ลมกลางคืนพัดแรง กลิ่นอายความเปียกชื้นของนิวยอร์กยามดึกคละคลุ้งอยู่ในอากาศ รถยนต์สีดำคันหนึ่งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามถนนที่มืดมิด ภายในรถ เมโลดี้กุมเอกสารสำคัญไว้ในมือแน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คุณอเล็กซ์นั่งอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ดูสงบนิ่ง "คุณคิมกำลังมุ่งหน้าไปยังท่าเรือแห่งหนึ่งครับ" คุณอเล็กซ์กล่าว "เราคาดว่าเขาอาจจะมีเรือส่วนตัวจอดรออยู่เพื่อหลบหนีออกนอกประเทศ" "เราจะตามไปทันไหมคะ" เมโลดี้ถาม เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย "เราจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ" คุณอเล็กซ์ตอบ "ตอนนี้เราได้แจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจให้สกัดกั้นเส้นทางทั้งหมดแล้ว" เมโลดี้หลับตาลง สูดหายใจลึกๆ ภาพของใบหน้าโหดเหี้ยมของคุณคิมแวบเข้ามาในหัว เธอจำได้ถึงทุกคำพูดที่เขาเคยพูดจาดูถูกเธอ จำได้ถึงความหวาดกลัวที่เธอเคยรู้สึก ความทรงจำเหล่านั้นยิ่งเพิ่มแรงผลักดันให้เธอต้องเผชิญหน้ากับเขา "ฉันจะไม่ยอมให้เขาหนีไปได้อีกค่ะ" เมโลดี้กล่าวเสียงแข็ง "ผมรู้ครับ" คุณอเล็กซ์หันมายิ้มให้เธอ "คุณแสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งมาตลอด และผมเชื่อว่าคุณจะทำได้" รถยนต์เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่เปลี่ยวร้าง บรรยากาศรอบข้างเริ่มดูน่าขนลุก ไฟถนนส่องสว่างเป็นหย่อมๆ ทิ้งไว้เพียงเงาดำทะมึนที่ทอดยาว "เราใกล้ถึงแล้วครับ" คุณอเล็กซ์บอก "เตรียมพร้อมนะครับ" เมโลดี้พยักหน้ารับ เธอรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างกาย รถยนต์จอดลงที่บริเวณท่าเรือที่มืดมิด กลิ่นอายของน้ำทะเลและคราบน้ำมันลอยมาปะทะจมูก เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะ "นั่นไงครับ!" คุณอเล็กซ์ชี้ไปที่เรือยอทช์หรูลำหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ริมท่า "คุณคิมต้องอยู่ที่นั่นแน่" เจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนหนึ่งกระจายกำลังกันซุ่มอยู่รอบบริเวณนั้น คุณอเล็กซ์และเมโลดี้ลงจากรถ และเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปอย่างเงียบเชียบ "ผมจะเข้าไปเคลียร์ทางเองครับ" คุณอเล็กซ์กล่าว "คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ" "ไม่ค่ะ" เมโลดี้ปฏิเสธทันที "ฉันจะไปด้วย" "แต่ว่า..." คุณอเล็กซ์เริ่มคัดค้าน "ฉันต้องไปค่ะ" เมโลดี้พูดเสียงดังฟังชัด "ฉันมีบางอย่างที่ต้องบอกเขา" คุณอเล็กซ์มองเข้าไปในดวงตาของเมโลดี้ เขาเห็นความแน่วแน่และความกล้าหาญในนั้น "ก็ได้ครับ" คุณอเล็กซ์ยอม "แต่คุณต้องอยู่ข้างหลังผม และทำตามคำสั่งของผมทุกอย่าง" เมโลดี้พยักหน้ารับอย่างตกลง ทั้งสองเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ค่อยๆ เคลื่อนที่เข้าไปใกล้เรือยอทช์อย่างเงียบเชียบ ความมืดมิดของท่าเรือดูเหมือนจะกลืนกินทุกเสียง แม้กระทั่งเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเมโลดี้เอง "เห็นเงาคนกำลังขึ้นเรือครับ" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกระซิบผ่านวิทยุสื่อสาร "รับทราบ" คุณอเล็กซ์ตอบรับ "เตรียมพร้อมครับ" เมื่อพวกเขาเข้าใกล้พอสมควร ประตูบานใหญ่ของเรือยอทช์ก็เปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมา ใบหน้าคมคายภายใต้แสงไฟสลัวนั้นคือคุณคิมอย่างไม่ต้องสงสัย เขามีท่าทีเร่งรีบ ราวกับต้องการจะจากไปให้เร็วที่สุด "หยุดเดี๋ยวนี้นะ คุณคิม!" คุณอเล็กซ์ตะโกนเสียงดัง เสียงนั้นแหวกความเงียบสงัดของท่าเรือจนทุกคนต้องหันขวับมา คุณคิมชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ปรากฏตัวออกมาจากความมืด เขาก็หน้าซีดเผือด "แก... แกทำได้ยังไง!" คุณคิมตะคอกใส่เมโลดี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณอเล็กซ์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่เชื่อสายตา เมโลดี้ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างช้าๆ เธอเงยหน้ามองคุณคิม ดวงตาของเธอสะท้อนแสงไฟจากเรือยอทช์เป็นประกาย "ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าฉันจะไม่ยอมให้คุณหนีไปไหน" เสียงของเธอชัดเจนและหนักแน่นกว่าที่เคย "ยัยเด็กสารเลว! แกมันก็แค่..." คุณคิมกำลังจะพ่นคำหยาบคายออกมา แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งก็เข้าประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว "คุณคิม คุณถูกจับในข้อหา..." เจ้าหน้าที่เริ่มประกาศหมายจับ แต่คุณคิมกลับสะบัดตัวอย่างแรง พยายามจะวิ่งหนี "ปล่อยฉันนะ! พวกแกมันกล้าดียังไง!" คุณคิมร้องเสียงดัง แต่ก็สายเกินไป เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนเข้าควบคุมตัวเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว คุณคิมดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้ เมโลดี้มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งความสะใจ ความโล่งใจ และความว่างเปล่า เธอใช้เวลาทั้งหมดที่ผ่านมาเพื่อรอคอยช่วงเวลานี้ ช่วงเวลาที่จะได้เห็นคนที่ทำลายชีวิตเธอต้องชดใช้ "ฉันควรจะรู้สึกดีใจใช่ไหมคะ" เธอพึมพำกับตัวเอง คุณอเล็กซ์เดินเข้ามาหาเธอ ชายหนุ่มวางมือบนไหล่ของเธออย่างปลอบโยน "คุณทำได้ดีมากเมโลดี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม "คุณกล้าหาญมากจริงๆ" เมโลดี้หันไปมองคุณอเล็กซ์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ขอบคุณค่ะคุณอเล็กซ์" เธอหันกลับไปมองคุณคิมที่ถูกพาตัวขึ้นรถตำรวจไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและพ่ายแพ้ "ทุกอย่างจบแล้วจริงๆ เหรอคะ" เธอถามกับคุณอเล็กซ์ "ครับ" คุณอเล็กซ์ตอบ "การฟอกเงินครั้งใหญ่ที่สุดขององค์กรคุณคิมได้ถูกเปิดโปง และตอนนี้ตัวเขาเองก็ถูกจับกุมแล้ว เครือข่ายของเขาจะไม่มีทางเหมือนเดิมอีกต่อไป" เมโลดี้ถอนหายใจยาว รู้สึกถึงภาระหนักที่ถูกยกออกจากบ่า เธอเดินไปที่ราวกันตกของท่าเรือ มองออกไปยังผืนน้ำสีดำสนิทที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ "ฉันคิดว่า... ฉันต้องการเวลาสักพักค่ะ" เธอกล่าว "แน่นอนครับ" คุณอเล็กซ์ตอบ "คุณพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ ถ้ามีอะไรต้องการ ให้บอกผมได้เสมอ" เมโลดี้พยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก แต่ภายใต้ความเหนื่อยล้านั้น มีความรู้สึกถึงอิสรภาพที่กำลังจะกลับคืนมา "คุณอเล็กซ์คะ" เธอเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกคุณ" คุณอเล็กซ์เลิกคิ้ว "เรื่องอะไรครับ" "เรื่อง... ชายคนนั้นค่ะ" เมโลดี้พูดเสียงแผ่ว "คนที่ฉันเห็นในห้องทำงานของคุณคิม" "คุณหมายถึงคนที่คุณบอกว่ามีอำนาจมากน่ะเหรอครับ" คุณอเล็กซ์ถามด้วยความสนใจ "ค่ะ" เมโลดี้พยักหน้า "ฉันแน่ใจแล้วค่ะ ว่าเขาเป็นใคร"