“ผมบอกแล้วไงครับ… ว่าผมจะไม่ยอมให้คุณทำร้ายใครได้อีก” มาร์คพูดเสียงเย็น ขณะที่ยังคงเล็งปืนไปที่ดาเนียลที่ทรุดตัวลงไปกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่ไหล่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เชื่อระคนกัน พ่อของอันยา มองมาร์คด้วยความแปลกใจ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความเด็ดขาดที่ฉายชัดในแววตาของลูกเขย เขาหันกลับไปมองดาเนียลที่พยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง “แก… แกมัน… ไอ้สารเลว!” ดาเนียลพยายามตะโกน แต่เสียงของเขากลับแหบพร่า เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากปาก “พอได้แล้ว ดาเนียล” พ่อของอันยาเดินเข้าไปใกล้ ยืนคร่อมร่างของดาเนียลไว้ “ทุกอย่างมันจบแล้ว” “ไม่… ไม่! ฉันยังไม่แพ้!” ดาเนียลพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบปืนที่หล่นอยู่ข้างตัว แต่ก็ทำไม่ได้ เขาอ่อนแรงเกินไป “แกมันก็เป็นได้แค่หมาจนตรอกเท่านั้นแหละ” มาร์คกล่าวเสริม เขาเดินเข้าไปประชิดตัวดาเนียล และใช้ปลายปืนจ่อไปที่ขมับของเขา “อย่า… อย่าทำอะไรฉันนะ! ฉันมีข้อมูลลับของแก! ฉันจะบอกทุกอย่าง!” ดาเนียลพยายามต่อรอง “ข้อมูลอะไร?” พ่อของอันยาถามด้วยความสงสัย “ฉัน… ฉันมีหลักฐานว่า… แกก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับธุรกิจมืดพวกนี้เหมือนกัน!” ดาเนียลแสร้งปั้นน้ำหน้า “ฉันมีเอกสาร… ที่จะทำให้แกติดคุกไปตลอดชีวิต!” มาร์คหัวเราะในลำคอ “เลิกเล่นละครได้แล้ว ดาเนียล แกคิดว่าเราจะเชื่อคำพูดของแกอย่างนั้นเหรอ” “ไม่เชื่อก็ลองดูสิ!” ดาเนียลตะโกน “ฉัน… ฉันติดต่อกับพวก… พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูง… พวกเขา… พวกเขาให้การคุ้มครองฉัน…” “หุบปาก!” พ่อของอันยาตะคอกเสียงดัง “แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่เอาคนอื่นมาบังหน้ามาตลอด” “ไม่จริง! ไม่จริง!” ดาเนียลส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ฉัน… ฉันแค่ทำตามคำสั่ง! ฉัน… ฉันถูกบังคับ!” “บังคับเหรอ?” มาร์คยกมุมปากขึ้น “แล้วใครคือคนที่บังคับแก หา?” ดาเนียลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าคำพูดของเขาอาจจะทำให้มาร์คยิ่งสงสัยมากขึ้น เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “ฉัน… ฉันมีพยาน… พยานที่จะยืนยันได้ว่า… ฉันบริสุทธิ์!” ดาเนียลพยายามปั้นเรื่องต่อไป “ใคร?” พ่อของอันยาถาม “ก็… ก็คนนั้นไง!” ดาเนียลชี้ไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวอยู่ “เขา… เขาเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดเอง!” “โกหก!” มาร์คตะโกน “แกมันแค่พยายามจะโยนความผิดให้คนอื่น!” “ไม่… ฉันไม่ได้โกหก!” ดาเนียลยืนกราน “เขา… เขาคือคนบงการที่แท้จริง! ฉันเป็นแค่เบี้ยล่าง! ฉัน… ฉันแค่ทำตามคำสั่ง!” “แกมันก็แค่พวกขี้แพ้ที่หาทางเอาตัวรอดไปวันๆ” พ่อของอันยาพูดอย่างสมเพช “ไม่… ฉันไม่ใช่!” ดาเนียลพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ทำได้แค่คลานไปมาอย่างน่าเวทนา “ปล่อยฉันไปเถอะ… ฉันจะ… ฉันจะให้ข้อมูลทั้งหมดกับพวกแก… ทุกอย่าง…” “มันสายเกินไปแล้ว ดาเนียล” มาร์คกล่าวเสียงเรียบ “แกต้องรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง” เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาควบคุมตัวดาเนียลอย่างแน่นหนา เขาพยายามขัดขืน แต่ก็ไร้ผล “แก… แกจะเสียใจ!” ดาเนียลตะโกนใส่หน้ามาร์คและพ่อของอันยา “แกจะไม่มีวันมีความสุข… ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่!” “เราไม่กลัวคำขู่ของแกหรอก” พ่อของอันยาพูดอย่างหนักแน่น “เพราะเรามีกันและกัน” มาร์คมองไปยังพ่อของอันยา และพยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขาหันกลับไปมองดาเนียลที่ถูกลากตัวไป เขาไม่รู้สึกโกรธแค้นอีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกโล่งอกที่ทุกอย่างจบลงเสียที “ไปกันเถอะครับ” มาร์คพูดกับพ่อของอันยา “อันยาคงเป็นห่วง” “อืม” พ่อของอันยาตอบรับ “รีบไปหาลูกสาวของเราเถอะ” ทั้งสองคนเดินออกจากท่าเรือร้างที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและร่องรอยของการต่อสู้ แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมา ทำให้เห็นภาพความเสียหายได้อย่างชัดเจน แต่ในขณะเดียวกัน ก็ให้ความรู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่ “คุณแน่ใจนะว่าดาเนียลจะไม่หาทางแก้แค้นเราได้อีก” พ่อของอันยาถามขณะที่กำลังขึ้นรถ “ผมได้จัดการเรื่องทั้งหมดให้เรียบร้อยแล้วครับ” มาร์คตอบ “ข้อมูลทั้งหมดที่เขาเคยใช้ข่มขู่เรา ผมได้ส่งให้กับเจ้าหน้าที่แล้ว และดาเนียลก็จะถูกดำเนินคดีในทุกข้อหาที่เขาก่อขึ้น” “ดีมาก” พ่อของอันยาถอนหายใจอย่างโล่งอก “อย่างน้อยที่สุด เราก็ได้ความยุติธรรมคืนมา” “ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องลำบาก” มาร์คกล่าว “ไม่เป็นไรหรอก” พ่อของอันยาตบไหล่มาร์คเบาๆ “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คืออันยาปลอดภัย และเราก็ได้จัดการกับปัญหาทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว” ขณะที่รถของมาร์คกำลังเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือ ภาพของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขและกลายเป็นที่หมายปองของเหล่าอาชญากร ก็ปรากฏขึ้นในความคิดของพ่อของอันยา “ฉันหวังว่าหลังจากนี้ ทุกอย่างจะกลับมาสงบสุขเสียที” เขาพึมพำ มาร์คเหลียวมองพ่อของอันยา และยิ้มบางๆ “ผมก็หวังเช่นนั้นครับ” เขาขับรถต่อไป มุ่งหน้าไปยังบ้านพักที่อันยาและญาติของเธอพักอาศัยอยู่ ความรู้สึกที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่นอน ได้ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นของครอบครัว และความมั่นคงในอนาคต