แพรวามาถึงบ้านพักลับของไค ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองใหญ่และผู้คน แสงแดดยามเย็นสาดส่องกระทบผืนน้ำในสระว่ายน้ำที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสวน บรรยากาศเงียบสงบจนน่าขนลุก แต่ความเงียบนี้กลับแฝงไปด้วยความตึงเครียด แพรวาก้าวลงจากรถ รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องเธออยู่ “ยินดีต้อนรับครับ คุณแพรวา” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย เขาเป็นคนเดียวกับที่เธอเคยเห็นอยู่ข้างกายไคเสมอ “ผมชื่อ ‘วิน’ เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้” “ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบรับ “คุณไคอยู่ที่นี่หรือเปล่าคะ” “คุณไคเพิ่งออกไปครับ” วินตอบ “เขามีธุระด่วน แต่ฝากบอกว่าให้คุณพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน” “ธุระด่วน?” แพรวาถามอย่างกังวล “เป็นเรื่องเกี่ยวกับข่าวหรือเปล่าคะ” “ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ” วินส่ายหน้า “แต่ผมรู้ว่าเขาเป็นห่วงคุณมาก” แพรวาพยักหน้ารับ เธอเดินเข้าไปในบ้านที่ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นชา ไร้ชีวิตชีวา “คุณแพรวาครับ” วินพูดต่อ “ผมได้เตรียมห้องพักไว้ให้คุณแล้ว หากมีอะไรต้องการเพิ่มเติม บอกผมได้ตลอดเวลานะครับ” “ขอบคุณค่ะ” แพรวากล่าว “ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ” เธอเดินเข้าไปในห้องนอนที่กว้างขวาง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเพียงป่าทึบที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ความรู้สึกโดดเดี่ยวเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ก็พบว่าไม่มีสัญญาณ “สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดขาด” วินที่ยืนรออยู่หน้าประตูอธิบาย “เป็นมาตรการรักษาความปลอดภัยครับ” แพรวารู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เธอเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันกำลังจะนำพาตัวเองไปสู่หายนะหรือเปล่า” เธอคิดถึงไค ใบหน้าคมเข้ม รอยยิ้มที่ดูอันตราย แต่กลับทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว เขาคือใครกันแน่ เจ้าพ่อค้ายาผู้โหดเหี้ยม หรือบุรุษผู้พยายามต่อสู้เพื่อความยุติธรรม เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำเอาแพรวากระโดดตกใจ เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อ ‘ไค’ “ค่ะ ‘ไค’ ” เธอตอบรับเสียงสั่น “ผมขอโทษที่ทำให้คุณตกใจ” เสียงของไคฟังดูอ่อนล้า “ผมกำลังเดินทางกลับ” “เกิดอะไรขึ้นคะ” แพรวาถามทันที “อัลฟ่ารู้ว่าเราเปิดโปงเรื่องนี้แล้ว” ไคตอบ “และเขาก็กำลังจะลงมือ” “ลงมือ?” แพรวาอุทาน “หมายถึงอะไรคะ” “เขาจะพยายามหยุดยั้งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น” ไคอธิบาย “และเป้าหมายแรกของเขาคือการกำจัดผม” “คุณ! คุณอันตราย” แพรวาตกใจมาก “ผมรู้” ไคกล่าว “ผมกำลังจะบอกให้คุณย้ายไปที่อื่น แต่ดูเหมือนว่าจะสายเกินไปแล้ว” “แต่ที่นี่ปลอดภัยไม่ใช่หรือคะ” แพรวาถาม “ที่นี่ปลอดภัยจากอัลฟ่า แต่ไม่ปลอดภัยจากคนของเขา” ไคตอบ “ผมกำลังจะบอกให้คุณทำตามที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัด” “ฉันจะทำทุกอย่างค่ะ” แพรวายืนยัน “คุณต้องอยู่แต่ในห้องนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด” ไคสั่ง “และห้ามเชื่อใจใครทั้งสิ้น นอกจากผม” “แล้วคุณล่ะคะ คุณจะทำอย่างไร” แพรวากลัว “ผมจะจัดการกับอัลฟ่า” ไคตอบ “ผมจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายใครได้อีก” “แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ…” แพรวาไม่อยากจะคิด “ผมจะปลอดภัย แพรวา” ไคตัดบท “คุณแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวผม” แพรวาวางสายโทรศัพท์ลง เธอเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปยังความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอรู้สึกถึงภัยอันตรายที่กำลังจะมาถึง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่ปลายอุโมงค์ วินเดินเข้ามาในห้อง “คุณแพรวาครับ คุณไคฝากข้อความมาครับ” “ข้อความอะไรคะ” แพรวาถาม “เขาบอกว่า… ให้คุณเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น” วินอ่านจากกระดาษ “และเขาจะกลับมาหาคุณในไม่ช้า” แพรวาพยักหน้ารับ เธอนั่งลงบนเตียง มองสำรวจห้องพักของตัวเองอีกครั้ง ทุกอย่างดูเหมือนปกติ แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล เสียงดังมาจากด้านนอก ทำเอาแพรวาผวาตัว เธอรีบเดินไปแง้มประตูห้องมอง เห็นวินกำลังยืนคุยกับชายฉกรรจ์อีกสามคน พวกเขาสวมชุดดำ และมีท่าทีกระฉับกระเฉง “คุณวินครับ ได้ข่าวแล้วหรือยังครับ” หนึ่งในนั้นถาม “ยังเลยครับ” วินตอบ “คุณไคยังไม่กลับมา” “แล้วคุณแพรวาล่ะครับ” อีกคนถาม “อยู่ในห้องของเธอครับ” วินตอบ “เธอปลอดภัยดี” แพรวาปิดประตูห้องลงอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว “วิน… เขาเป็นคนของอัลฟ่าหรือเปล่า” เธอเดินกลับไปที่กระจกเงา มองใบหน้าตัวเองอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่น “ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันจะไม่ยอมแพ้” เธอพูดกับเงาสะท้อนของตัวเอง เธอนึกถึงคำพูดของไค “ห้ามเชื่อใจใครทั้งสิ้น นอกจากผม” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสายที่ไม่ได้รับ เธอกดโทรกลับทันที “ฮัลโหล?” “แพรวา! อย่าเชื่อใจใครที่นั่น!” เสียงของไคดังขึ้นอย่างร้อนรน “วินมันเป็นคนของอัลฟ่า! รีบหนีออกมา!” แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มทลาย เธอรีบคว้ากระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้แล้วเปิดประตูห้องออกไป