การปะทะกันกลางถนนสร้างความโกลาหลไปทั่วบริเวณ รถยนต์ที่สัญจรไปมาต่างพากันเบรกกะทันหันเพื่อหลบหลีก ลูกกระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหว กลบเสียงแตรรถและเสียงกรีดร้องของผู้คน รถของมาร์คที่เสียหลักและชนเข้ากับราวสะพาน ทำให้สภาพรถยับเยินอย่างหนัก มาร์คพยายามแกะเข็มขัดนิรภัยที่ติดขัดด้วยความยากลำบาก ไหล่ข้างที่บาดเจ็บอยู่แล้ว ยิ่งปวดร้าวมากขึ้นเมื่อเขาต้องออกแรง "เฮ้! ออกมาให้หมด!" สตีเวนตะโกนสั่งลูกน้องขณะที่รถของเขาก็ได้รับความเสียหายจากการปะทะเช่นกัน "อย่าให้มันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" หน่วยอารักขาของพ่ออันยาพยายามเข้าปกป้องมาร์คอย่างสุดกำลัง พวกเขาใช้รถของตนเองเป็นกำบัง และยิงตอบโต้กลับไปอย่างไม่ลดละ "ท่านครับ! เราติดอยู่ข้างใน!" เสียงของเจ้าหน้าที่หน่วยอารักขาดังผ่านวิทยุสื่อสาร "ขอความช่วยเหลือ! จำนวนศัตรูมีมากเกินไป!" พ่อของอันยาบีบแตรอย่างแรง หวังจะให้หน่วยอารักขาอีกชุดหนึ่งที่คอยคุ้มกันรถของเขากลับมาช่วย "เราต้องช่วยมาร์ค!" เขาตะโกนบอกอันยา "หนูอยากออกไป!" อันยาพยายามจะเปิดประตูรถอีกครั้ง แต่ก็ถูกพ่อของเธอห้ามไว้ "อันยา! ฟังพ่อ! ถ้าเธอออกไปตอนนี้ เธอจะตกอยู่ในอันตราย!" พ่อของอันยาพูดเสียงเครียด "เราต้องไปถึงที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยมาร์ค!" "แต่ถ้าหนูไม่ไปหาเขาตอนนี้ เขาอาจจะตาย!" น้ำตาของอันยาเริ่มคลอหน่วย "พ่อคะ หนูขอร้อง หนูอยากช่วยเขา!" "พ่อรู้ว่าเธอรักมาร์ค" พ่อของอันยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "แต่การเสียสละของเธอ จะต้องไม่ทำให้ทุกอย่างที่ทำมาสูญเปล่า เธอต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อเป็นพยานในวันข้างหน้า" ในขณะเดียวกัน สตีเวนเห็นท่าไม่ดี การปะทะที่ยืดเยื้อเกินไปอาจจะทำให้มีผู้มาเห็นเหตุการณ์มากขึ้น เขาตัดสินใจที่จะใช้ไม้ตาย "พวกแก! จุดไฟเผาทุกอย่างทิ้งซะ!" สตีเวนออกคำสั่ง "เอาให้มันวอดวายไปเลย!" ลูกน้องของสตีเวนเริ่มโปรยเชื้อเพลิงไปรอบๆ รถของมาร์คและรถของหน่วยอารักขาที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือด "บ้าไปแล้ว! พวกมันจะเผาทุกอย่าง!" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งตะโกน "พวกเราต้องรีบถอย!" หัวหน้าหน่วยอารักขารีบสั่ง "มาร์ค! รีบออกมา!" มาร์คที่กำลังบาดเจ็บอยู่แล้ว ต้องฝืนร่างกายที่อ่อนแรงเพื่อพยายามหนีออกมาจากรถที่กำลังจะถูกไฟไหม้ เขาเห็นเปลวเพลิงเริ่มลุกไหม้ เขาต้องรีบหาทางเอาชีวิตรอด "ผมจะไปขอความช่วยเหลือจากพ่ออันยา!" มาร์คบอกกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยังคงยืนหยัดต่อสู้ "ไม่ได้ครับคุณมาร์ค! อันตรายเกินไป!" แต่แล้ว เสียงหวอของรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา สัญญาณว่ามีผู้แจ้งเหตุ และเจ้าหน้าที่กำลังเดินทางมาถึง สตีเวนเห็นดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย "ถอย!" เขาตะโกนสั่งลูกน้อง "เรากลับไปรายงานท่านประธาน!" รถของสตีเวนรีบเร่งเครื่องยนต์หายไปจากที่เกิดเหตุ ทิ้งไว้เพียงควันไฟที่กำลังลุกไหม้ และเสียงปืนที่เงียบลงไป พ่อของอันยาตัดสินใจหักเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน พุ่งตรงไปยังจุดที่มาร์คกำลังประสบเหตุ "อันยา! จับไว้ให้แน่น!" รถของพ่ออันยาพุ่งเข้าไปยังบริเวณที่ไฟกำลังลุกไหม้ หน่วยอารักขาส่วนหนึ่งรีบลงจากรถ วิ่งเข้าไปยังรถของมาร์คที่กำลังจะถูกไฟเผาทั้งคัน "มาร์ค! มาร์ค อยู่ไหน!" พ่อของอันยาตะโกนเรียก "ที่นี่ครับท่าน!" เสียงของมาร์คดังแผ่วเบาจากภายในรถที่กำลังจะถูกเพลิงไหม้ หน่วยอารักขาที่แข็งแรงที่สุดสองคนรีบเข้าไปช่วยมาร์คออกมาจากซากรถ ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน มาร์คนั้นบาดเจ็บและอ่อนแรงมาก เขาแทบจะยืนไม่ไหว "ขอบคุณครับ..." มาร์คพึมพำ "ไม่ต้องพูดอะไรมาก รีบไปหาหมอ!" พ่อของอันยาบอก "อันยา! ลูกรีบไปหาเขา!" อันยาไม่รอช้า เธอรีบก้าวออกจากรถ วิ่งเข้าไปกอดมาร์คอย่างแน่นหนา "คุณมาร์ค! คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!" "ฉัน...ไม่เป็นไร" มาร์คตอบเสียงแหบพร่า เขามองอันยาด้วยสายตาที่อ่อนโยน "เธอ...ปลอดภัยนะ" "หนูไม่เป็นไรค่ะ" อันยาตอบทั้งน้ำตา "แต่คุณ! คุณบาดเจ็บอีกแล้ว!" "แค่นี้...ไม่เป็นไร" มาร์คพยายามยิ้มให้เธอ "แผนของเรา...ยังคงดำเนินต่อไป" เจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว พวกเขาเร่งดับเพลิง และเริ่มตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุ พ่อของอันยาให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น "เราจะดำเนินคดีกับผู้ก่อเหตุให้ถึงที่สุด" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "แต่เราต้องการข้อมูลเพิ่มเติมจากคุณมาร์ค" "เขาบาดเจ็บอยู่" พ่อของอันยาบอก "เราจะพาเขาไปพักรักษาตัวที่เซฟเฮาส์ของเราก่อน" "ดีครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้า "เราจะส่งเจ้าหน้าที่ไปคุ้มกันท่านตลอดเส้นทาง" การเดินทางครั้งนี้จบลงด้วยความสูญเสีย แต่ก็ยังมีความหวังที่ยังคงอยู่ ไฟแค้นของอเล็กซานเดอร์ได้แผ่ขยายออกไปอีกครั้ง แต่ก็ยิ่งทำให้ความมุ่งมั่นของพวกเขาที่จะเปิดโปงความจริง แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พ่อของอันยาเหลือบมองสตีเวนที่กำลังวิ่งหนีไปจากที่เกิดเหตุด้วยสายตาเย็นชา "แกคิดว่าหนีพ้นงั้นเหรอ สตีเวน" เขาพึมพำกับตัวเอง "เกมนี้...ยังไม่จบง่ายๆ หรอก"