เอมิกาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กำลังจะแตกกระเจิง เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด การแสดงออกเพียงเล็กน้อยที่ผิดพลาด อาจทำให้แผนทั้งหมดพังทลาย เธอหลบสายตาของภาคินที่กำลังจ้องมองเธออย่างมีความหมาย พยายามรวบรวมคำพูดที่ฟังดูอ่อนแอและเหนื่อยล้า "คุณภาคินคะ… ฉัน… ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ… ฉันอยากจะพักผ่อนจริงๆ" ภาคินยิ้ม เขาดูเหมือนจะพอใจกับอาการที่เธอแสดงออกมา "ได้สิ… ผมเข้าใจ… ผมจะพาคุณไปที่ห้องนอน… ที่นั่น… คุณจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่… ไม่มีใครจะมารบกวนคุณได้… ผมรับรอง" เขาเอื้อมแขนมาประคองไหล่ของเธอเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความห่วงใยที่ทำให้เอมิกาสะอิดสะเอียนข้างในใจ แต่เธอก็ต้องฝืนยิ้มรับ "ขอบคุณค่ะ… คุณภาคิน" เขาพาเธอเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของคฤหาสน์ที่โอ่อ่า แต่ให้ความรู้สึกวังเวงอย่างประหลาด ห้องนอนที่เขาเตรียมไว้ให้เธอใหญ่โตและหรูหราเกินความจำเป็น เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มถูกปิดทึบจนแสงภายนอกส่องเข้ามาไม่ได้ สร้างบรรยากาศที่อึดอัดและมืดสลัว "ที่นี่… คือห้องที่คุณจะพัก… ผมจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว… ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกผมได้ตลอดนะ" ภาคินพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง เอมิกาแสร้งทำเป็นอ่อนเพลีย "ฉัน… ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ… แล้วค่อยคุยกัน" เธอรีบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนทันทีที่ประตูปิดลง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ "ธาม… ฉันทำได้… ฉันเข้ามาอยู่ในกับดักแล้ว… ตอนนี้… ตาคุณแล้วนะ" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา ขณะที่เอมิกากำลังจัดการกับตัวเองในห้องน้ำ ภาคินก็เดินไปที่ระเบียงของห้องนอน เขาโทรศัพท์หาใครบางคน "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน… ผู้หญิงคนนั้น… เธออยู่ในกำมือผมแล้ว… เธอเชื่อสนิทเลยว่าผมจะปกป้องเธอ… คืนนี้… เราจะได้สิ่งที่ต้องการ… ไม่ว่าจะเป็นหลักฐาน… หรือตัวเธอเอง… ก็ตาม" เขาหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย ด้านธามที่กำลังเฝ้าดูการเคลื่อนไหวผ่านกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ตามจุดต่างๆ ของคฤหาสน์ เขาส่งสัญญาณให้ทีมงานที่ซุ่มรออยู่ภายนอกได้รับทราบ "เป้าหมายอยู่ภายใน… เธออยู่ในห้องนอนชั้นบน… ภาคินกำลังคุยโทรศัพท์… คาดว่ากำลังแจ้งข่าวดีให้ใครบางคน… เตรียมพร้อม… เมื่อผมให้สัญญาณ… เราจะบุกเข้าทันที" เมื่อเอมิกากลับออกมาจากห้องน้ำ เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีอ่อนที่ภาคินเตรียมไว้ให้ เธอดูอ่อนแอและบอบบางสมบทบาท "คุณภาคินคะ… ฉัน… ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ… ขอบคุณที่เตรียมทุกอย่างไว้ให้" ภาคินเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง ดวงตาของเขามีประกายแห่งความปรารถนาลุกโชน "คุณสวยมากนะ… คุณหมอ… ในชุดนี้… ยิ่งทำให้ผม… หลงใหลคุณมากขึ้นไปอีก" เขาเอื้อมมือมาลูบไล้แขนของเธอเบาๆ เอมิกาสะดุ้ง แต่ก็พยายามเก็บอาการ "คุณภาคินคะ… ฉัน… ฉันเหนื่อยมากจริงๆ… ฉันอยากจะพักผ่อน… คืนนี้… เราคุยกันต่อได้ไหมคะ" "แน่ใจนะ… คุณหมอ" ภาคินถาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยิ้ม "ก็ได้… ถ้าคุณอยากพักผ่อน… ผมจะปล่อยคุณไป… คืนนี้… คุณจะอยู่คนเดียว… ในห้องนี้… แต่พรุ่งนี้เช้า… เราค่อยมาคุยกัน… เรื่องของเรา" เขาจ้องมองเธออย่างมีความหมายก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เอมิกาเผชิญหน้ากับความเงียบและอันตรายเพียงลำพัง ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เอมิกาก็รีบเปิดลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง เธอพบกล้องวิดีโอขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ข้างใน เธอหยิบมันออกมาอย่างรวดเร็ว "ธาม… ฉันเจอหลักฐานแล้ว… มันอยู่ที่นี่… ในลิ้นชัก… ฉันกำลังจะถ่ายวิดีโอ… เพื่อยืนยัน" "ดีมาก… เอมิกา… ทำต่อไป… เราใกล้จะสำเร็จแล้ว" เสียงของธามดังขึ้นในหูฟังของเธอ "แต่ระวังตัวด้วยนะ… ภาคิน… อาจจะยังอยู่ใกล้ๆ" เอมิกาเริ่มอัดวิดีโอ เธอถ่ายภาพเอกสารบางส่วนที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ซึ่งเป็นเอกสารที่ภาคินจงใจทิ้งไว้ให้เธอเห็น เอกสารเหล่านั้นมีตราประทับและลายเซ็นที่น่าสงสัย เป็นหลักฐานที่เชื่อมโยงภาคินเข้ากับการทุจริตครั้งใหญ่ "นี่คือหลักฐาน… ที่ฉันพบ… ในห้องนี้… มันชัดเจนมาก… ว่าคุณภาคิน… มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฟอกเงิน… และการทุจริต… จำนวนมหาศาล" เธอบอกกับกล้องด้วยเสียงที่สั่นเครือ ขณะที่เธอกำลังถ่ายวิดีโออยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ภาคินยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว "คุณกำลังทำอะไร… คุณหมอ" เขาตะคอกเสียงดัง เอมิกาตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอทำกล้องวิดีโอหล่นลงพื้น แต่ก่อนที่มันจะแตกละเอียด เธอก็รีบคว้ามันขึ้นมา "คุณภาคิน… ฉัน… ฉันแค่… กำลังดูเอกสารพวกนี้… ฉันสงสัย… เลยอยากจะถ่ายรูปไว้" "สงสัยอย่างนั้นเหรอ" ภาคินเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาวาวโรจน์ "อย่าโกหกผม… คุณหมอ… คุณกำลังหักหลังผม… ใช่ไหม" เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น "ไม่นะคะ… คุณภาคิน… ฉันไม่ได้หักหลังคุณ… ฉันแค่…" เอมิกาพยายามแก้ตัว แต่คำพูดของเธอก็ขาดห้วง เมื่อเธอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ภาคินไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวอีกต่อไป แต่มีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังเขา "คุณมันก็ไม่ต่างจากคนอื่น… ที่หวังจะมาหลอกใช้ผม" เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลังเอมิกา เป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน