"ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" หมอพริมปฏิเสธเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ร่างกายที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงเริ่มเซเล็กน้อย จอมทัพรีบประคองเธอไว้ทันที "วิชัย... เขาจะทำแบบนั้นกับพ่อของฉันได้ยังไง" รินดาก้มหน้า น้ำตาไหลรินลงบนฝ่ามือที่ประนม "ฉันขอโทษค่ะคุณหมอพริม... ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ แต่ฉันได้ยินกับหูจริงๆ ค่ะ วิชัยโมโหมากตอนที่พ่อของคุณปฏิเสธข้อเสนอของเขา เขาพูดว่า 'ถ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็จะทำให้มันพินาศไปซะ' ฉันไม่เข้าใจในตอนแรก จนกระทั่งได้ยินเขาพูดถึง 'แผนการ' ที่จะทำให้บริษัทของคุณพ่อล้มละลาย และอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น... มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนนั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นแห่งนั้น มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ของรินดา และเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของหมอพริม จอมทัพกุมมือหมอพริมแน่น เขารับรู้ได้ถึงความสั่นเทาที่ส่งผ่านมา "แล้วทำไมเธอถึงเพิ่งมาบอกฉันตอนนี้" จอมทัพถามเสียงเรียบ แต่แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ "ทำไมเธอถึงเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวนานขนาดนี้" รินดากลั้นสะอื้น "ฉัน... ฉันกลัวค่ะ คุณจอมทัพ... กลัววิชัยมาก เขาข่มขู่ฉันไว้ เขาบอกว่าถ้าฉันปริปากบอกใคร เขาจะทำลายทุกอย่างที่ฉันมี แม้กระทั่ง... แม้กระทั่งครอบครัวของฉัน ฉันเป็นคนอ่อนแอเกินไป ฉันไม่มีทางเลือกอื่น..." "แต่ตอนนี้เธอเลือกแล้ว" จอมทัพพูด "เธอเลือกที่จะพูดความจริง" "ใช่ค่ะ" รินดายกมือขึ้นปาดน้ำตา "ฉันไม่สามารถทนอยู่กับความผิดนี้ต่อไปได้อีกแล้ว ฉันเห็นคุณหมอพริมต้องทนทุกข์ทรมาน ฉันเห็นคุณจอมทัพต้องต่อสู้กับวิชัยมาตลอด ฉันรู้ว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันไม่อยากให้มีใครต้องตกเป็นเหยื่อของวิชัยอีกต่อไป" หมอพริมยังคงนิ่งเงียบ เธอประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่เพิ่งได้รับ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจ และความรู้สึกผิดที่เธอเองก็อาจจะโทษจอมทัพในบางครั้ง "แล้ว... หลักฐานที่คุณมีล่ะ" หมอพริมถามเสียงแหบพร่า "คุณบอกว่ามีหลักฐาน" "ใช่ค่ะ" รินดาพยักหน้า "ฉัน... ฉันแอบบันทึกเสียงการสนทนาของวิชัยไว้หลายครั้ง ตั้งแต่ตอนที่เขาสั่งให้คนไปทำร้ายพ่อของคุณ จนถึงตอนที่เขาวางแผนทำลายบริษัท ฉันเก็บมันไว้ในไดรฟ์ข้อมูลลับที่ซ่อนไว้ในคอมพิวเตอร์เก่าของฉันค่ะ" "ดีมาก" จอมทัพกล่าว "เธอทำได้ดีมาก รินดา" เขากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ตอนนี้เธอไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว" "ฉัน... ฉันจะช่วยคุณเต็มที่ค่ะ" รินดากล่าว "ฉันจะให้คุณจอมทัพและคุณหมอพริมเอาหลักฐานไปใช้จัดการกับวิชัย" หมอพริมค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ เธอหันไปมองจอมทัพ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างปรากฏขึ้น "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี" หมอพริมกล่าว "ขอบคุณนะรินดา ที่คุณกล้าพูดความจริงออกมา" "ฉันควรจะเป็นคนขอโทษคุณหมอพริมค่ะ" รินดาตอบ "ที่ทำให้คุณต้องตกอยู่ในอันตราย และทำให้ครอบครัวของคุณต้องเจ็บปวด" "เรื่องมันผ่านไปแล้ว" จอมทัพพูด "สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการนำตัววิชัยมารับโทษ" เขากล่าวกับหมอพริม "ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณต้องการ" หมอพริมพยักหน้า แต่ในใจของเธอยังคงสับสน เธอคิดถึงพ่อของเธอ คิดถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญมา คิดถึงความเกลียดชังที่มีต่อวิชัยที่กำลังก่อตัวขึ้น "เขาจะต้องชดใช้" หมอพริมพูดเสียงแข็ง "เขาจะต้องชดใช้ในสิ่งที่เขาทำกับพ่อของฉัน" "แน่นอน" จอมทัพตอบ "เราจะทำให้เขาชดใช้" เมื่อรินดาขอตัวกลับไปพักผ่อน หมอพริมก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา จอมทัพนั่งลงข้างๆ เธอ แล้วดึงเธอเข้ามากอด "ฉันรู้ว่ามันหนักหนาสำหรับเธอ" จอมทัพพูดเบาๆ "แต่เธอไม่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียวอีกแล้ว" หมอพริมซบหน้าลงบนอกของจอมทัพ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงจากเขา แม้ว่าในใจจะยังคงเต็มไปด้วยพายุ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป "ฉัน... ฉันโกรธวิชัยมาก" หมอพริมกระซิบ "ฉันอยากจะให้เขาเจ็บปวดเหมือนที่พ่อของฉันเคยเจ็บปวด" "ฉันเข้าใจ" จอมทัพลูบหลังเธอเบาๆ "และเราจะทำให้มันเกิดขึ้น" หลังจากนั้นไม่นาน จอมทัพก็ได้รับไฟล์เสียงจากรินดา เขาเปิดฟังอย่างตั้งใจ เสียงของวิชัยที่เต็มไปด้วยความอำมหิตและความเหี้ยมโหด ทำให้เขาสะอิดสะเอียน "นี่มันเลวร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ" จอมทัพพึมพำกับตัวเอง เขาหันไปมองหมอพริมที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ "เรามีทุกอย่างที่เราต้องการแล้วพริม" เขากล่าว "เราจะจัดการกับวิชัยให้เร็วที่สุด" หมอพริมเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่มีความแข็งแกร่งปรากฏอยู่ "ฉันพร้อมแล้ว" เธอตอบ "ฉันพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา" จอมทัพยิ้มบางๆ เขาจับมือเธอไว้แน่น "ดีมาก" ค่ำคืนนั้น ความตึงเครียดยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่ก็มีความหวังใหม่ก่อตัวขึ้นมา เป็นความหวังที่จะได้เห็นความยุติธรรมบังเกิด และเป็นความหวังที่จะได้เห็นผู้กระทำผิดได้รับโทษตามสาสม