เมโลดี้ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน เธอใช้เวลาทั้งคืนไปกับการคิดแผนการต่างๆ นานา "ฉันต้องไปนิวยอร์กให้ได้" เธอตัดสินใจ "และเมื่อไปถึงที่นั่น ฉันจะหาทางติดต่อกับสื่อมวลชน หรือองค์กรที่สามารถช่วยฉันได้" เธอรู้ว่าการเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อลงมาที่ห้องอาหารเช้า คุณคิมก็ทักทายเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นผิดปกติ "อรุณสวัสดิ์ เมโลดี้" เขาเอ่ย "เมื่อคืนนอนหลับฝันดีไหม?" "ค่ะ" เมโลดี้ตอบอย่างสุภาพ "ขอบคุณที่ถามค่ะ" "ดีแล้ว" คุณคิมกล่าว "พรุ่งนี้เราก็จะเดินทางกันแล้วนะ เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ" "ค่ะ" เมโลดี้รับคำ ตลอดมื้อเช้า เมโลดี้พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอสบตาคุณคิมเพียงเล็กน้อย และตอบคำถามของเขาอย่างสั้นๆ "ฉันไม่อยากให้เขาสงสัยอะไร" เธอคิด หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เมโลดี้ก็กลับไปที่ห้องของเธอ เธอรีบหยิบกระเป๋าเดินทางที่จัดเตรียมไว้แล้วขึ้นมา และตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอได้นำเอกสารสำคัญทั้งหมดที่เอมิลี่ให้มาไปด้วย "ฉันต้องหาทางซ่อนเอกสารพวกนี้ให้ดีที่สุด" เธอคิด เธอจึงตัดสินใจนำเอกสารทั้งหมดไปซ่อนไว้ในกล่องดนตรีเก่าๆ ใบหนึ่ง ที่เธอไม่เคยเปิดมันเลยตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ เมื่อทุกอย่างพร้อม เธอก็เดินออกจากห้อง และตรงไปยังสนามบิน การเดินทางไปยังนิวยอร์กนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น เมโลดี้แสร้งทำเป็นหลับตลอดการเดินทาง เพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนากับคุณคิม เมื่อมาถึงสนามบินนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี เมโลดี้ก็รู้สึกถึงความตื่นเต้นและกดดันไปพร้อมๆ กัน "นี่คือโอกาสของฉัน" เธอคิด เธอสังเกตเห็นผู้จัดการฝ่ายจัดงาน และทีมงานบางส่วน มารอรับเธออยู่ที่สนามบิน "คุณเมโลดี้คะ ยินดีต้อนรับสู่มหานครนิวยอร์กค่ะ" ผู้จัดการกล่าวด้วยรอยยิ้ม "คุณคิมฝากฝังให้เราดูแลคุณเป็นอย่างดีค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" เมโลดี้ตอบ "ฉันรู้สึกดีใจมากที่ได้มาที่นี่" เธอสังเกตเห็นสายตาของคุณคิมที่จับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา "เขาคงกลัวว่าฉันจะหนีไป" เธอคิด เมื่อเดินทางถึงโรงแรม เมโลดี้ก็รีบเข้าห้องพักทันที เธอเปิดกล่องดนตรีเก่าๆ และหยิบเอกสารของเอมิลี่ออกมา "ฉันต้องหาทางติดต่อกับนักข่าวสักคน" เธอตัดสินใจ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมา และเริ่มค้นหาข้อมูลของนักข่าวที่เคยเขียนข่าวเกี่ยวกับวงการดนตรี เธอเลือกนักข่าวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีความน่าเชื่อถือ และมีอิทธิพลในวงการ "ฉันจะลองส่งข้อความไปหาเขาดู" เธอคิด เธอพิมพ์ข้อความอย่างระมัดระวัง โดยไม่เปิดเผยชื่อ หรือรายละเอียดที่มากเกินไป "เรียน คุณนักข่าว ผม/ดิฉัน มีข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับวงการดนตรี ที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อสาธารณชน หากคุณสนใจ กรุณาติดต่อกลับมาที่เบอร์นี้ ผม/ดิฉัน จะรอการติดต่อกลับจากคุณ" เธอส่งข้อความนั้นไป และรอด้วยใจที่เต้นระรัว ไม่นานนัก เธอก็ได้รับข้อความตอบกลับ "ใครคือผู้ส่งข้อความนี้? ข้อมูลที่คุณมีเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร?" เมโลดี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบกลับ "ผม/ดิฉัน เป็นนักดนตรีที่กำลังจะเข้าร่วมโครงการ 'โอเปร่า' ที่นิวยอร์ก ข้อมูลที่ผม/ดิฉัน มีเกี่ยวกับโครงการนี้ และเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกง และการฟอกเงิน" นักข่าวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "น่าสนใจมาก ผม/ดิฉัน ต้องการทราบรายละเอียดเพิ่มเติม กรุณาให้เบอร์โทรศัพท์ของคุณ ผม/ดิฉัน จะโทรหาคุณทันที" เมโลดี้ลังเลอีกครั้ง เธอรู้ว่าการเปิดเผยตัวตนของเธออาจเป็นอันตราย แต่ถ้าเธอไม่ทำเช่นนั้น ความจริงก็จะไม่มีวันถูกเปิดเผย เธอตัดสินใจ และพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของเธอลงไป "ผม/ดิฉัน จะรอการติดต่อกลับจากคุณ" เธอส่งข้อความนั้นไป เธอวางโทรศัพท์ลง และมองออกไปนอกหน้าต่าง "ขอให้ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี" เธอภาวนา ในวันต่อมา เมโลดี้ก็เข้าร่วมการซ้อมครั้งแรกที่คอนเสิร์ตฮอลล์ บรรยากาศภายในฮอลล์นั้นยิ่งใหญ่อลังการ แต่เมโลดี้กลับรู้สึกประหม่า "ฉันต้องแสดงให้ดีที่สุด" เธอคิด เธอเดินไปที่เปียโน และเริ่มบรรเลงเพลงของเธอ ในระหว่างที่เธอกำลังบรรเลงอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เมโลดี้พยายามที่จะไม่เสียสมาธิ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าจอ มีข้อความจากนักข่าวคนนั้น "ผม/ดิฉัน กำลังเดินทางไปหาคุณที่คอนเสิร์ตฮอลล์ คาดว่าอีก 15 นาทีจะถึง" เมโลดี้รู้สึกใจเต้นแรงขึ้น เธอรู้ว่านี่คือโอกาสของเธอ เธอต้องรีบหาทางติดต่อกับนักข่าวคนนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนที่คุณคิมจะรู้ตัว เธอตั้งใจที่จะเล่นเพลงนี้ให้จบ แล้วรีบออกไปพบนักข่าว แต่ขณะที่เธอกำลังจะบรรเลงท่อนจบของเพลง เสียงของคุณคิมก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณกำลังทำอะไรอยู่ เมโลดี้?" เมโลดี้หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองคุณคิมด้วยความตกใจ