รัญดาเดินกลับมาที่ห้องนอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง คำพูดของลูเซียโน่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความสับสนในใจของเธอคลี่คลายลงเลยแม้แต่น้อย เธอรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงไปมาระหว่างความไว้ใจและความสงสัย ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขากำลังถูกทดสอบอย่างรุนแรง เธอไม่แน่ใจแล้วว่าควรจะเชื่อใครดี โซเฟียดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของลูเซียโน่และมาร์โคจริงๆ แต่การที่เธอพูดจาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นก็ทำให้รัญดาตั้งคำถามถึงเจตนาที่แท้จริงของเธอ ในขณะเดียวกัน ลูเซียโน่ก็ดูเหมือนจะปกปิดบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ คำพูดของเขาคลุมเครือและไม่ชัดเจนพอที่จะทำให้เธอสบายใจได้ รัญดาเดินไปที่หน้าต่างห้องนอน มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มระเรื่อ ยามอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงัด แต่ภายในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ “เขาปกป้องฉันจริงๆ หรือแค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือ” คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอจำได้ถึงแววตาของลูเซียโน่ในยามที่เขาอยู่กับเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ความอ่อนโยน มันดูจริงใจเหลือเกิน แต่ถ้าโซเฟียพูดถูก เรื่องราวในอดีตของเขาก็อาจจะทำให้เขามีอีกด้านหนึ่งที่โหดเหี้ยมกว่าที่เธอเคยรับรู้ เธอตัดสินใจว่าเธอต้องหาความจริงให้เจอ เธอไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับความไม่แน่ใจแบบนี้ได้อีกต่อไป รัญดาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอคิดถึงใครบางคนที่น่าจะให้คำตอบเธอได้ เธอเลื่อนรายชื่อโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบรายชื่อที่คุณป้าคาเมเลียเคยให้ไว้เมื่อนานมาแล้ว เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรออก “ฮัลโหลค่ะ คุณป้า” รัญดาเอ่ยทักเสียงสั่น “รัญดา มีอะไรหรือลูก” เสียงของคุณป้าคาเมเลียฟังดูอบอุ่นตามเคย “คือ...ดิฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณป้าค่ะ” รัญดาตัดสินใจเล่า “เรื่องของลูเซียโน่...และคุณมาร์โค” คุณป้าคาเมเลียเงียบไปครู่หนึ่ง “โซเฟียไปพูดอะไรกับเธออีกแล้วสินะ” “ค่ะ” รัญดาตอบ “เธอเล่าเรื่องราวในอดีตให้ดิฉันฟัง...เกี่ยวกับความแค้นของคุณมาร์โค แล้วก็บอกว่าลูเซียโน่เป็นคนทำลายครอบครัวของเขา” “โซเฟียเป็นเด็กที่เก็บกดความแค้นไว้มาก” คุณป้าคาเมเลียกล่าวเสียงอ่อน “เธอมักจะมองเห็นแต่ด้านที่มืดของเรื่องราว” “แล้วเรื่องนี้มันจริงหรือคะคุณป้า” รัญดาถามอย่างมีความหวัง “เรื่องที่คุณมาร์โค...มันเป็นเพราะลูเซียโน่จริงๆ หรือเปล่า” “รัญดา ลูกต้องเข้าใจว่าในโลกของพวกเขามันซับซ้อนกว่าที่เราเห็น” คุณป้าคาเมเลียกล่าว “มาร์โคเป็นคนที่ถูกความทะเยอทะยานของตัวเองบดบัง เขาทำอะไรหลายอย่างที่ผิดพลาดไป และแน่นอนว่าลูเซียโน่ก็มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนั้น” “ส่วนเกี่ยวข้องยังไงคะ” รัญดาถาม “คุณป้าช่วยบอกดิฉันให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหมคะ” “ลูเซียโน่เป็นคนที่เด็ดขาด” คุณป้าคาเมเลียอธิบาย “เมื่อเขาเห็นว่าใครเป็นภัย เขาจะจัดการอย่างเด็ดขาดเสมอ มาร์โคเคยพยายามจะเล่นงานเขาหลายครั้ง และลูเซียโน่ก็ตอบโต้กลับไป” “แล้วเรื่องครอบครัวของคุณมาร์โค...” รัญดาพูดต่อ “ความขัดแย้งของพวกเขามันลามไปถึงครอบครัว” คุณป้าคาเมเลียยอมรับ “มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้า และลูเซียโน่เองก็คงเสียใจกับบางสิ่งที่เกิดขึ้น” “แต่โซเฟียบอกว่า...ลูเซียโน่ไม่ได้รักดิฉันจริงๆ” รัญดาเอ่ยประโยคที่หนักที่สุดในใจ คุณป้าคาเมเลียถอนหายใจยาว “โซเฟียพูดแบบนั้นเพราะเธออิจฉา รัญดา ลูเซียโน่เป็นคนที่มีหัวใจที่ซับซ้อน เขาไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาง่ายๆ แต่ฉันเห็นในแววตาของเขาเวลาที่เขามองเธอ” “คุณป้าเห็นอะไรคะ” รัญดาถามอย่างมีความหวัง “ความห่วงใย ความปกป้อง และความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่กล้าแสดงออก” คุณป้าคาเมเลียตอบ “เขาพยายามจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ และเขาก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตของเขา” “แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกดิฉันตรงๆ ล่ะคะ” รัญดาถาม “เพราะเขากลัว” คุณป้าคาเมเลียกล่าว “เขากลัวว่าถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด เธอจะทนรับไม่ได้ และหนีหายไปจากชีวิตของเขา” “แต่ถ้าดิฉันไม่รู้ความจริงเลยล่ะคะ” รัญดาถาม “ดิฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับเขาได้อย่างไร” “รัญดา” คุณป้าคาเมเลียพูดเสียงอ่อนโยน “ความรักมันต้องอาศัยความเข้าใจและการให้อภัย บางครั้งเราก็ต้องก้าวข้ามผ่านอดีตไปให้ได้” “แล้วถ้าดิฉันก้าวข้ามมันไปไม่ได้ล่ะคะ” รัญดาถามอย่างสิ้นหวัง “ลูกต้องเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง” คุณป้าคาเมเลียแนะนำ “ลูกรู้สึกอย่างไรกับลูเซียโน่จริงๆ ลองมองเข้าไปในหัวใจของลูก แล้วลูกจะรู้คำตอบ” หลังจากวางสายจากคุณป้าคาเมเลียแล้ว รัญดาก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ ความรู้สึกภายในใจของเธอเหมือนจะเริ่มสงบลงบ้าง แต่ก็ยังคงมีความคลางแคลงใจอยู่ลึกๆ เธอเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับความซับซ้อนของสถานการณ์ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร เส้นแบ่งระหว่างความรักและความอันตรายระหว่างเธอกับลูเซียโน่ดูเหมือนจะเลือนรางลงทุกที เธอต้องตัดสินใจว่าจะก้าวต่อไปบนเส้นทางนี้ หรือจะถอยกลับไปสู่โลกที่เธอคุ้นเคย แต่การตัดสินใจครั้งนี้ อาจจะส่งผลต่อชีวิตของเธอและคนที่เธอรักไปตลอดกาล