"…เพราะคุณได้รักษาคนสั่งให้ฆ่าครอบครัวของเธอ" ผู้กองสมเกียรติสรุปประโยคที่ค้างไว้ ดวงตาของเขาสื่อถึงความเห็นอกเห็นใจต่อสถานการณ์ที่ซับซ้อน "เธอเข้าใจผิด คิดว่าคุณคือส่วนหนึ่งของความเจ็บปวดของเธอ และต้องการแก้แค้นให้สาสม" เอมิกานิ่งอึ้งไปกับคำอธิบายนั้น ความเกลียดชังที่หญิงสาวชุดดำมีต่อเธอ มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่เป็นผลพวงจากโศกนาฏกรรมที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน "ฉัน… ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยค่ะ" เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความสงสาร ความเสียใจ และความสับสน "เธอ… เป็นใครคะ? ฉันพอจะช่วยเธอได้ไหม?" "เธอชื่อ พลอยไพลิน ครับ" ผู้กองสมเกียรติตอบ "เธอเป็นผู้เสียหายโดยตรงจากการกระทำของแก๊ง และได้รับความบอบช้ำทางจิตใจอย่างแสนสาหัส การแก้แค้นคือสิ่งที่เธอเชื่อว่าจะเยียวยาบาดแผลในใจได้ แต่ผมเชื่อว่าเมื่อความจริงปรากฏ เธอจะเข้าใจเองว่าใครคือผู้ที่ควรได้รับโทษจริงๆ" เอมิกาพยักหน้า เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมพลอยไพลินถึงได้พยายามจะทำร้ายเธอ ทั้งที่เธอเองก็เป็นเหยื่อของภาคินเช่นกัน "แล้ว… ภาคิน… เขา… จะเป็นอย่างไรต่อไปคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "เขาจะให้การเป็นพยานต่อศาล และให้ข้อมูลเกี่ยวกับเครือข่ายทั้งหมดครับ" ผู้กองสมเกียรติกล่าว "การให้ความร่วมมือของเขาจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการกวาดล้างอาชญากรรมในครั้งนี้ และอาจนำไปสู่การลดหย่อนโทษตามที่กฎหมายกำหนด" "แล้ว… ความสัมพันธ์ของเรา… ล่ะคะ?" เอมิกาถามคำถามที่อยู่ในใจมาตลอด เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับภาคินอีกต่อไป เขาทั้งเคยทำร้ายเธออย่างแสนสาหัส แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เลือกที่จะปกป้องเธอในวินาทีสุดท้าย "นั่น… เป็นเรื่องของคุณกับเขาครับคุณหมอ" ผู้กองสมเกียรติกล่าวอย่างสุภาพ "หน้าที่ของผมคือการนำความยุติธรรมมาสู่คดีนี้ และรักษาความปลอดภัยให้กับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง" เขาเหลือบมองนาฬิกา "ผมต้องขอตัวก่อนครับ ขอให้คุณดูแลตัวเองนะครับ" หลังจากผู้กองสมเกียรติจากไป เอมิกาก็นั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานนั้น ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในใจ เธอรู้สึกโล่งใจที่แผนการร้ายต่างๆ กำลังจะสิ้นสุดลง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่มีต่อภาคิน เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอปรากฏเป็นรูปของเธอและภาคินที่ถ่ายไว้เมื่อหลายปีก่อน เป็นภาพความสุขที่ครั้งหนึ่งเคยมีอยู่จริง เธอหลับตาลง พยายามข่มกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลริน "ภาคิน…" เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ "ทำไม… คุณถึง… ทำแบบนี้… กับฉัน… แล้ว… ทำไม… ในตอนท้าย… คุณถึง… เลือกที่จะ… ปกป้องฉัน… อีกครั้ง…" เธอรู้ดีว่าเรื่องราวระหว่างเธอกับภาคินนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล แต่การปรากฏตัวของเขาในวินาทีสุดท้ายนั้น ทำให้เกิดคำถามมากมายในใจเธอ เขาคือคนที่เธอเกลียดชัง แต่ก็เป็นคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ เธอตัดสินใจที่จะกลับไปหาภาคินอีกครั้ง เธอต้องการคำอธิบาย เขาเป็นคนเดียวที่สามารถตอบคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอได้ ขณะที่เอมิกากำลังจะลุกขึ้น เธอได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ "คุณหมอครับ… คุณภาคิน… เขา… อยากจะ… พบคุณ… ครับ" เอมิกาเงยหน้าขึ้นมองชายที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาคือคนที่ดูแลภาคินอยู่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตอบรับ "ค่ะ… ฉัน… จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" เธอเดินตามชายคนนั้นไปยังห้องพักฟื้นที่ภาคินรักษาตัวอยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทุกขณะ เธอไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นอย่างไร จะมีแต่ความขมขื่น หรือจะมีโอกาสสำหรับความเข้าใจ เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นคือภาคินนอนอยู่บนเตียง โดยมีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะและแขนข้างหนึ่ง เขามองมาที่เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "เอมิกา…" เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่เอมิกาไม่เคยได้ยินมาก่อน "คุณ… หาย… แล้ว… ใช่ไหมคะ?" เอมิกาถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้เป็นปกติ "ยัง… ครับ… แต่… ไม่… นาน… หรอก" ภาคินตอบ "ผม… อยาก… จะ… คุย… กับ… คุณ… สัก… หน่อย" เอมิกาเดินเข้าไปใกล้เตียง นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอรอคอยคำพูดของเขาอย่างใจจดใจจ่อ "ผม… รู้… ว่า… ผม… ทำ… ให้… คุณ… เจ็บ… ปวด… มา… มาก… มาย" ภาคินกล่าว "ผม… ไม่… ได้… มี… ข้อแก้ตัว… ใดๆ… สำหรับ… สิ่งที่… ผม… ได้… ทำ… ลง… ไป" "ทำไม… คุณ… ถึง… ทำ… แบบนั้น… กับ… ฉัน… ภาคิน?" เอมิกาถามอย่างตรงไปตรงมา ความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมานานพยายามจะระเบิดออกมา "ผม… ถูก… บีบ… ครับ… เอมิกา" ภาคินตอบ "ผม… ถูก… บังคับ… ให้… ทำ… ใน… สิ่งที่… ผม… ไม่… อยาก… ทำ… เพราะ… มี… คน… ที่… ผม… รัก… อยู่… ใน… อันตราย" "คน… ที่… คุณ… รัก… อย่างนั้น… เหรอ?" เอมิกาถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "แล้ว… ฉัน… ล่ะคะ… ฉัน… ไม่ใช่… คน… ที่… คุณ… เคย… รัก… อย่างนั้น… เหรอ?" ภาคินหลับตาลงช้าๆ ราวกับจะข่มกลั้นอารมณ์ "คุณ… คือ… คน… ที่… ผม… รัก… ที่สุด… ใน… ชีวิต… เอมิกา" เขาพูดเสียงเบา "แต่… ผม… ไม่… มี… ทาง… เลือก… อื่น… ตอนนั้น… ผม… กลัว… ว่า… ถ้า… ผม… ไม่… ทำ… ตาม… คำสั่ง… ของ… พวกมัน… คุณ… จะ… เป็น… อันตราย… มากกว่า… นี้" คำสารภาพของเขาทำให้เอมิกาชะงัก เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเบื้องหลังการกระทำอันโหดร้ายของภาคิน จะมีเหตุผลที่ซับซ้อนเช่นนี้ "แล้ว… การที่… คุณ… เข้ามา… ช่วย… ฉัน… เมื่อ… คืน… ล่ะคะ?" เธอถามต่อ "ผม… รอ… คอย… โอกาส… นี้… มา… ตลอด… ครับ" ภาคินกล่าว "ผม… รู้… ว่า… วันหนึ่ง… ผม… จะ… สามารถ… แก้ไข… ความผิด… ของ… ผม… ได้" "คุณ… กำลัง… จะ… แก้ไข… ความผิด… ของ… คุณ… อย่างไร… ใน… เมื่อ… คุณ… ก็… เป็น… ส่วนหนึ่ง… ของ… แก๊ง… นั้น… ด้วย… อย่างนั้น… เหรอคะ?" เอมิกาถามอย่างไม่ไว้ใจ "ผม… ได้… เลือก… ที่จะ… กลับใจ… แล้ว… ครับ… เอมิกา" ภาคินยืนยัน "ผม… ได้… ให้… ข้อมูล… ทั้งหมด… แก่… ผู้กอง… สมเกียรติ… แล้ว… ผม… พร้อม… ที่จะ… รับผิดชอบ… ต่อ… การกระทำ… ของ… ผม… ทุกอย่าง" เอมิกามองลึกเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจและความสำนึกผิดที่ฉายชัดอยู่ภายในนั้น แม้ว่าบาดแผลในใจของเธอจะยังคงอยู่ แต่เธอก็เริ่มที่จะเข้าใจในสิ่งที่เขาเผชิญมา "ฉัน… ไม่… รู้… ว่า… ฉัน… จะ… ยกโทษ… ให้… คุณ… ได้… หรือไม่… ภาคิน" เอมิกาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แต่… ฉัน… อยาก… จะ… ขอบคุณ… คุณ… สำหรับ… การ… ช่วยเหลือ… เมื่อ… คืน… และ… สำหรับ… การ… เลือก… ที่จะ… ทำ… สิ่งที่… ถูกต้อง… ใน… ที่สุด" ภาคินพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่อาจกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว แต่การได้รับคำพูดนั้นจากเอมิกาก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาในตอนนี้ "ผม… เข้าใจ… ครับ… เอมิกา" เขาตอบ "ผม… จะ… ไม่… ขอ… อะไร… จาก… คุณ… อีก… เลย" บรรยากาศในห้องเริ่มเงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคน เอมิกาลุกขึ้นยืน เธอยังคงมีความรู้สึกมากมายที่ต้องจัดการ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอได้ก้าวผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดมาแล้ว "ฉัน… ขอตัว… ก่อนนะคะ" เธอพูด "หวังว่า… คุณ… จะ… หาย… ดี… นะคะ" ภาคินมองตามหลังเอมิกาไปจนเธอออกจากห้องไป เขารู้ดีว่านี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายระหว่างเขากับเธอ แต่เขาก็ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น เขาได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด