เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามานั้นทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งทวีความตึงเครียด เอมิกาพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายของเธออ่อนล้าจากการต่อสู้และเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย "อย่า… ขยับ… ตัว" หญิงสาวชุดดำออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ขณะที่เธอยังคงเล็งปืนไปที่ประตู "ถ้าคุณ… ไม่อยาก… ได้รับ… อันตราย… เพิ่มเติม" ประตูห้องเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายฉกรรจ์หลายนายที่ก้าวเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาดูเคร่งขรึมและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสถานการณ์ "จับ… ตัว… ผู้หญิง… คนนั้น… ซะ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น ชายฉกรรจ์เหล่านั้นพุ่งเข้าหาหญิงสาวชุดดำทันที เกิดการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้นภายในห้อง เสียงปืนดังขึ้นไม่หยุด เสียงตะโกน เสียงร้อง และเสียงปะทะของวัตถุต่างๆ ดังระงมไปทั่ว เอมิกาพยายามหลบหลีกการปะทะที่เกิดขึ้น เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอที่จะหลบหนี "หนี… ไป… คุณหมอ!" เสียงคุ้นหูตะโกนดังขึ้นมาจากด้านข้าง เอมิกาหันไปมองด้วยความตกใจ สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว… คือ… ภาคิน… ชายหนุ่มที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว… กำลังยืนประคองร่างที่บาดเจ็บของตัวเองอยู่… แม้จะอ่อนแรง… แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย… "ภาคิน!" เอมิกาตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความดีใจและตกใจปนเปกัน "อย่า… เสียเวลา… ไป… กับ… ผม… เลย" ภาคินกล่าวเสียงแผ่วเบา "รีบ… หนี… ออกไป… ซะ… ก่อนที่… ทุกอย่าง… จะ… สาย… เกินไป" หญิงสาวชุดดำที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด หันมามองภาคินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "แก… ยัง… ไม่ตาย… อีก… งั้น… รึ?" "ฉัน… มัน… ยัง… ไม่… ยอม… แพ้… ง่ายๆ… หรอก… ยัย… จอม… บงการ" ภาคินกล่าวอย่างยากลำบาก "แก… คิด… ว่า… แก… จะ… ทำ… อะไร… สำเร็จ… งั้น… รึ?" "ฉัน… จะ… แก้แค้น… ให้… พ่อ… แม่… ของฉัน!" หญิงสาวชุดดำตะโกนกลับ "แก… กับ… หมอนั่น… คือ… คน… ที่… ต้อง… ชดใช้!" ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย เอมิกาเห็นจังหวะที่เหมาะสม เธอรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่รู้ว่าภาคินรอดมาได้อย่างไร และไม่รู้ว่าใครคือกลุ่มคนที่เข้ามาช่วยเธอ แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอต้องเอาหลักฐานไปให้ถึงมือคนที่ใช่ให้ได้ เธอวิ่งไปตามโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยความมืดและแสงไฟสลัวๆ เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปทั่ว เธอได้ยินเสียงไล่ตามมาอยู่ไม่ไกล แต่เธอไม่ยอมหยุด เธอยังคงวิ่งต่อไปด้วยแรงใจทั้งหมดที่มี เมื่อมาถึงบริเวณทางออก เธอเห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดรออยู่พร้อมกับชายคนหนึ่งที่โบกมือเรียกเธอ "รีบ… ขึ้นรถ… คุณหมอ!" ชายคนนั้นตะโกน "ผม… คือ… คน… ที่… คุณ… นัด… ไว้" เอมิกาไม่รอช้า รีบเปิดประตูรถเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็ว รถคันนั้นพุ่งทะยานออกไปจากสถานที่เกิดเหตุ ทิ้งความโกลาหลและความไม่แน่นอนไว้เบื้องหลัง ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวออกไป เอมิกาก็เหลือบไปเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในอาคาร เธอเห็นหญิงสาวชุดดำถูกจับกุมโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจหายวาบ คือภาพของภาคินที่ถูกหามขึ้นรถพยาบาลด้วยสภาพที่น่าเป็นห่วง "เขา… จะ… เป็น… อะไร… ไหม… คะ?" เอมิกาถามชายคนที่ขับรถด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "ไม่ต้องห่วง… ครับ… เขา… ปลอดภัย… แล้ว" ชายคนนั้นตอบ "แต่… เรื่อง… ของ… แก๊ง… นั้น… มัน… ยัง… ไม่… จบ… แค่… นี้… หรอก… ครับ" เอมิกามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ภาพความทรงจำต่างๆ พลุ่งพล่านเข้ามาในหัว เหตุการณ์ในอดีต ความแค้นที่ถูกจุดชนวน และการต่อสู้ที่เธอเพิ่งผ่านมา สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอรู้ว่า การเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล และเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงอีกมากมาย