โรงงานร้างที่ภาคินระบุว่าเป็นเป้าหมายการพบปะลับของเครือข่ายวีระชัย ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดของรัตติกาล แสงไฟสลัวๆ จากโคมไฟฉุกเฉินเพียงไม่กี่ดวง สาดสะท้อนเงาตะคุ่มของเครื่องจักรเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและสนิมคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทีมของชยันต์ โดยมีภาคินเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์จากศูนย์บัญชาการเคลื่อนที่ ได้วางกำลังกระจายกันอยู่ในจุดยุทธศาสตร์รอบโรงงานอย่างเงียบเชียบ ทุกการเคลื่อนไหวถูกจับตาผ่านเลนส์กล้องวงจรปิดและโดรนที่บินวนอยู่เหนือหัว ชยันต์และพิมพ์ชนก อยู่ในรถคันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ห่างจากโรงงานประมาณสองร้อยเมตร พวกเขาสามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวภายในโรงงานผ่านกล้องส่องทางไกล พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ ความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัว ความหวัง และความไม่แน่ใจ "คุณแน่ใจนะว่าวีระชัยจะมาที่นี่จริงๆ" พิมพ์ชนกถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ชยันต์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววหนักแน่น "ภาคินยืนยันว่าข้อมูลที่ได้มาแม่นยำ วีระชัยไม่น่าจะพลาดโอกาสนี้ เขาคงคิดว่านี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดในการจัดการกับเรื่องที่กำลังจะเปิดโปง" "แล้วถ้าเขาเตรียมการรับมือไว้ล่ะคะ? ถ้ามันเป็นกับดักที่ใหญ่กว่าที่เราคิด?" "เราก็ต้องรับมือกับมัน" ชยันต์ตอบเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม" เขาเอื้อมมือไปแตะมือเธอเบาๆ "คุณแค่ต้องเข้มแข็ง และทำตามแผน" "แต่แผนของเราคือการล่อให้เขาเข้ามา แล้วเราจะจับกุมเขาได้ยังไงคะ?" พิมพ์ชนกถามต่อ "เรามีหลักฐานเพียงพอที่จะเอาผิดเขาได้แล้วนี่คะ" "การเปิดโปงครั้งที่แล้วทำให้วีระชัยรู้ตัว เขาจะระวังตัวมากกว่าเดิม" ชยันต์อธิบาย "เราจำเป็นต้องมีหลักฐานที่มัดตัวเขาได้แน่นหนากว่านี้ หลักฐานที่เขาไม่สามารถปฏิเสธ หรือบิดเบือนได้อีก" "อย่างเช่นอะไรคะ?" "อย่างเช่นหลักฐานที่เชื่อมโยงเขากับการสั่งการทุจริตโดยตรง หรือหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงการโอนเงินที่ผิดกฎหมาย" ชยันต์กล่าว "การที่เขามาที่นี่ในคืนนี้ อาจจะเป็นโอกาสที่เราจะได้มันมา" เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น "ท่านครับ ภาคินกำลังจะเริ่มปฏิบัติการล่อแล้วครับ" เสียงของทีมงานคนหนึ่งดังขึ้น "รับทราบ" ชยันต์ตอบ "พิมพ์ชนก... เตรียมตัวให้พร้อม" จากจุดซุ่มของพวกเขา พิมพ์ชนกเห็นรถกระบะสีดำคันหนึ่ง ขับเข้าไปยังโรงงานอย่างรวดเร็ว มันเป็นรถที่ภาคินเตรียมไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการล่อ โดยภายในบรรจุข้อมูลปลอมที่ทำให้เชื่อว่า เป็นหลักฐานสำคัญที่ยังไม่ได้เปิดเผย "พวกมันเข้ามาแล้วครับ" ภาคินรายงาน "กำลังจะเริ่มขั้นตอนต่อไป" ชยันต์สั่งการ "รอสัญญาณจากผม" ไม่นานนัก สัญญาณไฟที่โรงงานก็เริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างผิดปกติ เป็นการส่งสัญญาณว่ามี "ผู้บุกรุก" เข้ามา ซึ่งตามแผนแล้ว จะเป็นกลุ่มคนที่ถูกส่งมาเพื่อ "ขนย้าย" สิ่งของสำคัญออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป "พวกมันเข้ามาแล้วครับ!" เสียงของทีมงานคนหนึ่งดังขึ้นอย่างตื่นเต้น "มีอย่างน้อยสี่คน" "ดี" ชยันต์ตอบ "ตอนนี้แหละ" เขาหันไปหาพิมพ์ชนก "ไปกัน" ทั้งสองคนออกจากรถ และมุ่งหน้าไปยังโรงงานร้างตามเส้นทางที่ภาคินได้วางแผนไว้ ทีมของชยันต์ได้ซุ่มรออยู่ในจุดต่างๆ ภายในโรงงาน เพื่อรอจังหวะเข้าจับกุม เมื่อพวกเขาเข้าไปในตัวอาคารหลักของโรงงาน บรรยากาศยิ่งดูน่าขนลุก แสงสลัวๆ ทำให้มองเห็นฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายในอากาศ เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานไปทั่ว "คุณชยันต์คะ" พิมพ์ชนกกระซิบถาม "คุณเห็นวีระชัยไหม?" "ยัง" ชยันต์ตอบ "ใจเย็นๆ เขาคงกำลังดูสถานการณ์อยู่" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่งของห้อง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น พวกเขาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากกลุ่มคนที่ชยันต์ส่งเข้าไปเพื่อสร้างสถานการณ์ล่อ โดยมีภาคินคอยควบคุมอยู่ห่างๆ "ใครน่ะ!" เสียงหนึ่งตะโกนถาม "เรามาเพื่อเอาของ" เสียงหนึ่งในกลุ่มตอบกลับ "ของอะไร?" "ของที่พวกแกกำลังจะเปิดโปงนั่นแหละ!" การโต้เถียงเริ่มรุนแรงขึ้น พิมพ์ชนกมองดูเหตุการณ์ด้วยความระทึกใจ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญที่สุดของชีวิต "เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว" พิมพ์ชนกบอกกับชยันต์ "รออีกนิด" ชยันต์กระซิบตอบ "เราต้องให้แน่ใจว่าวีระชัยอยู่ที่นี่จริงๆ" แล้วในที่สุด ชายร่างท้วมที่พิมพ์ชนกจำได้ว่าเป็นวีระชัย ก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด เขาเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิทอีกสองสามคน ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม และเต็มไปด้วยความระแวดระวัง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" วีระชัยตะโกน "พวกแกคิดว่าทำอะไรอยู่!" "เรากำลังทำในสิ่งที่ควรจะทำมานานแล้ว วีระชัย" ชยันต์ก้าวออกมาจากที่ซุ่ม "การทุจริตของแก มันถึงเวลาต้องสิ้นสุดแล้ว" วีระชัยเบิกตากว้างเมื่อเห็นชยันต์ และพิมพ์ชนก ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "แก! แกมันคนทรยศ!" "ผมไม่ได้ทรยศใครทั้งนั้น" ชยันต์ตอบ "ผมกำลังทำเพื่อความถูกต้อง" "พวกแกไม่มีหลักฐานอะไรหรอก!" วีระชัยตะคอก "ไอ้เรื่องที่เปิดโปงไป มันก็แค่ข่าวลือ! ส่วนเรื่องในอดีตของพิมพ์ชนก... ฉันจะเปิดเผยให้หมด!" "คุณจะไม่มีโอกาสทำอย่างนั้นอีกต่อไป" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ความผิดพลาดในอดีตของดิฉัน มันเทียบไม่ได้กับการคอร์รัปชันที่สกปรกของคุณ" "หุบปาก!" วีระชัยคำราม "แกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน!" จังหวะนี้เอง ภาคินก็ให้สัญญาณ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน วีระชัยกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างมาก