"เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่สามารถระบุที่มาได้ครับ" คุณอเล็กซ์กล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบ "มันเป็นข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว" เมโลดี้ตัวแข็งทื่อ "ข้อความอะไรคะ" เธอเอ่ยถามทั้งที่รู้ว่าคำตอบอาจนำมาซึ่งความหวาดกลัวที่มากขึ้น "มันเขียนว่า 'เสียงเพลงของเธอจะนำพาเราไปหา' " คุณอเล็กซ์อ่านซ้ำ ท่าทางของเขาเคร่งเครียดกว่าเดิม "ผมไม่แน่ใจว่า 'เรา' ในที่นี้หมายถึงใคร และ 'เสียงเพลง' ที่พูดถึงคืออะไรกันแน่" "เสียงเพลงของฉัน..." เมโลดี้ทวนคำ เธอพยายามนึกย้อนถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอถูกหลอกลวง ลากเข้าไปในโลกอันมืดมิดขององค์กรมายา จนถึงการแสดงเปียโนครั้งสุดท้ายที่เปิดโปงความจริง "มันเป็นไปได้ไหมคะว่า... พวกเขากำลังพูดถึงบทเพลงแห่งความจริงที่ฉันได้แสดงไป" "นั่นเป็นไปได้" คุณอเล็กซ์ยอมรับ "บทเพลงนั้นได้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับเครือข่ายของพวกเขาอย่างมหาศาล มันได้เปิดเผยข้อมูลสำคัญที่ทำให้มาร์คัส เรย์โนลด์ส ถูกจับกุมได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจจะทำให้พวกที่อยู่เบื้องหลังนั้น... รู้สึกถึงตัวตนของเรามากขึ้น" "แต่... พวกเขาจะหาตัวฉันเจอได้อย่างไรคะ" เมโลดี้ถามอย่างวิตกกังวล "ฉันระมัดระวังตัวมาตลอด" "ความสามารถในการรับรู้ขององค์กรเหล่านี้มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด" คุณอเล็กซ์อธิบาย "บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้ตามหาตัวคุณโดยตรง แต่อาจจะใช้ข้อมูลบางอย่างที่ได้จากเหตุการณ์นั้นมาวิเคราะห์ และคาดการณ์ตำแหน่งของคุณได้" "หรือบางที..." คุณอเล็กซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง "พวกเขาอาจจะมีคนแทรกซึมอยู่ใกล้ๆ เราก็ได้" คำพูดของคุณอเล็กซ์ทำให้เมโลดี้รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอไว้ใจ คนที่อยู่รอบตัวเธอ อาจจะเป็นสายลับขององค์กรก็ได้ "คุณกำลังจะบอกว่า... เราอาจจะถูกจับตาดูอยู่ใช่ไหมคะ" เมโลดี้ถามเสียงสั่น "ผมคิดว่าเราควรจะตั้งสมมติฐานนั้นไว้ก่อน" คุณอเล็กซ์ตอบ "เราต้องระมัดระวังทุกย่างก้าว อะไรก็ตามที่เราพูด อะไรก็ตามที่เราทำ อาจจะถูกบันทึก หรือถูกส่งต่อไปยังผู้ที่เกี่ยวข้อง" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" เมโลดี้ถาม พยายามสงบสติอารมณ์ "เราจะหลบหนีไป หรือเราจะเผชิญหน้ากับพวกเขา" "การหลบหนีอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้" คุณอเล็กซ์กล่าว "แต่เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะตามมาถึงที่ไหน และเมื่อไหร่" "ส่วนเรื่องการเผชิญหน้า..." คุณอเล็กซ์ถอนหายใจ "มันยังเร็วเกินไป เรายังไม่มีข้อมูลมากพอที่จะต่อกรกับองค์กรที่ใหญ่กว่า 'คอร์ปอเรชั่นมายา' ได้ การเปิดเผยตัวตนของเราตอนนี้ อาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่คาดไม่ถึง" "แล้วข้อความนั้นล่ะคะ" เมโลดี้ถาม "เราจะเพิกเฉยต่อมันได้หรือคะ" "เราจะเพิกเฉยไม่ได้" คุณอเล็กซ์ตอบ "มันเป็นการส่งสัญญาณ แสดงว่าพวกเขารู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และพวกเขาก็พร้อมที่จะตอบโต้" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ "คุณอเล็กซ์ครับ" เสียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังมาจากนอกห้อง คุณอเล็กซ์มองเมโลดี้ด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่าต้องระมัดระวัง "มีอะไรครับ" เขาเอ่ยถาม "มีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอกอาคารครับ" เจ้าหน้าที่รายงาน "มันจอดมาสักพักแล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะเข้ามาติดต่อใดๆ ครับ" คุณอเล็กซ์ลุกขึ้นยืน "ผมจะไปดูเอง" เขาหันไปทางเมโลดี้ "รออยู่ที่นี่นะ" เมโลดี้พยักหน้า แต่หัวใจของเธอกลับเต้นระรัว เธอรู้สึกได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา คุณอเล็กซ์เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เมโลดี้มองตามแผ่นหลังของเขาไปด้วยความกังวล เธอเดินไปที่หน้าต่างห้องทำงาน แอบมองลงไปยังลานจอดรถ ภาพรถยนต์สีดำสนิทที่จอดนิ่งอยู่ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังรอเหยื่อ ทำให้เธอขนลุกซู่ เธอไม่รู้ว่านั่นเป็นเพียงการส่งสัญญาณ หรือเป็นจุดเริ่มต้นของการไล่ล่าครั้งใหม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือเกมที่เธอกำลังเล่นอยู่นั้น ได้เข้าสู่ระดับที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "เสียงเพลงของเธอจะนำพาเราไปหา..." เมโลดี้ทวนประโยคปริศนานั้นอีกครั้ง มันมีความหมายแฝงบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าที่คิด หรือบางที... อาจจะเกี่ยวกับ "เสียงเพลงแห่งความทรงจำ" ที่เธอเคยรื้อฟื้นขึ้นมาได้ เรื่องราวในอดีตที่เธอเกือบจะลืมเลือนไปทั้งหมด "คุณอเล็กซ์..." เธอพึมพำชื่อของเขาออกมา เป็นชื่อเดียวที่เธอสามารถไว้วางใจได้ในเวลานี้ เธอเดินไปที่เปียโนตัวโปรดที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง สัมผัสแป้นเปียโนอย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวค่อยๆ ไล้ไปตามคีย์ขาวดำ ราวกับกำลังค้นหาคำตอบท่ามกลางท่วงทำนอง "ถ้าพวกเขาได้ยินเสียงเพลงของฉันจริงๆ..." เมโลดี้คิดในใจ "บางที... ฉันอาจจะใช้มันเพื่อล่อให้พวกเขาเข้ามาหาฉันก็ได้" ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันเป็นความคิดที่เสี่ยง แต่ก็อาจจะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เธอได้เผชิญหน้ากับศัตรูอย่างแท้จริง แทนที่จะต้องอยู่ด้วยความหวาดระแวงตลอดเวลา เธอเริ่มบรรเลงเพลง "Für Elise" บทเพลงโปรดของเธอ บทเพลงที่เคยบรรเลงในค่ำคืนอันแสนสุขก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง ท่วงทำนองที่คุ้นเคยค่อยๆ ดังขึ้น ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องทำงาน เสียงเปียโนที่บรรเลงออกมานั้น แฝงไปด้วยความเศร้า ความหวัง และความท้าทาย เธอหวังว่าเสียงเพลงนี้จะสามารถส่งสารบางอย่างออกไปได้ ไม่ว่าจะเป็นการส่งสัญญาณเตือนภัยถึงคุณอเล็กซ์ หรือเป็นการเรียกร้องความสนใจจากศัตรูที่กำลังซุ่มมองเธออยู่ เมโลดี้หลับตาลง ปล่อยให้จิตวิญญาณของเธอหลอมรวมเข้ากับเสียงเพลง เธอต้องการจะพิสูจน์ให้เห็นว่า แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเพียงใด เธอก็ยังคงมีความกล้าที่จะยืนหยัด และใช้พรสวรรค์ที่มีเพื่อปกป้องตัวเอง และคนที่เธอรัก เธอค่อยๆ เพิ่มระดับความดังของเสียงเปียโนขึ้นเรื่อยๆ ท่วงทำนองเริ่มมีความหนักแน่นและเร่าร้อนมากขึ้น ราวกับจะประกาศก้องไปทั่วทั้งอาณาเขต ว่าเธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะตามมา