"คุณธาม… คุณกำลังจะบอกว่า… คุณเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เหมือนกันใช่ไหม" เอมิกาเอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว การกล่าวหาที่ภาคินโยนมาเมื่อครู่ยังคงบาดลึกอยู่ในใจ แต่คำพูดของธามกลับยิ่งทำให้ทุกอย่างซับซ้อนกว่าเดิม ธามถอนหายใจยาว เขาปล่อยมือจากใบหน้าของเอมิกา และก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเศร้าที่ยากจะอธิบาย "ผม… ผมไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายแบบนี้เลยเอมิกา" "บานปลายอย่างนั้นหรือ" ภาคินหัวเราะเยาะ "คุณเห็นความจริงที่ผมพูดมันน่ากลัวมากเลยสิ ถึงได้พยายามจะบิดเบือนมัน" "ผมไม่ได้บิดเบือน" ธามตอบเสียงหนักแน่น "ผมแค่… ผมแค่พยายามปกป้องเอมิกา" "ปกป้องอย่างนั้นหรือ" ภาคินย้ำคำเดิม "ด้วยการโกหกเธอมาตลอดน่ะเหรอ" เอมิกามองสลับไปมาระหว่างธามกับภาคิน เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง "หมายความว่ายังไงคะ คุณธาม คุณบอกว่าคุณไม่ได้โกหก… แล้วทำไมคุณภาคินถึงบอกว่าคุณโกหก" "ผม… ผมเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีต" ธามกล่าวช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ความผิดพลาดนั้น… มันส่งผลกระทบต่อครอบครัวของคุณ" "ครอบครัวของฉัน" เอมิกาพึมพำ ใบหน้าซีดเผือด "คุณหมายถึง… พ่อแม่ของฉัน" "ใช่" ธามตอบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผม… ผมเคยทำงานกับพ่อของคุณมาก่อน… ก่อนที่ทุกอย่างจะ… เกิดขึ้น" ภาคินยืนกอดอก มองดูสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในดวงตาฉายแววพอใจที่เห็นความวุ่นวายที่กำลังก่อตัวขึ้น "อดีตของธาม… มันไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจเลยนะครับคุณหมอ" "ผมรู้" ธามตอบ "ผมยอมรับผิดทั้งหมด… ในตอนนั้น… ผมหลงผิดไป" "หลงผิด? ด้วยการร่วมมือกับคนที่พรากชีวิตพ่อแม่ของฉันไปอย่างนั้นหรือ" เอมิกาถามเสียงสั่นเครือ ความโกรธและความผิดหวังฉายชัดในดวงตาของเธอ "คุณ… คุณบอกว่าคุณรักฉัน… คุณบอกว่าคุณอยากจะปกป้องฉัน… แล้วทั้งหมดที่ผ่านมา… มันคืออะไรกันแน่" "เอมิกา… ผมรักคุณจริงๆ" ธามรีบกล่าว "ทุกอย่างที่ผมทำ… มันก็เพื่อคุณ… เพื่อปกป้องคุณจากความจริงที่โหดร้าย" "ความจริงที่โหดร้ายคืออะไร" เอมิกาถาม "ความจริงที่ว่าคนที่เธอรัก… เคยทรยศครอบครัวของฉันอย่างนั้นหรือ" "ผมไม่ได้ทรยศ" ธามพยายามแก้ต่าง "ผมแค่… ผมแค่ถูกหลอกใช้" "หลอกใช้? ด้วยเงินหรืออำนาจ" ภาคินแย้งขึ้น "คุณก็ไม่ต่างจากพ่อของคุณหรอก… พวกคุณมันก็แค่พวกขี้ขลาดที่อยากได้อะไรๆ โดยไม่ต้องลงมือทำเอง" "ภาคิน! พอได้แล้ว!" ธามตะคอกเสียงดัง ความอดทนของเขาขาดสะบั้น "อย่ามายุ่งกับเรื่องของเรา!" "เรื่องของเรา?" ภาคินเลิกคิ้ว "ผมว่า… ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของคุณสองคนแล้วนะ… มันเป็นเรื่องของความยุติธรรม… และความจริง" เอมิกาหันไปมองภาคิน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "คุณภาคิน… คุณบอกว่าพ่อของฉันเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของฉัน… แล้วคุณธามก็บอกว่าเขาเคยทำงานกับพ่อของฉัน… แล้วตอนนี้ก็มาบอกว่าถูกหลอกใช้… ใครกันแน่ที่พูดความจริง" "ผมพูดความจริงเสมอ" ภาคินตอบ "ความจริงที่ว่า… พ่อของคุณ… คือคนเดียวที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด… ส่วนธาม… เขาเป็นเพียงเครื่องมือ… ที่พ่อของคุณใช้… เพื่อให้ทุกอย่างมันดูสมจริง" "เหลวไหล!" ธามตะโกน "ผมไม่เคย… " "หุบปาก!" ภาคินตวาดเสียงดัง "อย่ามาทำเป็นผู้บริสุทธิ์อีกเลย… ฉันรู้ดี… ว่านายกับพ่อของเธอ… มันเหมือนกันแค่ไหน" เอมิกาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเธอ เธอเอามือกุมขมับ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้าม "ไม่จริง… ไม่จริง… พ่อของฉัน… ท่านไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด" "ทำไมคุณจะเชื่อคำพูดของผมไม่ได้" ภาคินเดินเข้ามาใกล้เอมิกาอีกครั้ง "ผมมีหลักฐาน… หลักฐานที่จะพิสูจน์ว่า… พ่อของคุณ… คือฆาตกร" "หลักฐานอะไร" ธามถามเสียงแข็ง "คุณจะทำอะไรอีก" "ผมจะให้คุณหมอดูเอง" ภาคินกล่าว เขาส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ด้านนอก ลูกน้องคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะ ภาคินหยิบแฟ้มเอกสารนั้นมา เปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนจะยื่นมันให้กับเอมิกา "ดูนี่สิ… คุณหมอ… นี่คือ… บัญชีการโอนเงิน… ที่พ่อของคุณ… เป็นคนอนุมัติ… ให้กับนักฆ่า… ที่ปลิดชีพพ่อแม่ของคุณ" เอมิกามองตัวอักษรและตัวเลขในเอกสารด้วยแววตาเบลอเลือน เธอพยายามจับใจความ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะเลือนรางไปหมด "นี่… นี่มัน… " "มันคือความจริง… ที่คุณต้องยอมรับ" ภาคินกล่าว "ผมไม่ได้โกหกคุณเลย… ธามต่างหาก… ที่พยายามจะปกปิดความจริง… เพื่อรักษาหน้าของตัวเอง… และพ่อของเธอ" ธามพยายามจะเข้าไปคว้าแฟ้มนั้นมา แต่เอมิกาชิงหยิบมันไปก่อน เธอพลิกหน้าเอกสารไปเรื่อยๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้เห็นรายละเอียดต่างๆ ที่ปรากฏอยู่ "ไม่… ไม่จริง" เอมิกากล่าวเสียงแหบพร่า "นี่มัน… ของปลอม… ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ" "ถ้ามันเป็นของปลอม… ทำไมลายเซ็นถึงได้เหมือนของพ่อของคุณขนาดนี้" ภาคินถาม "ทำไม… ยอดเงิน… มันถึงได้ตรงกับ… จำนวนเงินที่หายไปจากบริษัทของเขา… ในช่วงเวลานั้นพอดี" เอมิกาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน ดวงตาของเธอแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา "คุณ… คุณทำมันใช่ไหม… คุณปลอมแปลงมันขึ้นมา… เพื่อใส่ร้ายพ่อของฉัน" "ผมมีเหตุผลอะไรที่จะต้องปลอมแปลง" ภาคินถามกลับ "ผมแค่อยากให้ความยุติธรรม… คืนสู่สังคม… และคนที่ทำผิด… ก็ต้องได้รับผลกรรม" "คุณภาคิน… โปรดฟังผม" ธามพยายามจะเข้าไปอธิบาย "เอกสารพวกนั้น… มันอาจจะมีเบื้องหลัง… ที่คุณไม่รู้" "เบื้องหลังอะไร" ภาคินยิ้มเย้ย "เบื้องหลังที่ว่า… พ่อของเอมิกา… เป็นคนจิตใจโหดเหี้ยม… ที่พร้อมจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการอย่างนั้นเหรอ" เอมิกาปาแฟ้มเอกสารนั้นทิ้งไปอย่างแรง "ออกไป! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!" "คุณหมอ…" "ออกไป!" เอมิกาตะโกนเสียงดัง "ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกคุณอีกแล้ว!" ภาคินยักไหล่ เขามองธามด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เอมิกานั่งจมอยู่กับความสับสนและความเจ็บปวดเพียงลำพัง