าตอนนี้ ‘ไค’ คือคนที่เธอต้องพึ่งพา “แล้วเรื่องเอกสารล่ะคะ” แพรวาถาม “ผมเก็บไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว” ‘ไค’ ตอบ “ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้จนกว่าผมจะอนุญาต” รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากโรงเก็บรถอย่างนุ่มนวล ‘ไค’ ขับรถด้วยความเร็วที่พอเหมาะ เส้นทางที่พวกเขาใช้เป็นเส้นทางที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครสัญจรไปมานัก “คุณ ‘ไค’ คะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงจริงๆ… มันจะส่งผลกระทบถึงใครบ้างคะ” ‘ไค’ เงยหน้ามองแพรวาเล็กน้อย “มันจะส่งผลกระทบอย่างมาก” เขาตอบ “ผู้คนจะได้รู้ว่าเบื้องหลังอำนาจมืดที่พวกเขาเคยกลัว จริงๆ แล้วมีใครเป็นคนบงการอยู่” “แล้ว… จะมีใครได้รับอันตรายจากการเปิดโปงครั้งนี้อีกไหมคะ” แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง “ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครต้องเดือดร้อน” ‘ไค’ กล่าว “และผมจะใช้หลักฐานที่มีอยู่เพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์” “แล้ว ‘อัลฟ่า’ ตัวจริง… เขาจะทำอย่างไร” แพรวาถาม “เมื่อความจริงถูกเปิดเผย อำนาจของเขาก็จะหมดไป” ‘ไค’ ตอบ “เขายังคงเป็นผู้บัญชาการตำรวจอยู่ แต่เขาก็จะถูกตรวจสอบอย่างหนัก และอาจจะต้องเผชิญกับกระบวนการทางกฎหมาย” “แล้วมาเฟียคนนั้นล่ะคะ” แพรวาถาม “เขาเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง” ‘ไค’ กล่าว “เมื่อตัวบงการถูกเปิดโปง เขาก็จะไม่มีอำนาจอะไรอีก” บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปเรื่อยๆ ระหว่างที่รถเคลื่อนตัวไปตามถนนที่คดเคี้ยว ‘ไค’ อธิบายถึงแผนการต่างๆ ที่เขาวางไว้ และสิ่งที่แพรวาจะต้องทำต่อไป “เมื่อเราถึงที่หมายแล้ว” ‘ไค’ กล่าว “ผมจะแนะนำให้คุณรู้จักกับคนที่คอยดูแลคุณ พวกเขาจะคอยช่วยเหลือคุณในทุกๆ เรื่อง” “แล้วคุณล่ะคะ” แพรวาถาม “คุณจะมาหาฉันบ่อยแค่ไหน” ‘ไค’ ยิ้ม “ผมจะมาหาคุณบ่อยเท่าที่ผมทำได้” เขาตอบ “ผมจะไม่ทิ้งคุณให้อยู่คนเดียว” แพรวารู้สึกถึงความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น ‘ไค’ ไม่ได้เพียงแค่ช่วยเหลือเธอ แต่เขายังแสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบและความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเธอ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ในที่สุดรถก็เลี้ยวเข้าไปในเส้นทางที่ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครผ่านมาก่อน มันเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบ และมีเพียงแสงแดดรำไรที่ส่องลอดใบไม้ลงมา “เราใกล้จะถึงแล้ว” ‘ไค’ บอก “สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างลับตาคน” ในที่สุด รถก็จอดลงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ดูเหมือนจะสร้างด้วยไม้เก่าๆ แต่ก็ยังคงแข็งแรงและดูอบอุ่น มันตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่เงียบสงบ “ถึงแล้ว” ‘ไค’ กล่าว “นี่คือที่พักของคุณชั่วคราว” แพรวาลงจากรถ มองดูบ้านหลังเล็กๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันดูเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกปลอดภัย ‘ไค’ เปิดประตูบ้าน และพาแพรวาเข้าไปข้างใน “เข้ามาเลย” ‘ไค’ กล่าว “หวังว่าคุณจะชอบนะ” ภายในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นครบครัน ดูสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของป่าไม้ “ที่นี่ดูดีมากเลยค่ะ” แพรวาเอ่ยชม “ผมพยายามทำให้ดีที่สุด” ‘ไค’ กล่าว “ตอนนี้… ผมจะแนะนำคุณให้รู้จักกับคนที่จะคอยดูแลคุณ” เขาเดินออกไปเปิดประตูอีกบานหนึ่ง และเรียกชายหญิงคู่หนึ่งเข้ามา “นี่คือสมชายกับปิ่น” ‘ไค’ แนะนำ “พวกเขาเป็นคนที่ไว้ใจได้ของผม และจะคอยดูแลคุณตลอดเวลาที่คุณอยู่ที่นี่” สมชายและปิ่นโค้งคำนับให้แพรวาอย่างสุภาพ “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแพรวา” สมชายกล่าว “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” แพรวารับคำ “คุณไม่ต้องกังวลอะไรนะคะ” ปิ่นกล่าว “พวกเราจะดูแลคุณอย่างดีที่สุด” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาก” ‘ไค’ มองแพรวาด้วยรอยยิ้ม “ผมต้องไปแล้วตอนนี้” เขาบอก “แต่ผมจะกลับมาหาคุณอีกในเร็วๆ นี้” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณ ‘ไค’” ‘ไค’ พยักหน้า “ดูแลตัวเองนะ” เขาบอก ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ทิ้งแพรวาไว้กับสมชายและปิ่น ท่ามกลางความเงียบสงบของป่าใหญ่ แพรวารู้สึกถึงความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจ แม้จะยังคงมีความท้าทายรออยู่ข้างหน้า แต่ตอนนี้ เธอก็มีที่พักพิงที่ปลอดภัย และมีคนที่คอยสนับสนุนเธอ