เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทนายหนึ่งที่ยิงปืน! พ่อของอันยาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสตีเวนล้มลง ก่อนที่เขาจะทันได้ประมวลผลใดๆ ร่างของสตีเวนก็ถูกตรึงด้วยกระสุนหลายนัดจากเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทที่อยู่รายล้อม เขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นอีกครั้ง แต่แรงทั้งหมดก็หมดลงไปแล้ว "สตีเวน!" เสียงตะโกนดังมาจากลูกสมุนที่เหลืออยู่ไม่กี่คน "ท่านนาย!" สตีเวนหายใจหอบถี่ มองไปยังพ่อของอันยาด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความแค้น แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกไป ราวกับว่าความมุ่งร้ายทั้งหมดกำลังจางหายไปกับเลือดที่ไหลซึมออกมาจากบาดแผล "แก... แกมัน..." สตีเวนพยายามจะพูด แต่เสียงของเขากลับแหบพร่า เขาไอโขลกๆ เลือดกระฉูดออกจากปาก "พอได้แล้ว สตีเวน" พ่อของอันยาเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง พลางสั่งให้เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทระวังตัว "แกทำทุกอย่างจบสิ้นแล้ว" "จบสิ้นงั้นหรือ?" สตีเวนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูขมขื่น "ข้า... ข้าสูญเสียทุกอย่าง... ครอบครัว... อำนาจ... ทุกอย่าง..." "มันเป็นผลจากการกระทำของแกเอง" พ่อของอันยาพูดเสียงเรียบ "แกเลือกทางนี้เอง" "แต่... แต่พ่อของอันยา..." สตีเวนพยายามเอ่ยชื่อพ่อของอันยาอีกครั้ง ดวงตาของเขามองตรงไปยังพ่อของอันยาอย่างไม่กระพริบ "อันยา... หล่อน... หล่อนเป็นใครกันแน่..." "เธอคือคนที่แกพรากทุกสิ่งไป" พ่อของอันยาตอบ "และเธอก็เป็นคนที่เกือบจะถูกแกทำลายชีวิตไปเช่นกัน" "ไม่... ไม่ใช่... พ่อของอันยา... เขา... เขาไม่ได้..." สตีเวนพยายามจะพูดต่อ แต่ร่างของเขาก็เริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "สตีเวน! อย่าพูดแล้ว! พักผ่อนเถอะ" พ่อของอันยาพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ข้า... ข้า... จะต้อง... คืน... มัน... ไป..." สตีเวนพึมพำคำสุดท้าย ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปพร้อมกับคำพูดที่ยังพูดไม่จบ ร่างของเขาก็ทรุดลงไปกองกับพื้นทรายอย่างสมบูรณ์ เสียงตะโกนโห่ร้องด้วยความดีใจของเจ้าหน้าที่หน่วยสวาทดังขึ้นเมื่อเห็นว่าภัยอันตรายได้สิ้นสุดลงแล้ว พ่อของอันยาถอนหายใจยาว สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งอก "พวกแก! เข้าไปเก็บกวาดที่เกิดเหตุ!" พ่อของอันยาตะโกนสั่งลูกน้อง "จับกุมลูกสมุนที่เหลือทั้งหมด! นำร่างของสตีเวนไปตรวจสอบ!" "รับทราบครับ!" เจ้าหน้าที่หน่วยสวาทตอบรับพร้อมเพรียงกัน ขณะที่การปฏิบัติการทางทหารกำลังดำเนินไป พ่อของอันยาก็หันไปมองยังเรือสปีดโบ๊ทสีดำเงาที่จอดอยู่ริมหาด เป็นเรือลำเดียวกับที่สตีเวนใช้หลบหนีมา เขาเดินเข้าไปใกล้ และพบกับสัมภาระบางส่วนที่ลูกสมุนของสตีเวนกำลังจะขนขึ้นเรือ "อะไรกันเนี่ย?" พ่อของอันยาหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นกล่องเหล็กที่ถูกล็อคอย่างแน่นหนา เขาออกคำสั่งให้เจ้าหน้าที่งัดมันออก เมื่อกล่องเปิดออก สิ่งที่อยู่ภายในทำให้พ่อของอันยาถึงกับตะลึง มันคือเอกสารจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจผิดกฎหมาย การฟอกเงิน และหลักฐานการทุจริตที่เชื่อมโยงไปยังบุคคลสำคัญในวงการต่างๆ รวมถึงมีรายชื่อของนักการเมืองและนักธุรกิจที่สตีเวนเคยแบล็กเมล์และควบคุมอยู่ "นี่มัน..." พ่อของอันยาอุทาน "หลักฐานทั้งหมด... อยู่ในนี้หมดเลย!" เขาหยิบเอกสารบางส่วนออกมาดู และพบว่ามีชื่อของบุคคลที่เขาเคยสงสัยมาตลอดปรากฏอยู่หลายคน ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานานกำลังจะถูกเปิดเผย "ดีมาก... ดีมากจริงๆ" พ่อของอันยาพึมพำกับตัวเอง "สตีเวน... แกอาจจะพยายามหนีไป แต่แกก็ทิ้งหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ให้ข้า" เขาหันไปสั่งการต่อ "รีบนำเอกสารเหล่านี้ไปที่ศูนย์วิเคราะห์ทันที! ตรวจสอบทุกอย่างอย่างละเอียด! เราจะต้องสาวไปให้ถึงคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด!" "รับทราบครับ!" หลังจากนั้นไม่นาน อันยาและมาร์คก็ได้เดินทางมาถึงเกาะแห่งนี้ เมื่อเห็นสภาพการณ์ที่เกิดขึ้น อันยาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าสตีเวนได้จบชีวิตลงแล้ว "คุณพ่อคะ..." อันยาเดินเข้าไปหาพ่อของเธอ น้ำตาคลอเบ้า "อันยา" พ่อของอันยารับกอดลูกสาว "ทุกอย่างจบลงแล้วนะ" "สตีเวน..." อันยาเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา "เขา... เขาตายแล้วจริงๆ เหรอคะ" "ใช่" พ่อของอันยาตอบ "เขาต่อสู้จนถึงที่สุด และเขาก็ต้องจบชีวิตลง" มาร์คยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ เขารู้สึกโล่งใจที่เรื่องราวทั้งหมดกำลังจะจบลงเสียที แต่ก็อดสงสารสตีเวนไม่ได้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนชั่วร้าย แต่สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงเหยื่อของความแค้นของตัวเอง "แล้ว... แล้วหลังจากนี้ล่ะคะ" อันยาถามพ่อของเธอ "เราจะทำอย่างไรต่อไป" "เราจะนำหลักฐานทั้งหมดไปใช้เปิดโปงพวกที่อยู่เบื้องหลัง" พ่อของอันยาตอบอย่างหนักแน่น "เราจะทำให้พวกมันได้รับโทษตามกฎหมาย" "แล้วครอบครัวของหนู..." อันยาถามอย่างมีความหวัง "ครอบครัวของแกจะปลอดภัย" พ่อของอันยาหันไปมองหน้าลูกสาว "หนี้สินทั้งหมดที่แกเคยแบกรับไว้ จะถูกยกเลิกไป" อันยาเบิกตากว้างด้วยความดีใจ เธอไม่คิดว่าทุกอย่างจะจบลงได้ดีขนาดนี้ "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" อันยาโผเข้ากอดพ่อของเธอแน่น "หนูขอบคุณจริงๆ" "ไม่เป็นไรลูก" พ่อของอันยาปลอบ "นี่คือสิ่งที่พ่อควรจะทำ" มาร์คเดินเข้ามาสวมกอดอันยาและพ่อของเธอ "ผมก็ดีใจด้วยครับที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี" "ขอบคุณนะมาร์ค" พ่อของอันยาตบไหล่มาร์คเบาๆ "ที่อยู่เคียงข้างลูกสาวของฉันเสมอมา" "ผมรักอันยาครับ" มาร์คตอบอย่างจริงใจ "ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด" อันยาเงยหน้าขึ้นมองมาร์ค รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ความหวังและความสุขกำลังจะกลับคืนมาอีกครั้ง "ต่อไปนี้... เราจะมีชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม" พ่อของอันยาพูดพลางมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างไสว "ชีวิตที่ปราศจากความแค้นและความหวาดกลัว" ในที่สุด การต่อสู้ที่ยืดเยื้อยาวนานก็ได้สิ้นสุดลง ตำนานของมาเฟียผู้โหดเหี้ยมอย่างสตีเวน มอร์แกน ได้จบลงไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายบนชายหาดแห่งนี้ เหลือไว้เพียงหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะนำไปสู่การชำระล้างความมืดที่ซุกซ่อนอยู่ในสังคม