เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากโถงทางเดิน นำมาซึ่งความตึงเครียดที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เอมิกาและธามยืนประจันหน้ากันในห้องทำงานของเธอ รอยร้าวที่เคยมีในความไว้เนื้อเชื่อใจของทั้งคู่ดูเหมือนจะถูกขยายใหญ่ขึ้นจากความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย แต่ท่ามกลางความสับสนและเจ็บปวดนั้น ธามยังคงยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเอมิกา "คุณธาม… ฉันอยากให้คุณกลับไปพักผ่อนจริงๆ" เอมิกาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเธออ่อนลง แต่แววตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "ถ้าภาคินเห็นคุณออกมาจากห้อง… เขาจะยิ่งสงสัย" "ผมไม่เป็นไร" ธามกล่าว พลางค่อยๆ เดินเข้ามาหาเธอ "ผมไม่ยอมให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเขาคนเดียวหรอก" "แต่คุณเพิ่งจะบาดเจ็บ… ร่างกายคุณยังไม่พร้อม" เอมิกาพยายามอธิบาย "ฉันเป็นหมอ… ฉันรู้ดีที่สุด" "คุณเป็นหมอ… แต่ผมเป็นคนที่รู้จักภาคินดีที่สุด" ธามตอบ "ผมรู้ว่าเขาคิดอะไร… และผมจะป้องกันไม่ให้เขาทำร้ายคุณได้" เอมิกาเงียบไป เธอรู้ว่าธามพูดถูก ภาคินเป็นมาเฟียที่อันตราย การมีธามอยู่เคียงข้างเธอในสถานการณ์นี้ อาจจะเป็นสิ่งที่เธอต้องการ แม้ว่าความรู้สึกต่อเขาจะยังสับสนก็ตาม "ก็ได้ค่ะ" เอมิกาตอบ "แต่คุณต้องระวังตัวให้มาก… ห้ามทำอะไรที่มันจะทำให้คุณต้องเจ็บตัวเพิ่ม" ธามพยักหน้า เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก ทำให้รอยยิ้มที่ดูอ่อนแรงนั้นดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที "แน่นอน… ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ" เสียงเคาะประตูดังขึ้น สามครั้งติดกัน เป็นสัญญาณว่าภาคินมาถึงแล้ว ความตึงเครียดภายในห้องยิ่งทวีคูณขึ้น เอมิกาและธามมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนที่เอมิกาจะเดินไปเปิดประตู ภาคินยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉย แต่แววตาที่มองผ่านเข้ามาในห้องกลับฉายแววคมกริบราวกับจะจับผิดทุกอย่างที่เขาเห็น "คุณหมอ… มาเร็วเหมือนกันนะครับ" "คุณภาคิน" เอมิกาเอ่ยทักทาย "เชิญเข้ามาค่ะ" ภาคินก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเธอ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ธามที่ยืนอยู่ข้างเอมิกา ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบเก็บอาการไว้ได้ "อ้าว… คุณธาม" ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงติดจะเย้ยหยันเล็กน้อย "ผมไม่คิดว่าคุณจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้" "ผมแค่มาเยี่ยมคุณหมอเอมิกา" ธามตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับท้าทาย "ผมไม่คิดว่าคุณจะมากวนเวลาพักผ่อนของเธอ" "ผมนิดหน่อย" ภาคินกล่าว "ผมแค่อยากจะคุยกับคุณหมอเป็นการส่วนตัว" "ผมก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน" ธามกล่าว "ผมคือแพทย์ผู้รักษาคุณธาม… ผมมีสิทธิ์ที่จะรับรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคนไข้ของผม" "งั้นก็ดี" ภาคินกล่าว "ผมมีเรื่องจะแจ้งให้คุณหมอทราบ… เรื่องสำคัญเกี่ยวกับอดีตของเธอ" คำพูดของภาคินทำให้เอมิกาใจเต้นแรง เธอหันไปมองธามที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "คุณภาคิน… คุณหมายความว่าอย่างไร" เอมิกาถาม "คุณจะมาบอกเรื่องอะไรฉัน" "ผมจะบอกความจริง… ความจริงที่ธามพยายามปิดบังคุณมาตลอด" ภาคินกล่าว "ความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่ของคุณ" เอมิกาอึ้งไป เธอหันไปมองธามที่ยืนนิ่ง ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารบางอย่างให้เธอรับรู้ "ความจริง… ที่ธามไม่เคยบอกคุณ" ภาคินย้ำ "ความจริงที่ว่า… การตายของพ่อแม่คุณ… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ" "คุณภาคิน… อย่าพูดจาเลื่อนลอย" เอมิกากล่าวเสียงเข้ม "ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร" "ผมจะอธิบายให้คุณฟัง" ภาคินกล่าว "แต่ก่อนอื่น… ผมอยากให้คุณหมอแน่ใจว่า… คุณธามจะไม่อยู่ตรงนี้" "เขาจะอยู่ที่นี่" ธามแทรกขึ้นทันที "ผมจะไม่ออกไปไหน" "คุณแน่ใจเหรอ… คุณธาม" ภาคินยิ้มเยาะ "แน่ใจว่าคุณพร้อมที่จะรับฟังความจริงทั้งหมด… หรือคุณกลัวว่า… คุณหมอจะเกลียดคุณ" คำพูดของภาคินทำให้เอมิกาชะงัก เธอหันไปมองธามอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังคงยืนกรานที่จะอยู่ที่นี่ "ผมไม่กลัว" ธามกล่าว "ผมพร้อมเสมอ" "ดี" ภาคินกล่าว "งั้นก็… คุณหมอเอมิกา… คุณรู้ไหมว่า… พ่อแม่ของคุณ… ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ" เอมิกาเงียบไป เธอรอคอยคำอธิบายจากปากของภาคิน "เขาถูกฆาตกรรม" ภาคินกล่าว "และคนที่สั่งการ… ก็คือ… " ภาคินเว้นจังหวะ เขาจ้องมองไปที่ธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะพูดต่อ "ก็คือ… พ่อของคุณนั่นแหละ" คำพูดของภาคินเหมือนระเบิดที่ถูกจุดชนวนขึ้นกลางห้อง เอมิกาอึ้งไป เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้ในทันที พ่อของเธอ? เป็นไปไม่ได้… "คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" เอมิกาถามเสียงสั่น "พ่อของฉัน… ท่านจะฆ่าพ่อแม่ฉันได้อย่างไร" "เพราะความโลภ… และอำนาจ" ภาคินกล่าว "ธาม… เขาอาจจะบอกคุณว่าผมเป็นคนผิด… แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้น" "ไม่… นั่นมันโกหก!" ธามตะโกน "คุณต่างหากที่บงการทุกอย่าง!" "คุณหมอ… คุณเชื่อใคร" ภาคินหันไปถามเอมิกา "เชื่อผม… หรือเชื่อธาม… คนที่พยายามจะหลอกลวงคุณมาตลอด" เอมิกาอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ความจริงที่ธามบอก… และความจริงที่ภาคินกำลังบอก… มันขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง "คุณธาม… คุณบอกว่าภาคินอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้" เอมิกาหันไปถามธาม "แล้วทำไม… ทำไมเขาถึงมาบอกฉันว่าพ่อของฉันเป็นคนทำ" "เพราะเขาต้องการทำลายผม" ธามกล่าว "เขาต้องการให้คุณเกลียดผม… เขาต้องการทำให้คุณคิดว่าผมกำลังปกป้องคนที่ฆ่าพ่อแม่ของคุณ" "แต่… แต่ถ้าพ่อของฉันเป็นคนทำจริงๆ…" เอมิกาพูดเสียงแผ่วเบา "แล้วคุณ… คุณจะทำอย่างไร" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ธามกล่าว "ผมจะพิสูจน์ว่าผมไม่ได้โกหก… และผมจะทำให้ภาคินได้รับผลกรรมที่เขาทำ" ภาคินหัวเราะเบาๆ "คุณหมอ… อย่าหลงกลธาม… เขาแค่พยายามจะเอาตัวรอด" "ผมไม่ได้พยายามเอาตัวรอด" ธามกล่าว "ผมกำลังพยายามปกป้องคุณหมอเอมิกา" บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิด เอมิกามองสลับไปมาระหว่างธามและภาคิน เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายอันบางเบา ความจริง… กำลังจะถูกเปิดเผย… แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร… มันก็พร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่น