กลิ่นอายหรูหราแต่แฝงด้วยความเย็นยะเยือกของห้องโถงใหญ่สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของ "เมโลดี้" เสียงเปียโนคลาสสิกบรรเลงอย่างแผ่วเบาจากปลายนิ้วเรียวสวยของเธอ สะท้อนความรู้สึกหลากหลายที่ปะปนอยู่ในใจ ทั้งความตื่นเต้น ความหวัง และความกังวลเล็กน้อย นี่คือเวทีแรกที่เธอจะได้แสดงฝีมือต่อหน้าบุคคลสำคัญที่อาจเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล แสงไฟสลัวสาดส่องมายังเวทีเล็กๆ ที่ตั้งเปียโนแกรนด์สีดำขลับ เมโลดี้สูดหายใจลึก พยายามข่มความประหม่า ปล่อยให้ท่วงทำนองของ Beethoven ค่อยๆ ไหลรินออกมาจากใจ "สวยงามมากครับคุณเมโลดี้" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากที่นั่งแถวหน้าสุด เป็นเสียงของ "คุณอาร์ค" ผู้จัดการงานแสดงดนตรีระดับชาติ ที่ได้ยินชื่อเสียงของเธอมานาน และเป็นผู้ชักชวนเธอมายังงานนี้ "ไม่เคยมีใครบรรเลงเพลงนี้ได้เข้าถึงอารมณ์ขนาดนี้มาก่อนเลย" เมโลดี้ยิ้มบางๆ ให้กับคำชม "ขอบคุณค่ะคุณอาร์ค" เธอตอบพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย "ดิฉันพยายามถ่ายทอดความรู้สึกของบทเพลงออกมาให้ดีที่สุดค่ะ" "และคุณก็ทำได้ดีเกินคาด" คุณอาร์คกล่าวเสริม สายตาของเขามองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพิจารณา "ผมเชื่อว่าพรสวรรค์ของคุณจะทำให้วงการดนตรีได้รู้จักชื่อของคุณในเร็ววัน" หลังจากเสร็จสิ้นการแสดง เมโลดี้ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน หลายคนเข้ามาแสดงความยินดีและชื่นชมในความสามารถของเธอ แต่มีชายคนหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาสีเข้มลึกลับ และรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ เขาเข้ามาพร้อมกับคุณอาร์ค "เมโลดี้ นี่คุณคิม" คุณอาร์คแนะนำ "คุณคิมเป็นนักธุรกิจที่ให้การสนับสนุนวงการศิลปะมาโดยตลอด และเขาชื่นชมการแสดงของคุณมาก" "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเมโลดี้" ชายหนุ่มตรงหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึกแต่แฝงอำนาจ "ผมติดตามผลงานของคุณมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วครับ การแสดงของคุณในค่ำคืนนี้ยอดเยี่ยมมาก" "ขอบคุณค่ะคุณคิม" เมโลดี้ตอบรับอย่างสุภาพ พยายามสบตาเขา แต่เหมือนจะถูกดึงดูดด้วยสายตาของเขาที่มองมาอย่างไม่ลดละ "ดิฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครสนใจผลงานของดิฉันถึงขนาดนี้" "ผมเชื่อว่าพรสวรรค์ที่แท้จริงย่อมไม่เคยถูกมองข้าม" คุณคิมกล่าว "จริงๆ แล้ว ผมมีข้อเสนอพิเศษบางอย่างที่จะช่วยผลักดันอาชีพของคุณให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง ถ้าคุณสนใจ" เมโลดี้เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย "ข้อเสนอพิเศษอะไรคะ" "ผมกำลังจะจัดงานแสดงดนตรีครั้งใหญ่ที่นิวยอร์ก และผมอยากเชิญคุณเป็นนักเปียโนเดี่ยวในการแสดงครั้งนั้น" คุณคิมตอบ ดวงตาของเขาส่องประกาย "นี่จะเป็นโอกาสครั้งสำคัญที่จะทำให้คุณได้เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ" หัวใจของเมโลดี้เต้นแรง ความฝันอันสูงสุดของเธอคือการได้แสดงดนตรีบนเวทีระดับโลก การไปนิวยอร์กคือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด "จริงเหรอคะ" เธอถามอย่างไม่อยากเชื่อ "แน่นอนครับ" คุณคิมยิ้ม "แต่แน่นอนว่างานนี้ต้องมีการเตรียมตัวอย่างดี ผมมีทีมงานมืออาชีพที่จะช่วยคุณในทุกๆ ด้าน รวมถึงการจัดการเรื่องการเดินทาง ที่พัก และการฝึกซ้อม" "แล้ว...แล้วดิฉันต้องทำอะไรบ้างคะ" เมโลดี้ถามอย่างใจเต้น "คุณเพียงแค่เตรียมตัวเองให้พร้อมสำหรับการแสดงเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม" คุณคิมตอบ "ผมจะส่งรายละเอียดเพิ่มเติมให้คุณเร็วๆ นี้" เมโลดี้รู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ โอกาสนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้ เธอขอบคุณคุณคิมและคุณอาร์คซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะขอตัวกลับเพื่อไปพักผ่อน เมื่อกลับถึงห้องพัก เมโลดี้ยังคงรู้สึกตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาพ่อแม่เพื่อเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อนจากอุบัติเหตุ เธอเหลือเพียงลำพังในโลกใบนี้ การได้ไปนิวยอร์กจึงเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่ส่องนำทางชีวิตของเธอ ในวันรุ่งขึ้น เมโลดี้ได้รับอีเมลจากคุณคิม มีเอกสารจำนวนมากแนบมาด้วย เธอไล่อ่านอย่างละเอียด มีสัญญาจ้าง ข้อตกลงเรื่องค่าตอบแทน และตารางการเดินทางที่ค่อนข้างแน่น แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ มีส่วนที่ระบุถึงการให้เธอไปฝึกซ้อมที่คฤหาสน์ส่วนตัวของคุณคิมแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากเมืองพอสมควร "อาจจะเป็นเพราะต้องการความเป็นส่วนตัวในการฝึกซ้อมกระมัง" เธอพึมพำกับตัวเอง หลังจากนั้นไม่นาน มีรถลีมูซีนสีดำสนิทคันหรูมารับเธอที่บ้าน เมโลดี้แต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่มี เก็บกระเป๋าเดินทางใบเล็ก และเดินออกไปขึ้นรถ เธอมองบ้านหลังเล็กๆ ที่เคยเป็นที่พักพิงของเธอมาตลอดหลายปี ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถที่เต็มไปด้วยความหวังอันใหม่ ตลอดการเดินทาง เมโลดี้มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากในเมืองที่คุ้นเคย กลายเป็นชนบทที่เงียบสงบ และค่อยๆ มุ่งหน้าสู่พื้นที่ที่ดูห่างไกลและไม่คุ้นเคย เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ เมโลดี้ก็ถึงกับตาค้าง คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่าราวกับปราสาท มีสวนสวยงามกว้างขวางล้อมรอบ บรรยากาศดูสงบเงียบ แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเราครับคุณเมโลดี้" เสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยดังขึ้นข้างๆ เธอ "ผมคุณคิมเองครับ" เมโลดี้หันไปมอง เขาอยู่ในชุดที่ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงมาดขรึมเหมือนเดิม "สวัสดีค่ะคุณคิม" "ผมหวังว่าคุณจะชอบที่นี่นะ" คุณคิมกล่าวพลางเดินนำเธอเข้าไปในบ้าน "ที่นี่เป็นสถานที่ที่ผมใช้สำหรับพักผ่อน และบางครั้งก็ใช้สำหรับต้อนรับแขกคนสำคัญอย่างคุณ" เมื่อก้าวเข้าไปในตัวบ้าน เมโลดี้ก็ยิ่งทึ่งกับความหรูหราอลังการ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนเป็นของมีราคา เพดานสูงโปร่ง และมีภาพวาดศิลปะอันล้ำค่าแขวนประดับอยู่ตามผนัง "ส่วนห้องฝึกซ้อมของคุณ อยู่ที่ปีกตะวันออกของคฤหาสน์ครับ" คุณคิมบอก "ผมจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว ทั้งเปียโน และอุปกรณ์ที่จำเป็น" เมโลดี้เดินตามคุณคิมไป เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ลองเปียโนใหม่ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ที่เธอไม่สามารถระบุได้ "ส่วนเรื่องการแสดงที่นิวยอร์ก เราจะเริ่มฝึกซ้อมกันอย่างจริงจังหลังจากที่คุณปรับตัวกับที่นี่ได้สักพักนะครับ" คุณคิมกล่าวพลางหันมายิ้มให้เธอ "ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ผมดูแลทุกอย่างเอง" เมโลดี้พยักหน้า เธอพยายามเชื่อมั่นในตัวคุณคิมและโอกาสครั้งนี้ แม้ว่าลึกๆ แล้วจะมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจก็ตาม