ค่ำคืนนั้น รัญดาแทบจะนอนไม่หลับ ภาพของใบหน้าอันเคร่งขรึมของลูเซียโน่ และคำพูดของคุณป้าคาเมเลีย วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอรู้สึกสับสนราวกับว่ากำลังเดินอยู่ท่ามกลางสายหมอกหนาทึบ แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่บอกเธอว่า การได้คุยกับลูเซียโน่ ทำให้ช่องว่างระหว่างเธอกับเขาลดน้อยลงไปบ้าง เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อรัญดาตื่นขึ้นมา เธอก็พบว่าลูเซียโน่ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้เธอแล้ว มีผลไม้สดนานาชนิด เบคอนกรอบๆ และไข่ดาวที่ทำอย่างพิถีพิถัน “อรุณสวัสดิ์ครับ” ลูเซียโน่กล่าวขณะที่เธอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร “เมื่อคืนคงนอนไม่หลับสินะ” “ค่ะ” รัญดาตอบ “ดิฉันคิดมากไปหน่อย” “เรื่องที่คุยกันเมื่อคืน” ลูเซียโน่กล่าว “ผมอยากจะบอกคุณเพิ่มอีกนิดหน่อย” รัญดาเงยหน้าขึ้นมองเขา “เกี่ยวกับอะไรคะ” “เกี่ยวกับอดีตของผม” ลูเซียโน่ตอบ “มันอาจจะช่วยให้คุณเข้าใจว่า ทำไมผมถึงต้องทำอะไรที่ดูเหมือนปกปิดคุณ” รัญดาพยักหน้า เชิญชวนให้เขาเล่าต่อ “ผมเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่เคยมีความอบอุ่น” ลูเซียโน่เริ่มเล่า “พ่อแม่ของผมเป็นนักธุรกิจที่ให้ความสำคัญกับอำนาจและผลประโยชน์มากกว่าความรู้สึก ผมต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก” “แล้วคุณป้าคาเมเลียล่ะคะ” รัญดาถาม “ท่านเคยบอกว่าท่านรักคุณมาก” “ท่านรักผมมากครับ” ลูเซียโน่ตอบ “ท่านเป็นเหมือนแม่คนที่สองของผม ท่านดูแลผมตั้งแต่เด็ก สอนให้ผมรู้จักโลกใบนี้ แต่ท่านก็มีวิธีสอนที่แตกต่างออกไป ท่านสอนให้ผมรู้จักการเอาตัวรอด การต่อสู้ และการไม่ไว้ใจใครง่ายๆ” “เพราะอะไรคะ” รัญดาถาม “เพราะท่านเห็นอะไรมามาก” ลูเซียโน่กล่าว “ท่านเห็นความโหดร้ายของโลกใบนี้ ท่านเห็นว่าคนที่อ่อนแอจะถูกเหยียบย่ำ” “แล้วคุณมาร์โคเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ” รัญดาถามอย่างตรงไปตรงมา ลูเซียโน่ถอนหายใจ “มาร์โคเป็นเหมือนเงาที่ตามติดผมมาตลอด” เขาเล่า “เราเคยเติบโตมาด้วยกันในฐานะเพื่อน แต่เมื่อเราโตขึ้น ความคิดและวิธีการของเราก็เริ่มแตกต่างกัน เขากระหายอำนาจและพร้อมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มันมา” “คุณป้าคาเมเลียเคยเตือนคุณเกี่ยวกับเขาไหมคะ” “ท่านเตือนผมเสมอ” ลูเซียโน่ตอบ “ท่านบอกว่ามาร์โคเป็นอันตราย เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และไม่น่าไว้ใจ แต่ในตอนนั้น ผมยังเด็ก ผมไม่เข้าใจ” “แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ” รัญดาถาม เสียงสั่นด้วยความอยากรู้ “มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมเกือบเสียทุกอย่างไป” ลูเซียโน่พูดเสียงเข้มขึ้น “มาร์โคทรยศผม หักหลังผม เขาพยายามจะยึดทุกอย่างที่เป็นของผมไป แม้กระทั่งชีวิตของผม” “เขาทำร้ายคุณเหรอคะ” รัญดาถามด้วยความตกใจ “เกือบจะครับ” ลูเซียโน่กล่าว “แต่ผมเอาตัวรอดมาได้ ผมต้องใช้ทุกวิถีทางที่ผมมี เพื่อต่อสู้กลับไป และนับตั้งแต่วันนั้น ผมก็สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายผม หรือคนที่ผมรัก ได้อีก” “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงต้องเข้มแข็งและเย็นชาขนาดนี้เหรอคะ” รัญดาถาม “บางทีอาจจะใช่” ลูเซียโน่ยอมรับ “ผมต้องสร้างกำแพงขึ้นมา เพื่อปกป้องตัวเอง ผมต้องทำให้คนอื่นเชื่อว่าผมไม่สามารถถูกทำร้ายได้” “แล้วความรู้สึกที่แท้จริงของคุณล่ะคะ” รัญดาถาม “คุณเคยรู้สึกกลัวบ้างไหม” ลูเซียโน่เงียบไป เขาไม่เคยยอมรับความรู้สึกอ่อนแอของตัวเองกับใครมาก่อน แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของรัญดา เขาก็รู้สึกว่าอยากจะเปิดใจ “ผมกลัว” ลูเซียโน่สารภาพเสียงแผ่ว “ผมกลัวที่จะสูญเสียทุกอย่าง ผมกลัวที่จะเห็นคนที่ผมรักต้องตกอยู่ในอันตราย” “ดิฉันเข้าใจแล้วค่ะ” รัญดาเอื้อมมือไปกุมมือของเขาไว้ “ขอบคุณที่เล่าให้ดิฉันฟังนะคะ” ลูเซียโน่บีบมือของเธอเบาๆ “ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับความลับของผมไว้คนเดียว” เขาพูด “แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวด” “ดิฉันไม่กลัวค่ะ” รัญดาตอบ “ตราบใดที่มีคุณอยู่เคียงข้าง” คำพูดของรัญดาทำให้รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลูเซียโน่ เป็นรอยยิ้มที่รัญดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจ “แล้วเรื่องของคุณมาร์โคตอนนี้ เป็นอย่างไรบ้างคะ” รัญดาถาม “คุณจะจัดการกับเขาอย่างไร” “ผมกำลังวางแผนอยู่” ลูเซียโน่กล่าว “เขากำลังเล่นเกมที่อันตราย และผมก็พร้อมจะตอบโต้” “คุณต้องการให้ดิฉันช่วยอะไรไหมคะ” รัญดาถาม “แค่คุณอยู่ข้างๆ ผมก็พอแล้ว” ลูเซียโน่ตอบ “และโปรดจำไว้เสมอว่า อย่าไว้ใจมาร์โคเด็ดขาด” “ดิฉันจะจำไว้ค่ะ” รัญดาตอบ หลังจากมื้อเช้า รัญดาก็กลับเข้าไปในห้องสมุด เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่าน มันเป็นหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของตระกูลมาเฟียเก่าแก่เล่มหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังตั้งใจอ่าน เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง “คุณหนูคะ” แอนนาเอ่ยขึ้น “มีคนมาหาค่ะ” “ใครคะ” รัญดาถามโดยไม่ละสายตาจากหนังสือ “เป็นผู้หญิงค่ะ” แอนนาตอบ “เธอแต่งตัวดูดีมาก แต่ท่าทางดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่” รัญดาขมวดคิ้ว “หน้าตาเป็นอย่างไรคะ” “ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่เธอมีผมสีเข้มยาวถึงกลางหลัง แล้วก็มีเครื่องประดับสีทองเต็มไปหมดเลยค่ะ” รัญดานึกถึงใบหน้าของผู้หญิงที่เธอเคยพบเจอมา คำอธิบายของแอนนาทำให้เธอคิดถึงใครบางคน “เธอชื่ออะไรคะ” รัญดาถาม “เธอไม่ได้บอกค่ะ แต่บอกว่าเธอมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณหนู” แอนนาตอบ รัญดาปิดหนังสือลง “ให้เธอรอที่ห้องรับแขกนะคะ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้” เมื่อรัญดาเดินลงไปที่ห้องรับแขก เธอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่ เธอคือผู้หญิงที่แอนนาอธิบายไว้ ผมสีดำยาวสลวย ผิวขาวละเอียด ดวงตาคมกริบ และเครื่องประดับสีทองระยิบระยับที่ประดับอยู่ทั่วร่างกาย “สวัสดีค่ะ” รัญดาเอ่ยทักทาย “ฉันคือรัญดาค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นหันมามองเธอด้วยสายตาที่ประเมิน “ฉันคือโซเฟีย” เธอแนะนำตัวสั้นๆ “ฉันมาที่นี่เพื่อบอกคุณบางอย่าง” “บอกเรื่องอะไรคะ” รัญดาถาม “คุณมาจากไหน” “ฉันมาจากโลกเดียวกับคุณลูเซียโน่” โซเฟียตอบ “และฉันก็รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับเขา ที่คุณอาจจะต้องรู้” รัญดาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ การปรากฏตัวของโซเฟีย และคำพูดของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีภัยคุกคามบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา “ฉันไม่เข้าใจ” รัญดาพูด “คุณไม่เข้าใจก็ไม่แปลก” โซเฟียยิ้มเยาะ “เพราะคุณไม่รู้ว่าคุณกำลังเข้าไปพัวพันกับอะไร”