เสียงปืนที่ดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของคฤหาสน์ลงอย่างสิ้นเชิง เอมิกาผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ธามรีบพยุงเธอไว้ “เดชา! เกิดอะไรขึ้น!” ธามตะโกนถาม “ไม่ทราบครับนายท่าน! พวกมันบุกเข้ามาจากทางด้านหลัง!” เดชาตอบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ผมจะไปเรียกคนของเรามา!” เดชาวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เอมิกากับธามอยู่ตามลำพัง “คุณ… คุณไม่เป็นอะไรนะ” ธามถาม พลางสำรวจเอมิกาอย่างรวดเร็ว “ฉัน… ฉันไม่เป็นไรค่ะ” เอมิกาตอบ เสียงสั่น “แต่… ทำไมพวกเขาถึงบุกเข้ามา” “คงจะเป็นพวกเดียวกับที่ทำร้ายฉันเมื่อคืน” ธามกล่าว “พวกมันคงจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่” “แล้ว… แล้วภาคินล่ะคะ” เอมิกาถาม “เขาเกี่ยวด้วยไหม” “ไม่แน่” ธามตอบ “แต่ตอนนี้… เราต้องออกจากที่นี่ไปก่อน” ธามพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็มีอาการเจ็บปวดจากการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี เอมิการีบเข้าไปช่วยประคองเขา “คุณยังขยับไม่ได้มากนะคะ” เอมิกากล่าว “คุณต้องพักผ่อน” “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพักผ่อนแล้ว” ธามตอบเสียงหนักแน่น “ถ้าพวกมันจับตัวคุณได้… ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง” ขณะที่พวกเขากำลังจะหาทางออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นมาจากนอกห้อง ธามผลักเอมิกาให้หลบหลังเตียง “หลบไป!” เขาตะโกน “อย่าให้พวกมันเห็น!” ประตูห้องเปิดออกอย่างแรง ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ในชุดสีดำหลายคนบุกเข้ามาในห้อง พวกเขาถือปืนอยู่ในมือ ดวงตาของพวกเขาฉายแววอำมหิต “นายท่าน ธาม… อยู่ที่นี่นี่เอง” หนึ่งในนั้นพูดเสียงห้าว “หัวหน้าให้มาพาตัวคุณหมอไป” “พวกแกต้องการอะไร” ธามถาม พลางพยายามยืนหยัดขึ้นเพื่อปกป้องเอมิกา “เราต้องการ ‘ของ’ บางอย่าง… และหัวหน้าของเราต้องการจะ ‘คุย’ กับคุณหมอ” ชายคนนั้นตอบ “ถ้าท่านขัดขืน… เราก็คงต้องทำตามคำสั่ง” เอมิกาตัวแข็งทื่อ ‘ของ’ บางอย่าง? ‘หัวหน้า’ ของพวกเขา? มันหมายถึงอะไร? “พวกแกจะทำอะไรกับเธอ” ธามถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เราแค่จะพาเธอไปคุยด้วย… ไม่ต้องห่วง ท่านมาเฟีย” ชายคนนั้นยิ้มเยาะ “ถ้าท่านให้ความร่วมมือ… เราจะปล่อยเธอไป” “ฉันไม่มีวันยอมให้พวกแกแตะต้องเธอ!” ธามตะโกน ทันใดนั้น เดชาก็บุกเข้ามาในห้อง พร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน พวกเขามีอาวุธครบมือ การปะทะกันอย่างดุเดือดก็เริ่มขึ้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้อง เอมิกามองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ การต้องมาติดอยู่ในวังวนของความขัดแย้งระหว่างแก๊งมาเฟีย ท่ามกลางความโกลาหล เอมิกาสังเกตเห็นชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังกลุ่มอันธพาล เขาแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงา แต่เอมิกากลับรู้สึกคุ้นเคยกับรูปร่างและลักษณะของเขาบางอย่าง “ธาม!” เอมิกาตะโกนเรียก “คนนั้น… คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง! เขาคือ…” ก่อนที่เอมิกาจะพูดจบ ชายคนนั้นก็หันมามองเธอ เขาถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้า… ใบหน้าที่คุ้นเคยราวกับมาจากฝันร้าย “ภาคิน…” เอมิกาพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา ภาคินยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบ “ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะ… เอมิกา” การปรากฏตัวของภาคินในฐานะผู้อยู่เบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้ ทำให้เอมิกาตกใจจนแทบจะยืนไม่อยู่ ธามเองก็เช่นกัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความประหลาดใจ “แก… แกคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด!” ธามตะโกนใส่ภาคิน “แน่นอน” ภาคินตอบอย่างภาคภูมิ “และตอนนี้… เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว” ภาคินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ ลูกน้องของเขาก็เริ่มโจมตีอย่างหนักหน่วงยิ่งขึ้น การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เอมิกาพยายามหลบหลีกกระสุนที่เฉี่ยวไปมาอย่างหวุดหวิด เธอเห็นเดชาต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องธาม “คุณหมอ! มาทางนี้!” เดชาตะโกนเรียกเอมิกา “เราต้องหาทางออก!” เอมิกามองธามที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง เธอรู้ว่าตอนนี้เธอไม่สามารถอยู่เฉยได้อีกต่อไป เธอต้องหาทางเอาชีวิตรอด และต้องหาความจริงให้ได้ ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่