พิมพ์ชนกพยายามเก็บอาการตื่นตระหนกไว้ภายใต้สีหน้าที่สงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น วีระชัยรู้เรื่องชยันต์เร็วเกินไปจริงๆ นั่นหมายความว่าแผนการของพวกเขามีรอยรั่ว หรือไม่ก็เครือข่ายของวีระชัยนั้นแข็งแกร่งและเข้าถึงข้อมูลได้ทุกซอกทุกมุมอย่างที่เธอเคยประเมินไว้ต่ำเกินไป "ท่านรู้ได้อย่างไรคะ?" พิมพ์ชนกถาม พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติที่สุด วีระชัยยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง "ผมบอกคุณแล้วไงครับ ว่าโลกนี้ไม่มีความลับอะไรที่ผมหาไม่เจอ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของผม" เขาหยุดเล็กน้อย มองสำรวจใบหน้าของเธอราวกับกำลังอ่านใจ "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะ พิมพ์ชนก การร่วมมือกับมาเฟียอย่างชยันต์ มันอาจจะนำพาคุณไปสู่จุดจบที่คุณคาดไม่ถึง" "ดิฉันไม่คิดว่าการต่อสู้เพื่อความถูกต้อง คือการเล่นเกมที่อันตรายค่ะ" พิมพ์ชนกสวนกลับ แม้จะรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปตามสันหลัง "และดิฉันก็ไม่คิดว่าท่านจะมานั่งให้คำแนะนำเรื่องเส้นทางชีวิตของดิฉันนะคะ" "ผมไม่ได้มาให้คำแนะนำ" วีระชัยกล่าว เสียงของเขาเริ่มหนักแน่นขึ้น "ผมมาเสนอทางเลือกให้คุณ คุณมีสองทางเท่านั้น คือ เดินหน้าต่อไปพร้อมกับชยันต์ แล้วก็เตรียมรับผลที่จะตามมา ซึ่งผมรับรองได้ว่ามันจะสาหัสกว่าที่คุณคิด หรือไม่ก็... หันกลับมาหาผม" พิมพ์ชนกกลั้นหายใจ "หมายความว่าอย่างไรคะ?" "ผมเสนอข้อตกลงบางอย่างให้คุณ" วีระชัยพูด พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ "คุณหยุดแผนการที่คุณกำลังทำอยู่ เลิกยุ่งเกี่ยวกับชยันต์ และปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามเดิม ผมจะทำให้แน่ใจว่าคุณจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น สิทธิประโยชน์ทางการเมืองของคุณจะยังคงอยู่ หรืออาจจะดีขึ้นกว่าเดิมเสียอีก" "แล้วท่านจะให้ดิฉันทำอะไรคะ?" พิมพ์ชนกถามอย่างรู้ทัน "ให้ดิฉันหักหลังคนที่เชื่อใจดิฉัน? ให้ดิฉันยอมจำนนต่ออำนาจมืดที่ดิฉันพยายามต่อสู้อยู่?" "ผมไม่ชอบคำว่า 'หักหลัง' และผมก็ไม่เห็นว่านี่คือ 'อำนาจมืด'" วีระชัยตอบอย่างเยือกเย็น "ผมเรียกมันว่า 'ความเป็นจริง' คุณกำลังต่อสู้กับสิ่งที่ใหญ่เกินตัว คุณกำลังทำให้ตัวเองและคนที่คุณรักตกอยู่ในอันตรายโดยไม่จำเป็น" "ความถูกต้อง ไม่เคยมีคำว่าใหญ่เกินตัวค่ะ" พิมพ์ชนกยืนกราน "และดิฉันก็ไม่เคยกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าจะมันจะน่ากลัวแค่ไหนก็ตาม" "ดี" วีระชัยกล่าว "ผมชอบคนที่ไม่กลัว... แต่มันก็มีเส้นบางๆ ระหว่างความกล้าหาญกับความโง่เขลา" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก "คุณแน่ใจนะว่าชยันต์จะปกป้องคุณได้ตลอดไป? เขาก็มีศัตรูเหมือนกันนะ พิมพ์ชนก ถ้าวันหนึ่งเขาพลาด... คุณจะทำอย่างไร?" คำพูดของวีระชัยแทงใจดำของพิมพ์ชนกจริงๆ เธอรู้ดีว่าชยันต์เองก็กำลังตกอยู่ในอันตราย การร่วมมือกับเขา คือการก้าวเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่เธอก็ยังเชื่อมั่นในตัวเขา และเชื่อมั่นในแผนการของพวกเขา "ดิฉันไม่ต้องการข้อเสนอของท่านค่ะ" พิมพ์ชนกตอบเสียงหนักแน่น "ดิฉันจะเดินหน้าต่อไป" วีระชัยหัวเราะเบาๆ "คุณกำลังตัดสินใจผิดพลาดครั้งใหญ่ พิมพ์ชนก" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ผมจะให้เวลาคุณคิดอีกครั้งหนึ่ง... สักยี่สิบสี่ชั่วโมง" เขากดเบอร์บางเบอร์ "ถ้าคุณเปลี่ยนใจ... โทรมาหาผม" เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาพิมพ์ชนก แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก "และถ้าคุณไม่เปลี่ยนใจ... ผมขอโทษด้วยจริงๆ ที่ต้องทำให้คุณเจอกับเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์" พูดจบ วีระชัยก็ลุกขึ้นยืน "ขอให้มีความสุขกับมื้อเช้านะครับ" เขากล่าวพลางเดินจากไป ทิ้งพิมพ์ชนกให้นั่งนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโกรธ ความกลัว และความไม่แน่ใจ พิมพ์ชนกนั่งมองตามแผ่นหลังของวีระชัยไปจนลับตา เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ภาพของชยันต์ปรากฏขึ้นในความคิด เขาจะรู้สึกอย่างไรหากรู้ว่าวีระชัยพยายามยื่นข้อเสนอแบบนี้ให้เธอ? เขาจะยังคงเชื่อใจเธออยู่หรือไม่? "คุณพิมพ์ชนกคะ" เสียงของพนักงานเสิร์ฟทำให้เธอสะดุ้ง "มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ?" "ไม่ค่ะ ขอบคุณมาก" พิมพ์ชนกตอบ พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ร้าน ลูกค้าคนอื่นๆ นั่งทานอาหาร พูดคุยกันอย่างสบายใจ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สำหรับเธอ โลกทั้งใบกำลังสั่นคลอน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงรูปของชยันต์ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ฮัลโหล พิมพ์ชนก" เสียงของชยันต์ดังขึ้นมาอย่างอบอุ่น "มีอะไรหรือเปล่า?" "ชยันต์คะ... คือ..." พิมพ์ชนกอึกอัก "เมื่อกี้ดิฉันเจอท่าน ส.ส. วีระชัย เขา... เขาพยายามจะยื่นข้อเสนอให้ดิฉันค่ะ" "ข้อเสนออะไร?" เสียงของชยันต์เปลี่ยนไปทันที ความอบอุ่นหายไป เหลือเพียงความตึงเครียด "เขา... เขาบอกให้ดิฉันเลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณ เลิกแผนการของเรา แล้วเขาก็จะรับประกันความปลอดภัยและผลประโยชน์ทางการเมืองให้ดิฉันค่ะ" พิมพ์ชนกเล่ารายละเอียด "เขาขู่ด้วยนะคะว่า ถ้าดิฉันไม่ยอม... เขาจะทำให้ดิฉันเจอกับเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์" ชยันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ผมขอโทษ พิมพ์ชนก ผมประเมินวีระชัยต่ำไป ผมไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องของเราเร็วขนาดนี้" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ?" พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง "เขารู้เรื่องคุณด้วยนะคะ" "ผมรู้" ชยันต์ตอบ "แต่คุณอย่าเพิ่งกังวล เขาพยายามจะใช้แผนการสร้างความแตกแยก และทำให้คุณกลัว" "แต่เขาก็พูดถูกนะคะ ชยันต์" พิมพ์ชนกกล่าว "ถ้าวันหนึ่งคุณพลาด... ดิฉันจะทำอย่างไร? ดิฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจะรับมือกับเรื่องทั้งหมดนี้ได้หรือไม่" "พิมพ์ชนก" เสียงของชยันต์นุ่มลง "ฟังผมนะ ผมเชื่อใจคุณ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ และผมเชื่อมั่นในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่" "แต่..." "ไม่มีแต่" ชยันต์พูดแทรก "คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เรากำลังร่วมมือกัน และผมจะปกป้องคุณ" "แล้วข้อมูลที่ท่านรู้เรื่องคุณ... มันจะส่งผลกระทบกับแผนของเราไหมคะ?" พิมพ์ชนกถาม "มันอาจจะทำให้เราต้องปรับเปลี่ยนแผนการเล็กน้อย แต่จะไม่ใช่เรื่องใหญ่" ชยันต์ตอบ "เราต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นเท่านั้น" "แล้วข้อเสนอของเขา... ดิฉันควรจะทำอย่างไรคะ?" "คุณรู้คำตอบดีอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ?" ชยันต์ถาม "คุณไม่ได้อยากจะยอมแพ้ใช่ไหม?" พิมพ์ชนกหลับตาลง ภาพของการต่อสู้ ความยุติธรรม และใบหน้าของผู้คนที่ได้รับผลกระทบจากอำนาจมืดผุดขึ้นมา "ไม่ค่ะ ดิฉันไม่ยอมแพ้" "ดีมาก" ชยันต์กล่าว "คุณมีเวลา 24 ชั่วโมงในการตัดสินใจใช่ไหม?" "ค่ะ" "ดี... งั้นเรามีเวลาพอที่จะเตรียมตัว" ชยันต์กล่าว "คุณกลับมาที่คฤหาสน์ผมเถอะ ผมมีแผนการใหม่ที่จะทำให้เราปลอดภัยยิ่งขึ้น และพร้อมที่จะตอบโต้" "ค่ะ ชยันต์" พิมพ์ชนกตอบ รับปาก "ดิฉันจะรีบไปค่ะ" หลังจากวางสาย พิมพ์ชนกก็ลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดของชยันต์ปลุกความมุ่งมั่นของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แม้คำขู่ของวีระชัยจะน่ากลัว แต่ก็ไม่สามารถทำให้เธอไขว้เขวไปจากเป้าหมายที่ตั้งไว้ได้ เธอเดินออกจากร้านกาแฟ สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าไปเต็มปอด แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน