อรณิชาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพมารดาในชุดเดรสสีอ่อน กำลังยืนยิ้มอย่างสดใสอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารที่ดูอ่อนวัยกว่าอเล็กซานเดอร์ในปัจจุบันมาก ใบหน้าของมารดาดูอ่อนเยาว์กว่าที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ อย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความผูกพัน ราวกับเป็นภาพความทรงจำที่ประทับอยู่ในห้วงลึกของหัวใจ "เป็นไปไม่ได้... แม่เคยบอกว่าไม่เคยรู้จักครอบครัวของอเล็กซานเดอร์มาก่อน" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา พลางหยิบรูปถ่ายใบอื่นขึ้นมาดู รูปเหล่านั้นเป็นหลักฐานที่ปฏิเสธไม่ได้ ว่ามารดาของเธอมีความเกี่ยวข้องกับอเล็กซานเดอร์และครอบครัวของเขาอย่างลึกซึ้ง เอกสารที่แนบมาด้วยเป็นลักษณะของบันทึกประจำวัน สันนิษฐานว่าเป็นของบุคคลใกล้ชิดกับครอบครัวมาเฟียรายนี้ ภาษาที่ใช้ในบันทึกเป็นภาษารัสเซียโบราณ ซึ่งอรณิชาพอจะเข้าใจได้บ้างจากการเรียนสมัยมัธยมปลาย เธอค่อยๆ อ่านไปทีละบรรทัด หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเรื่องราวค่อยๆ เปิดเผยออกมา บันทึกดังกล่าวเล่าถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างมารดาของเธอ "ลดา" กับ "ดิมิทรี" บิดาของอเล็กซานเดอร์ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนร่วมงานในองค์กรลับแห่งหนึ่ง ก่อนจะพัฒนาไปเป็นความรักที่ต้องปกปิด เนื่องจากทั้งสองฝ่ายมีพันธนาการที่ไม่อาจละทิ้งได้ "ลดา" ถูกส่งตัวมาประจำที่ลอนดอนเพื่อปฏิบัติภารกิจบางอย่าง ขณะที่ "ดิมิทรี" ก็เป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่คอยดูแลผลประโยชน์ของครอบครัวเขาในยุโรป ทั้งสองได้พบกันและเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกัน แต่ด้วยสถานการณ์และหน้าที่ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไปอย่างยากลำบาก บันทึกยังกล่าวถึงเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาดังกล่าว การตัดสินใจของ "ดิมิทรี" ที่จะเข้ามาดูแลกิจการของครอบครัวอย่างเต็มตัวหลังจากบิดาของเขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ "ลดา" ตั้งครรภ์ "ลูก... ลูกของดิมิทรี?" อรณิชาตาเบิกกว้าง มือของเธอสั่นเทา ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าช่างน่าตกใจเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ บันทึกได้อธิบายถึงความกดดันที่ "ลดา" ต้องเผชิญ การตัดสินใจที่จะเก็บเรื่องการตั้งครรภ์เป็นความลับ เพื่อปกป้องทั้งตัวเธอเอง และเพื่อไม่ให้กระทบต่อภาพลักษณ์ของ "ดิมิทรี" ที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของอำนาจในโลกใต้ดิน "ครอบครัวเวสเทิร์น โฮลดิ้ง... ครอบครัวมาเฟียที่ยิ่งใหญ่... และแม่ของฉัน" อรณิชารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของมารดาจะมีความลับซับซ้อนถึงเพียงนี้ "ทำไมแม่ไม่เคยบอกฉันเลย?" คำถามนี้ก้องอยู่ในหัวของเธอ มารดาของเธอจากไปอย่างกะทันหันเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งไว้เพียงคำถามและความว่างเปล่า อรณิชารู้เพียงว่ามารดาของเธอทำงานเป็นนักวิชาการอิสระ และเดินทางบ่อยครั้ง แต่ไม่เคยมีรายละเอียดใดๆ เกี่ยวกับอาชีพที่แท้จริง หรือความสัมพันธ์กับผู้คนในแวดวงอันตรายเช่นนี้ "แล้วอเล็กซานเดอร์... เขารู้เรื่องนี้ไหม?" ความคิดนี้ทำให้เธอหนาวสะท้านไปทั้งตัว ถ้าเขาเป็นลูกของมารดาเธอจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่เคยแสดงออก หรือพูดอะไรเลย? หรือเขาเองก็ไม่รู้? อรณิชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อ "อเล็กซานเดอร์" ที่เธอได้บันทึกไว้ เธอลังเลที่จะกดโทรออก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเผชิญหน้ากับเขาด้วยข้อมูลที่เธอเพิ่งได้รับมาหรือไม่ "เขาจะคิดอย่างไรถ้าฉันถามเรื่องนี้? หรือเขาจะคิดว่าฉันกำลังพยายามหาประโยชน์จากเขา?" ในขณะที่เธอกำลังชั่งใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำลายความคิดอันสับสนของเธอ "คุณอรณิชาครับ" เสียงของลูคัส ดังมาจากด้านนอก "คุณมาร์คัสขอพบครับ" อรณิชากลืนน้ำลายลงคอ ข่าวร้ายและความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผย ทำให้เธอรู้สึกไม่พร้อมที่จะพบใครทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับมาร์คัส ผู้ที่เธอสงสัยในเจตนามาตลอด "ให้เขารอหน่อยนะลูคัส" เธอตอบเสียงแผ่ว พลางเก็บเอกสารและรูปถ่ายทั้งหมดลงในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอต้องใช้เวลาประมวลผลเรื่องทั้งหมดนี้เพียงลำพัง เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนสวยของคฤหาสน์ ความรู้สึกสับสน ตื่นตระหนก และเสียใจ ตีวนเวียนอยู่ในหัว การมาถึงของข้อมูลชุดนี้ เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ และอาจจะรวมถึงความสัมพันธ์ของเธอกับอเล็กซานเดอร์ด้วย "ถ้าเขาคือพี่ชายของฉันจริง... แล้วความสัมพันธ์ที่เรามีอยู่ตอนนี้ มันคืออะไร?" เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงและความฝัน โลกที่เคยคุ้นเคยกำลังบิดเบี้ยว และอนาคตก็ดูมืดมนและเต็มไปด้วยคำถามที่รอคอยคำตอบ