เสียงปืนยังคงดังสะท้อนเป็นระยะจากด้านหลัง บ่งบอกถึงการต่อสู้อันดุเดือดที่ยังคงดำเนินต่อไป ลลิลและคิรากรยังคงเคลื่อนที่ไปตามทางลับที่คิรากรคุ้นเคย ทุกย่างก้าวของพวกเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับกำลังเดินอยู่บนคมมีด "เราใกล้จะถึงทางออกแล้ว" คิรากรกระซิบขณะที่เขากำลังปลดล็อกประตูบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดโบราณ "ที่นี่จะพาเราออกไปยังตรอกด้านหลังอาคาร" "แล้วท่านประธานาธิบดีล่ะคะ" ลลิลถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความกังวล "ผมหวังว่าเขาจะสามารถจัดการกับสถานการณ์ได้" คิรากรตอบ "ท่านเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าที่ใครๆ คิด" เขามองไปทางลลิล "ตอนนี้เราต้องดูแลตัวเองให้ปลอดภัยก่อน" เมื่อประตูเปิดออก ลลิลก็เห็นแสงสลัวของยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามา อากาศภายนอกเย็นยะเยือกกว่าภายในอาคารมากนัก "ไปกันเถอะ" คิรากรคว้ามือลลิลและพาเธอวิ่งออกจากประตูนั้น พวกเขาเข้าไปหลบในเงาของอาคารที่ตั้งเรียงรายในตรอกแคบๆ "มีรถจอดรอเราอยู่" คิรากรบอก ขณะที่เขากำลังมองหาบางสิ่ง "ผมให้คนของผมเตรียมไว้แล้ว" ลลิลพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสน แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะเอาชีวิตรอดเช่นกัน "ทำไมพวกเขาถึงโจมตีเราอย่างกะทันหันคะ" ลลิลถามขณะที่พวกเขากำลังเดินไปตามตรอก "พวกเขารู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นั่น" "ผมไม่แน่ใจ" คิรากรตอบ "แต่เป็นไปได้ว่ามีคนภายในที่ช่วยชี้เป้า หรือไม่ก็... พวกเขาจับตาดูเรามาตลอด" "คุณหมายถึง... มีสายในองค์กรของคุณเหรอคะ" ลลิลถามด้วยความตกใจ "อาจจะเป็นไปได้" คิรากรถอนหายใจ "โลกของพวกเรา... ซับซ้อนกว่าที่ตาเห็นเสมอ" พวกเขาเดินไปถึงรถคันหนึ่งที่จอดรออยู่ คนขับรถมีสีหน้าเคร่งเครียด เขาเปิดประตูให้ "รีบขึ้น!" คิรากรเร่ง เมื่อเข้าไปในรถ ลลิลก็เห็นว่ามีหญิงสาวอีกคนนั่งรออยู่ด้านหลัง เธอสวมชุดสีดำทะมัดทะแมง ใบหน้าคมเข้มแต่ดูอ่อนโยน "นี่คือ 'มายา'" คิรากรแนะนำ "เธอเป็นคนที่เราไว้ใจที่สุด" มายาพยักหน้าให้ลลิล "ยินดีที่ได้พบค่ะคุณลลิล" น้ำเสียงของเธอสุภาพแต่แฝงด้วยความมั่นคง "สวัสดีค่ะ" ลลิลตอบ "เราจะไปไหนกันคะ" ลลิลถามขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป "ผมจะพาคุณไปยังที่ปลอดภัยที่สุด" คิรากรตอบ "เป็นบ้านพักที่ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเข้าถึงได้" "แล้วคุณคิรากรล่ะคะ" ลลิลถาม "ผมจะอยู่กับคุณ" คิรากรตอบ "จนกว่าสถานการณ์จะคลี่คลาย" ลลิลรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินเช่นนั้น การได้อยู่กับเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้น แม้ว่าสถานการณ์รอบตัวจะยังคงเต็มไปด้วยอันตรายก็ตาม "คุณลลิลคะ" มายาหันมาพูด "คุณมายอมรับความเสี่ยงที่จะมาอยู่กับคุณ... แสดงว่าคุณต้องมีความสำคัญมากแน่ๆ" ลลิลยิ้มบางๆ "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" "บางที... คุณอาจจะเป็น 'กุญแจ' สำคัญที่สุดก็ได้" มายาพูด ดวงตาของเธอมองลลิลอย่างมีความหมาย "กุญแจ... อะไรคะ" ลลิลถาม "กุญแจที่จะไขความจริง... และนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลง" มายาตอบ "คุณคิรากรเล่าให้ฉันฟังบ้างแล้ว" ลลิลเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่ใช่แค่นักออกแบบอีกต่อไปแล้ว เธอคือผู้ที่มีความเชื่อมโยงกับอดีตอันลึกลับ และอาจจะเป็นผู้ที่จะนำพาอนาคตไปสู่ทิศทางใหม่ "ผมเชื่อว่า... ตราประจำตระกูลนั้น... ไม่ได้มีไว้เพื่อการสืบทอดอำนาจเพียงอย่างเดียว" คิรากรกล่าวขณะที่มองออกไปนอกหน้าต่าง "มันอาจจะเป็น... เครื่องมือในการรักษาสมดุล" "สมดุล... หมายถึงอะไรคะ" ลลิลถาม "หมายถึง... การไม่ให้ใครมีอำนาจมากเกินไป" คิรากรอธิบาย "และการปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า" "แล้ว... คนที่โจมตีเรา... พวกเขาต้องการอะไรกันแน่คะ" ลลิลถาม "พวกเขาต้องการ... 'อำนาจ' ที่ปราศจากการตรวจสอบ" ชายชราที่นั่งอยู่เบาะหน้าตอบ เขาก็ةโดยสารมากับพวกเขาด้วย "พวกเขาต้องการ... ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง... และไม่ต้องการให้ใครมาขัดขวาง" "แต่... ทำไมต้องเป็นฉัน" ลลิลถาม "เพราะคุณคือ 'ผู้ที่' มี 'ความเชื่อมโยง' กับ 'สัญลักษณ์' นั้น" ชายชราตอบ "คุณคือ 'ความหวัง' ที่จะนำ 'ความถูกต้อง' กลับคืนมา" "ผม... ได้ยินมาว่า... ตราประจำตระกูลนั้น... มีพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น" คิรากรกล่าว "และมันจะตอบสนองต่อ 'ความตั้งใจ' ของผู้ถือครอง" "ความตั้งใจ..." ลลิลพึมพำ เธอคิดถึงความตั้งใจของเธอที่อยากจะช่วยเหลือผู้คน อยากจะสร้างสรรค์สิ่งดีๆ "นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต้องการแย่งมันไป" ชายชรากล่าว "พวกเขาไม่ต้องการให้ 'ความถูกต้อง' มีอำนาจเหนือ 'ความเห็นแก่ตัว'" รถเคลื่อนที่ผ่านถนนที่มืดมิด ลลิลมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก รถยนต์คันหนึ่งที่กำลังขับตามหลังมาติดๆ "คิรากร... มีรถตามเรามา" ลลิลบอกด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด คิรากรหันไปมอง "มายา... เตรียมตัว!" มายาคว้าปืนพกออกมาจากกระเป๋าอย่างรวดเร็ว "เราต้องเร่งเครื่อง!" คิรากรสั่งคนขับ รถยนต์คันนั้นเร่งความเร็วตามมาทันที พวกเขากำลังถูกไล่ล่า! "พวกมันตามมาแล้ว!" มายาตะโกน "ผมเห็นแล้ว!" คิรากรตอบ "เราต้องหาทางหลบพวกมันให้ได้!" คนขับรถพยายามบังคับรถไปตามซอกซอยต่างๆ อย่างชำนาญ แต่รถยนต์คันที่ตามมาก็ยังคงไม่ลดละ "พวกมันมีอาวุธ!" มายาเห็นแสงวูบวาบจากรถคันนั้น "หลบ!" คิรากรตะโกน เสียงปืนดังขึ้น! กระสุนเฉียดผ่านรถของพวกเขาไปอย่างหวุดหวิด ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต "ผมรู้ว่าจะพาคุณไปที่ไหน!" คิรากรบอก "เชื่อใจผม!" เขาออกคำสั่งให้คนขับรถเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินที่มืดมิด "เราต้องสลัดพวกมันให้ได้ที่นี่!" คิรากรกล่าว รถคันที่ตามมาก็เลี้ยวเข้ามาเช่นกัน บรรยากาศในลานจอดรถใต้ดินเต็มไปด้วยความตึงเครียด "นี่คือโอกาสสุดท้ายของเรา!" คิรากรบอก "มายา... ปิดทางเข้า!" มายาลงจากรถและรีบวิ่งไปยังทางเข้าลานจอดรถ เธอยิงสกัดรถคันที่ตามมาจนทำให้รถคันนั้นชะลอตัวลง "ไป!" คิรากรดันลลิลออกจากรถ "เราต้องหาทางอื่น!" พวกเขาปีนข้ามกำแพงเตี้ยๆ เข้าไปยังส่วนที่มืดมิดกว่าของลานจอดรถ ท่ามกลางความมืดและเสียงปืนที่ดังมาจากด้านหลัง ลลิลรู้สึกได้ว่าเธอและคิรากรกำลังเดินเข้าสู่สนามรบที่แท้จริง