อันยาขับรถมุ่งหน้าไปยังตึกร้างเก่าริมแม่น้ำตามที่นัดหมายกับคุณนภา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นปนความหวัง แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนผิวน้ำ เป็นเงาบิดเบี้ยวสะท้อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ เธอจอดรถไว้ห่างจากจุดนัดพบพอสมควร แล้วค่อยๆ เดินเท้าเข้าไป บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา และเสียงแมลงกลางคืนที่คอยสร้างความวังเวง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามา ไม่ใช่จากอุณหภูมิ แต่เป็นความรู้สึกที่บอกว่ามีบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น “คุณนภาคะ” อันยาเอ่ยเรียกเสียงเบา เมื่อเห็นร่างของหญิงสูงวัยร่างผอมบางยืนรออยู่ใต้แสงจันทร์ เธอสวมชุดสีดำสนิท ดูลึกลับน่าเกรงขาม คุณนภาหันมา ใบหน้าของเธอฉายแววเคร่งขรึม “มาแล้วหรือ อันยา” เสียงของเธอแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง “ค่ะ” อันยาเดินเข้าไปหา “นี่ค่ะเอกสาร” เธอส่งซองเอกสารที่บรรจุความลับของพ่อเธอให้ คุณนภาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบไฟฉายขนาดเล็กออกมาส่องดูเอกสารอย่างละเอียด ดวงตาของเธอไล่เรียงไปตามตัวอักษรและตัวเลขต่างๆ สีหน้าของเธอยังคงสงบนิ่ง แต่แววตาที่จับจ้องเอกสารนั้นฉายประกายบางอย่างที่อันยาอ่านไม่ออก “นี่มัน…มากกว่าที่ฉันคิดไว้จริงๆ” คุณนภาพึมพำ “พ่อของเธอ…เขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ลึกซึ้งกว่าที่ฉันเคยรู้” “มันอันตรายมากไหมคะ?” อันยาถามอย่างกังวล “อันตรายสิ” คุณนภาตอบ “แต่ก็เป็นโอกาสอันดีของเราเช่นกัน” “โอกาส?” อันยาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ใช่ โอกาสที่จะโค่นล้มไอ้พวกวิวัฒนไพศาลให้สิ้นซาก” คุณนภาตอบ “พ่อของเธอได้ทิ้งเบาะแสสำคัญไว้ให้เรา” “แต่ฉันกลัวว่า…คุณมาร์คจะรู้เรื่อง” อันยาพูด “เมื่อครู่นี้เขาพยายามจะเอาเอกสารไปจากฉัน” คุณนภาหัวเราะในลำคอ “มาร์ค…ไอ้เด็กนั่น มันฉลาดแกมโกง แต่ก็ยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเกมทั้งหมด” “คุณรู้จักคุณมาร์คด้วยเหรอคะ?” อันยาถาม “ฉันรู้จักทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ อันยา” คุณนภาตอบ “และฉันก็รู้ว่ามาร์คมีแผนการของเขาอยู่เหมือนกัน แต่แผนของเขากับแผนของเรา…มันต่างกัน” “แล้วแผนของคุณนภาคืออะไรคะ?” อันยาถามอย่างตั้งใจ “แผนของฉันคือการนำความยุติธรรมกลับคืนมา” คุณนภาพูด “การเปิดโปงความลับของตระกูลวิวัฒนไพศาล การทำให้คนที่ต้องรับผิดชอบ…ได้รับโทษทัณฑ์” “แล้วเรื่องหนี้ของพ่อฉันล่ะคะ?” อันยาถาม “เรื่องนั้น…จะเป็นผลพลอยได้” คุณนภาตอบ “เมื่อฉันจัดการเรื่องใหญ่เสร็จแล้ว เรื่องหนี้สินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ก็จะคลี่คลายไปเอง” “แต่คุณมาร์คบอกว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ให้” อันยาแย้ง “มาร์ค…เขามีวิธีของเขา” คุณนภาถอนหายใจ “เขาอยากได้เอกสารนี้ไปเพื่อใช้เป็นเครื่องมือของเขาเอง” “เครื่องมืออะไรคะ?” “เพื่อต่อรอง เพื่อบีบคั้น เพื่อให้ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ” คุณนภาอธิบาย “เขาอาจจะใช้มันเพื่อปกป้องตระกูลของเขา หรือเพื่อสร้างอำนาจให้กับตัวเอง” “แล้ว…ถ้าฉันไม่ให้เอกสารนี้กับคุณล่ะคะ?” อันยาถาม “เธอจะเอาไปทำอะไรได้?” คุณนภาถามกลับ “เธอจะเก็บมันไว้? แล้วรอให้พวกวิวัฒนไพศาลรู้ว่าเธอมีหลักฐานแล้วตามมาทำร้ายเธอหรือพ่อของเธอ?” คำพูดของคุณนภาทำให้หัวใจของอันยาบีบรัด เธอคิดถึงพ่อที่ป่วยอยู่ที่บ้าน คิดถึงความปลอดภัยของครอบครัว “ฉัน…ฉันอยากจะเชื่อใจคุณค่ะ” อันยาพูดเสียงสั่น “แต่ฉันก็ยังไม่รู้จักคุณดีพอ” “ฉันเข้าใจ” คุณนภาตอบ “แต่ถึงเวลาที่เธอต้องเลือกว่าจะเชื่อใคร อันยา เธอจะเชื่อคนที่พยายามจะควบคุมเธอ หรือเชื่อคนที่พร้อมจะช่วยเธอให้เป็นอิสระอย่างแท้จริง” คุณนภาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ แล้ววางมือที่สั่นเทาของอันยาลงบนมือของเธอเอง “ฉันรู้ว่าเธอสับสน” คุณนภาพูด “แต่ให้เวลาฉันพิสูจน์ตัวเอง แล้วเธอจะรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ นอกจากความยุติธรรม” “ฉันจะใช้เอกสารนี้เพื่อเปิดโปงความชั่วร้ายของตระกูลวิวัฒนไพศาล” คุณนภาประกาศกร้าว “และฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อของเธอปลอดภัย” “ฉันจะช่วยคุณ” อันยาตัดสินใจ “ฉันจะช่วยคุณทำลายพวกมัน” “ดีมาก” คุณนภายิ้มบางๆ “ตอนนี้…ได้เวลาที่เราจะต้องระวังตัวแล้ว” “ระวังตัวเรื่องอะไรคะ?” อันยาถาม “มาร์ค” คุณนภาตอบ “ฉันแน่ใจว่าเขาจะตามหาเอกสารนี้จนเจอ เขาจะไม่ยอมให้มันหลุดไปจากมือเขาแน่” “แล้วเราจะทำยังไงคะ?” อันยาถาม “เราจะต้องเล่นเกมนี้ให้ดีกว่าเขา” คุณนภาพูด “เราจะต้องใช้เอกสารนี้เป็นไพ่ตายของเรา” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังของพวกเธอ ทำเอาทั้งสองคนหันไปมองด้วยความตกใจ “ใครน่ะ?” อันยาตะโกนถาม เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืด เป็นเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่อันยารู้จักดี “ไง อันยา” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ “คุณมาร์ค!” อันยาอุทานด้วยความตกใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่?” มาร์คเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาจ้องมองเอกสารในมือของคุณนภาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย “ผมมาทวงสิ่งที่ควรจะเป็นของผม” มาร์คกล่าว “และผมก็มาตามหาคนที่พยายามจะเล่นตุกติกกับผม” “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร” คุณนภาตอบเสียงเรียบ “อย่ามาโกหกฉัน คุณนภา” มาร์คพูด “ฉันรู้ว่าเธอมีเอกสารของพ่ออันยาอยู่กับตัว” “แล้วถ้าฉันมีล่ะ?” คุณนภาท้าทาย “คุณจะทำอะไรได้?” “ผมจะเอาคืนมา” มาร์คตอบ “และผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาขัดขวางแผนการของผม” อันยาเห็นท่าไม่ดี เธอรีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างมาร์คกับคุณนภา “คุณมาร์คคะ ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ” อันยาอ้อนวอน “เอกสารนี้…มันเป็นของฉัน” “ของเธอ?” มาร์คหัวเราะ “เธอคิดว่าเธอเป็นเจ้าของมันงั้นเหรอ? เธอเป็นแค่เบี้ยในเกมของฉัน อันยา” “ฉันไม่ใช่เบี้ยของคุณอีกต่อไปแล้วค่ะ” อันยาตอบเสียงแข็ง “เธอกำลังทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย” มาร์คเตือน “คิดให้ดีๆ ว่าใครคือคนที่เธอควรจะอยู่ข้างๆ” “ฉันเลือกแล้วค่ะ” อันยาตอบ คุณนภามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เธอรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องเดินหมากต่อไปแล้ว “เอาล่ะ มาร์ค” คุณนภาพูด “ถ้าเธออยากได้เอกสารนี้มากนัก ก็มาเอาสิ” คุณนภาโยนซองเอกสารขึ้นไปในอากาศ มาร์คตาเบิกกว้าง เขารีบพุ่งเข้าไปคว้ามันไว้ แต่ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น!