ร่างของเอมิกาเริ่มอ่อนล้าจากการเดินทางที่ยาวนานในป่าทึบ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากและลำคอ แม้ว่าอากาศในป่าจะค่อนข้างเย็นสบาย แต่การเดินเท้าอย่างต่อเนื่องก็ทำเอาเธอเหนื่อยล้าไม่น้อย เธอพยายามเดินตามหลังเดชาที่นำทางไปอย่างรวดเร็ว แต่ช่วงขาที่สั้นกว่าและความไม่คุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศทำให้เธอต้องก้าวอย่างทุลักทุเล "คุณเดชาคะ… รบกวนช้าลงหน่อยได้ไหมคะ ฉัน… ฉันตามไม่ทันแล้วค่ะ" เอมิกากล่าวหอบเหนื่อย เดชาชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยและหันมามองเธอด้วยความเป็นห่วง "ขอโทษครับคุณหมอ พอดีผมเป็นห่วงเรื่องเวลา… และความปลอดภัยของเรา" "ฉันเข้าใจค่ะ" เอมิกาตอบ "แต่ถ้าฉันเป็นลมไปกลางทาง… เราอาจจะลำบากกว่าเดิมก็ได้นะคะ" เดชายิ้มบางๆ "คุณหมอพูดถูกครับ… เราต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุดก่อน" เขากล่าวพลางหยุดรอให้เอมิกาเดินตามมาทัน "ผมพยายามมองหาเส้นทางที่พอจะผ่านไปได้เร็วที่สุดแล้วครับ… แต่ป่านี้มันกว้างใหญ่จริงๆ" "คุณแน่ใจนะคะว่าเราจะออกจากที่นี่ได้จริงๆ" เอมิกาถาม เสียงยังคงมีความกังวลเจืออยู่ "ผมมั่นใจครับ" เดชาตอบอย่างหนักแน่น "ผมเคยเข้ามาในป่าแถบนี้หลายครั้ง… ผมรู้จักภูมิประเทศพอสมควร… อีกไม่นานเราก็จะถึงชายป่าแล้วครับ" ตลอดการเดินทาง เอมิกายังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่เดชาเล่าเกี่ยวกับภาคินและหญิงสาวปริศนาคนนั้น ความทรงจำบางอย่างที่เคยถูกผนึกไว้เริ่มสั่นคลอน ความรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับเรื่องราวบางส่วน ทำให้เธอสับสน เธอเงยหน้ามองแผ่นฟ้าที่แทรกผ่านกิ่งก้านของต้นไม้สูงใหญ่ ภาพใบหน้าของพ่อที่ซีดจางค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในความคิด "คุณเดชาคะ… เรื่องผู้หญิงคนนั้น… ที่คุณบอกว่าท่านทั้งสองคนเคยรัก… คุณพอจะบอกรายละเอียดอะไรได้อีกไหมคะ" เดชาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเล่าต่อดีหรือไม่ "ผม… ผมไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยอะไรคุณหมอได้มากนักนะครับ… มันเป็นเรื่องของอดีตที่ค่อนข้างจะ… เจ็บปวด" "บางที… การรู้ความจริง อาจจะช่วยเยียวยาความเจ็บปวดก็ได้นะคะ" เอมิกากล่าว "ฉันไม่ต้องการให้เรื่องราวทั้งหมดมันค้างคาอยู่ในใจแบบนี้… ฉันอยากเข้าใจ… ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้" เดชายอมจำนนต่อคำอ้อนวอนของเธอ "ก็ได้ครับ… ผมจะเล่าเท่าที่ผมทราบ… ผมได้ยินมาว่า… ผู้หญิงคนนั้นเป็นรักแรกของทั้งนายท่านธามและคุณภาคิน… พวกเขาเคยรักเธอมาก… ถึงขั้นเกือบจะ… แข่งขันกันเพื่อเธอ" "แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ" เอมิกาถามต่ออย่างกระหายความรู้ "ไม่มีใครทราบแน่ชัดครับ… ว่าทำไมความสัมพันธ์ของพวกเขาถึงได้แตกหัก… มีคนบอกว่า… เธอเลือกนายท่านธาม… ทำให้คุณภาคินรู้สึกเสียใจและโกรธแค้นมาก… แต่บางคนก็ว่า… เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย… ซึ่งอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ทั้งสองคนต่างก็โทษกันและกัน" เดชาเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความอึดอัด "เรื่องนี้มันเป็นเหมือนชนวนที่จุดประกายความบาดหมางระหว่างตระกูลของทั้งสองฝ่ายมาจนถึงปัจจุบันครับ" เอมิกาหลับตาลง ภาพของพ่อลอยเข้ามาอีกครั้ง เธอจำได้รางๆ ว่าพ่อของเธอเคยพูดถึงความรักที่ผิดหวัง… ความรักที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป… มันเป็นไปได้หรือว่า… พ่อของเธอคือผู้ชายคนนั้น? ผู้ชายที่เคยรักผู้หญิงคนเดียวกับธามและภาคิน? ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ "แล้ว… พ่อของฉัน… ท่านเคยกล่าวถึงเรื่องนี้บ้างไหมคะ" "คุณพ่อของคุณหมอ…" เดชาทวนคำด้วยความสงสัย "ผม… ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยครับว่าคุณพ่อของคุณหมอจะมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้… นายท่านธามไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับผมเลย" "พ่อของฉัน… ท่านเสียชีวิตไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก" เอมิกาบอก "แต่ฉัน… ฉันมีความรู้สึกบางอย่าง… ที่เชื่อมโยงกับจี้เส้นนี้… และเรื่องราวที่คุณเล่า… มันเหมือนกับ… สะเก็ดความทรงจำที่กระจัดกระจายกำลังจะรวมตัวกัน" เธอสัมผัสสร้อยคอที่คออีกครั้ง "คุณแน่ใจนะคะว่า… ผู้หญิงคนนั้น… ไม่เคยมีใครรู้ชื่อจริงของเธอเลย" "เท่าที่ผมทราบ… ไม่มีครับ" เดชาตอบ "มันเหมือนกับว่า… เธอเป็นเหมือนเงา… ที่คอยตามหลอกหลอนพวกเขามาตลอด" เอมิกายังคงนิ่งคิด เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหวของความจริงที่น่าสะพรึงกลัว ความพยายามที่จะลืมอดีตของเธอกำลังถูกท้าทายอย่างหนัก การเผชิญหน้ากับธามอีกครั้งในฐานะแพทย์ประจำตัวของเขา อาจจะเป็นโอกาสให้เธอได้ค้นหาคำตอบที่แท้จริง "เราใกล้ถึงแล้วครับคุณหมอ" เดชาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "เห็นลำธารนั่นไหมครับ… ถ้าเราเดินตามลำธารไป… เราจะเจอกับถนนเล็กๆ ที่ชาวบ้านใช้สัญจร" เมื่อได้ยินดังนั้น เอมิกาก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยักหน้าและเร่งฝีเท้าตามเดชาไปอย่างกระตือรือร้น สายตาของเธอจับจ้องไปยังทิศทางที่เดชาชี้ ก่อนจะหันกลับมามองแผ่นหลังของเขาอย่างพิจารณา ความภักดีที่เดชามีต่อธามนั้นชัดเจน แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า… เขาจะเก็บงำความลับอะไรไว้ได้อีกบ้าง "คุณเดชาคะ" เอมิกาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อพวกเขาเดินมาถึงริมลำธาร "คุณอยู่กับนายท่านธามมานานแค่ไหนแล้วคะ" "ผมทำงานกับนายท่านธามมาตั้งแต่ผมยังเป็นเด็กฝึกงานที่โรงพยาบาลครับคุณหมอ… เกือบสิบปีแล้ว" เดชาตอบ "ผมเห็นเขาเติบโต… เห็นเขาต่อสู้… เห็นเขาสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวเอง" "แล้วคุณ… คุณเชื่อใจเขามากแค่ไหนคะ" เอมิกาถามตรงๆ เดชาหยุดเดินและหันมามองเอมิกา ดวงตาของเขาสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านใบไม้ "ผม… ผมมอบความไว้เนื้อเชื่อใจทั้งหมดให้กับนายท่านธามครับ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมไม่มีอะไรต้องสงสัยในตัวเขาเลย" คำตอบของเดชาทำให้เอมิการู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอคาดหวังว่าเขาอาจจะลังเล หรือมีคำตอบที่ซับซ้อนกว่านี้ แต่สำหรับเดชาแล้ว ดูเหมือนว่าความภักดีของเขาจะไม่มีข้อแม้ใดๆ "แล้ว… ถ้าวันหนึ่ง… เขาทำผิดพลาด… หรือ… คุณรู้ว่าเขากำลังจะทำสิ่งที่ผิด… คุณจะทำอย่างไรคะ" เดชาเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูจริงจังขึ้น "ถ้าผมเห็นว่ามันเป็นสิ่งที่จะทำร้ายเขาเอง… หรือทำร้ายคนอื่น… ผมก็จะพยายามเตือนสติเขาครับ… แต่สุดท้าย… การตัดสินใจก็ขึ้นอยู่กับนายท่านธาม… ผมเป็นแค่คนของเขา… ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชา" เอมิกามองเดชาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความภักดีที่บริสุทธิ์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ความภักดีนั้นจะแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานแรงกดดัน หรือการหลอกลวงได้หรือไม่ เธอนึกถึงธาม… ชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยปริศนา… ผู้ชายที่เธอทั้งเกลียดและ… ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ลึกๆ "เราไปกันต่อเถอะครับ" เดชาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมไม่อยากให้เราต้องติดอยู่ในป่านี้จนพลบค่ำ" เอมิกาพยักหน้าและเดินตามเขาไปอีกครั้ง เสียงน้ำไหลรินของลำธารช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย แต่ในใจเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับอดีต ความแค้น และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างธามและภาคิน เธอหวังเพียงว่า เมื่อเธอได้กลับออกไปจากที่นี่ เธอจะสามารถค้นหาความจริงทั้งหมดได้… และหวังว่าความจริงนั้น จะไม่ทำลายเธอไปเสียก่อน