หมอพริมยืนตัวสั่นอยู่เพียงลำพังในห้องที่ถูกล็อคจากด้านนอก หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพใบหน้าเหี้ยมเกรียมของคุณวิชัยยังคงติดตา เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างสิ้นหวัง นี่มันอะไรกัน ทำไมเธอถึงมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ จอมทัพส่งเธอเข้ามาในกับดัก หรือว่าเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าแผนจะผิดพลาดไปถึงขนาดนี้ "คุณวิชัยคะ... โปรดฟังดิฉันก่อน" เสียงของเธอที่ตะโกนออกไปก่อนที่ประตูจะปิดลง กลับกลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนก้องในความเงียบ เธอรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ คุณวิชัยได้จับเธอได้แล้ว และเขาคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ ความคิดของเธอฉายย้อนกลับไปถึงคำพูดของคุณวิชัย "ผมรู้ว่าคุณหมอทำงานให้จอมทัพ" ประโยคนี้ยังคงก้องอยู่ในหู เขาไม่เพียงแค่รู้ว่าเธอไม่ใช่หมอธรรมดา แต่เขารู้ถึงตัวตนของจอมทัพ ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด นี่มันหมายความว่าอย่างไร เขาได้ข้อมูลมาจากไหน หรือว่ามีใครบางคนทรยศพวกเขา? เธอเดินไปที่ประตู พยายามเขย่าลูกบิดอย่างแรง แต่ก็ไม่เป็นผล ประตูถูกล็อคอย่างแน่นหนา เธอสำรวจหน้าต่างที่อยู่สูงลิบ บานหน้าต่างปิดสนิท ไม่มีทางหนีออกไปได้เลย "ฤทธิ์! ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้!" เธอตะโกนเรียกอย่างสิ้นหวัง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกนาทีที่ผ่านไปยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้กับเธอ เธอเริ่มคิดถึงครอบครัว คิดถึงชีวิตปกติที่เคยมี ก่อนที่จะต้องมาพัวพันกับโลกอันตรายของมาเฟีย "จอมทัพ... คุณจะปล่อยให้ฉันตายที่นี่จริงๆ หรือคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกประตู เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวังที่ริบหรี่ "คุณวิชัย... คุณกลับมาแล้วเหรอคะ" เธอเอ่ยถามเสียงเบา ประตูถูกปลดล็อคออก และเงาร่างสูงโปร่งของฤทธิ์ก็ปรากฏขึ้น เขาไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ให้เห็น แต่ดวงตาของเขาดูฉายแววของความเห็นใจอยู่ลึกๆ "คุณหมอครับ" ฤทธิ์กล่าว "ผมต้องขอโทษแทนคุณวิชัยด้วยครับ" "คุณวิชัยอยู่ที่ไหนคะ" หมอพริมถามทันที "เขาจะทำอะไรกับฉัน" "คุณวิชัยไปพบคุณประธานแล้วครับ" ฤทธิ์ตอบ "แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะดูแลคุณหมอเอง" "ดูแลฉัน?" หมอพริมเลิกคิ้ว "คุณจะพาฉันไปไหน" "ผมจะพาคุณหมอไปที่ที่ปลอดภัยครับ" ฤทธิ์กล่าว "คุณวิชัยรู้แล้วว่าคุณหมอมาสืบข้อมูล เขาคงไม่ปล่อยคุณหมอไปง่ายๆ" "คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" หมอพริมถามอย่างประหลาดใจ "ผมทำงานกับคุณประธานมานานครับ" ฤทธิ์ตอบ "ผมพอจะเดาได้ว่าคุณหมอมาทำอะไร" "แล้วทำไมคุณไม่เตือนฉัน" หมอพริมถามเสียงแข็ง "ผมเตือนไปก็คงไม่เป็นผลครับ" ฤทธิ์ยักไหล่ "แล้วอีกอย่าง คุณวิชัยฉลาดกว่าที่คุณคิดนะครับ เขาจับคุณหมอได้เพราะคุณหมอเผลอทำของบางอย่างหล่นไว้" "ของบางอย่าง?" หมอพริมพยายามนึก "ฉันไม่ได้ทำอะไรหล่นเลยนะ" "แหวนของคุณหมอครับ" ฤทธิ์กล่าว "แหวนที่คุณหมอชอบเล่นขณะคิดอะไรบางอย่าง มันมีตราสัญลักษณ์ของบริษัทที่เกี่ยวข้องกับจอมทัพอยู่ คุณวิชัยสังเกตเห็นและตรวจสอบจนรู้ความจริง" หมอพริมหน้าซีดเผือด เธอจำได้ว่าตอนที่กำลังเครียดจากการพูดคุยกับคุณวิชัย เธอเคยหยิบแหวนวงโปรดขึ้นมาเล่นจริงด้วย แหวนวงนั้นเป็นแหวนที่จอมทัพให้มาเป็นสัญลักษณ์แทนความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของพวกเขา เธอไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ "แล้วตอนนี้... จอมทัพอยู่ที่ไหนคะ" หมอพริมถามอย่างร้อนรน "คุณประธานกำลังวางแผนครับ" ฤทธิ์ตอบ "เขาได้รับรายงานจากผมแล้ว และกำลังหาทางช่วยเหลือคุณหมอ" "ช่วยเหลือฉัน?" หมอพริมถามพลางหัวเราะอย่างขมขื่น "เขาจะช่วยฉันได้อย่างไร ในเมื่อเขาเป็นคนส่งฉันมาที่นี่ตั้งแต่แรก" "คุณหมอเข้าใจผิดแล้วครับ" ฤทธิ์กล่าว "คุณประธานไม่ได้อยากให้คุณหมอตกอยู่ในอันตราย เขาแค่ต้องการข้อมูลที่สำคัญ" "ข้อมูลที่สำคัญที่แลกมาด้วยชีวิตของฉันอย่างนั้นเหรอคะ" หมอพริมสวนกลับ "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้" "คุณหมอครับ" ฤทธิ์ถอนหายใจ "คุณประธานก็มีเหตุผลของเขา ผมเชื่อว่าเขาจะอธิบายให้คุณหมอฟังได้" "ฉันไม่ต้องการคำอธิบายอะไรอีกแล้ว" หมอพริมพูดเสียงเย็นชา "พาฉันออกไปจากที่นี่ที" ฤทธิ์พยักหน้า เขาเดินนำทางหมอพริมออกจากห้องนั้น ผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคย ซึ่งครั้งหนึ่งเธอเคยเดินเข้ามาด้วยความเต็มใจ แต่ครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง พวกเขาเดินผ่านสวนสวยของคฤหาสน์คุณวิชัย บรรยากาศยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนขับขานเป็นเพลงประกอบ "คุณวิชัยกำลังจะนำข้อมูลบางอย่างไปเสนอขายให้กับนักการเมืองบางคนครับ" ฤทธิ์กล่าวพลางเดินไปเรื่อยๆ "ข้อมูลนั้นเกี่ยวกับธุรกิจของจอมทัพ ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจของประเทศได้" "แล้วจอมทัพจะทำอย่างไร" หมอพริมถาม "คุณประธานกำลังเตรียมการอยู่ครับ" ฤทธิ์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าคุณวิชัยจะรู้ทัน และพยายามใช้คุณหมอเป็นเครื่องมือ" "เครื่องมือ..." หมอพริมพึมพำ "ฉันไม่เคยอยากเป็นเครื่องมือของใคร" "ผมเข้าใจครับ" ฤทธิ์กล่าว "แต่บางครั้ง เราก็ต้องทำในสิ่งที่เราไม่ต้องการ เพื่อให้ได้สิ่งที่เราต้องการ" พวกเขาเดินมาถึงรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ ฤทธิ์เปิดประตูให้หมอพริม "คุณจะพาฉันไปไหนคะ" หมอพริมถาม "ผมจะพาคุณหมอไปที่ที่ปลอดภัยที่สุดครับ" ฤทธิ์ตอบ "จนกว่าคุณประธานจะจัดการเรื่องของคุณวิชัยเสร็จ" หมอพริมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นรถ เธอไม่รู้ว่าฤทธิ์จะพาเธอไปที่ไหน และเธอจะไว้ใจเขาได้มากแค่ไหน แต่ตอนนี้ เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป หมอพริมมองย้อนกลับไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง เธอไม่รู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะพาเธอไปสู่จุดไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอได้ก้าวเข้ามาสู่โลกของจอมทัพอย่างเต็มตัว และโลกใบนี้มันอันตรายเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้