"เพราะ 'เขา' มีอำนาจมากกว่า... และสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ทุกอย่าง" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเขาทอดยาวไปยังภาพวาดบนผนัง ราวกับกำลังย้อนรำลึกถึงอดีตอันเจ็บปวด "ครอบครัวของคุณ... ได้พยายามต่อสู้แล้ว... แต่ก็ไม่สามารถต้านทานอำนาจมืดที่ครอบงำตระกูลนั้นได้" ลลิลยืนนิ่ง เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ครอบครัวของเธอ... ไม่ใช่แค่ผู้บริสุทธิ์ที่ถูกพรากทุกสิ่งไป แต่เป็นผู้ที่พยายามปกป้อง 'ความจริง' อันมีค่า เป็นผู้ที่ยืนหยัดต่อสู้กับความอยุติธรรม "แล้ว... 'ความจริง' ที่ว่านั้นคืออะไรคะ" ลลิลเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความรู้สึกมากมายที่ถาโถมเข้ามา "มันคือ... รากฐานของอำนาจที่แท้จริง" คิรากรตอบแทน "ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาด้วยการหลอกลวงหรือการบีบบังคับ แต่มันคือสิ่งที่... เป็นของคุณโดยชอบธรรม... ซึ่งถูกช่วงชิงไป" "อำนาจที่แท้จริง..." ลลิลทวนคำ "หมายถึง... อำนาจที่บรรพบุรุษของฉันเคยครอบครอง?" "ใช่" ชายชรายืนยัน "และ 'เขา'... ต้องการจะครอบครองสิ่งนั้น... เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการควบคุมโลก" "แผนการของเขา... ดูจะซับซ้อนและร้ายกาจมาก" มายาเอ่ยขึ้น "การที่เขาพยายามปิดบังความจริงมาตลอดหลายทศวรรษ... แสดงให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความปราณี" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" ลลิลถามพลางกวาดสายตาไปยังใบหน้าของทุกคน "เรารู้ความจริงแล้ว... แต่เราจะนำมันออกมาเปิดเผยได้อย่างไร ในเมื่อ 'เขา' มีอำนาจมากถึงเพียงนั้น" "เราต้องใช้ 'คลัง' แห่งนี้... ให้เป็นประโยชน์สูงสุด" คิรากรกล่าว "ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่เก็บความทรงจำ... แต่มันคือที่เก็บหลักฐาน... หลักฐานที่จะทำให้ 'เขา' ไม่สามารถปฏิเสธความผิดได้อีกต่อไป" "แต่หลักฐานที่ว่า... อยู่ในรูปของความทรงจำ... ที่ฉายผ่านลายปักบนชุดของฉัน" ลลิลแย้ง "มันจะเพียงพอที่จะพิสูจน์ความผิดของเขาได้จริงๆ หรือคะ" "ถ้าเราสามารถหา 'เอกสาร' หรือ 'บันทึก' ที่เกี่ยวข้อง... ที่ถูกซุกซ่อนไว้ใน 'คลัง' นี้... มันก็จะเป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด" ชายชรากล่าว "คุณย่าของคุณ... เป็นผู้ที่ฉลาดหลักแหลม... ท่านคงจะเตรียมการบางอย่างไว้แล้ว... สำหรับสถานการณ์เช่นนี้" คิรากรเดินสำรวจไปตามชั้นหนังสือที่เรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เขาค่อยๆ เลื่อนนิ้วไปตามสันปกหนังสือโบราณ พยายามมองหาสัญลักษณ์หรือรูปแบบที่ผิดปกติ "บางที... 'รหัสลับในลายปัก' ที่คุณค้นพบ... อาจไม่ใช่แค่กุญแจในการเข้าถึงความทรงจำ... แต่อาจเป็น... กุญแจในการเข้าถึง 'เอกสาร' ที่ถูกซ่อนไว้ด้วย" "คุณหมายถึง... ลายปักนั้น... อาจจะซ่อนตำแหน่งของเอกสารสำคัญไว้ใช่ไหมคะ" ลลิลถาม ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "เป็นไปได้" คิรากรพยักหน้า "เราต้องกลับไปดูที่ห้องทำงานของคุณ... ที่คุณพบ 'ชุดแห่งความทรงจำ' ชิ้นนั้น... บางที... อาจมีบางอย่างที่เรามองข้ามไป" ขณะที่พวกเขากำลังวางแผน ลลิลก็พลันสังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างบนผนังด้านหนึ่ง เป็นลวดลายแกะสลักที่ดูคล้ายกับลายปักบนชุดของเธออย่างน่าประหลาด "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" ลลิลร้องเรียก "ดูตรงนี้สิคะ!" ทุกคนหันไปมองตามเสียงเรียก ลลิลเดินเข้าไปใกล้ผนังนั้น มือของเธอค่อยๆ ลูบไล้ไปตามลวดลายแกะสลักนั้นอย่างแผ่วเบา "มันเหมือนกัน... ลวดลายนี้... เหมือนกับลายปักบนชุดของฉัน... ทุกรายละเอียด" "ไม่น่าจะเป็นเพียงความบังเอิญ" มายาเอ่ยขึ้น "บางที... นี่อาจเป็น 'แผนที่' ที่จะนำไปสู่... สิ่งที่ซ่อนอยู่" ชายชราเดินเข้ามาสำรวจใกล้ๆ "ลวดลายนี้... ไม่ได้มีอยู่ทั่วไป... เป็นสัญลักษณ์เฉพาะ... ของตระกูลผู้สร้าง 'คลัง' นี้ขึ้นมา" "ถ้ามันเป็นแผนที่... มันจะนำเราไปที่ไหน" คิรากรถาม พลางสำรวจผนังรอบๆ อย่างละเอียด "เราต้องพยายาม... 'อ่าน' ลวดลายนี้... เหมือนกับที่เรา 'อ่าน' ลายปักบนชุด" ลลิลกล่าว "บางที... มันอาจจะมีความหมายซ่อนอยู่... เป็นคำใบ้... เป็นรหัส..." ลลิลหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจดจำลายปักบนชุดของเธออย่างละเอียด เธอนึกถึงทุกเส้น ทุกปม ทุกสีสัน แล้วจึงกลับมาเปรียบเทียบกับลวดลายบนผนังนั้นอีกครั้ง "ตรงนี้ค่ะ!" ลลิลชี้ไปยังจุดหนึ่งบนผนัง "มีสัญลักษณ์เล็กๆ ตรงนี้... ซ่อนอยู่ในลายดอกไม้... มันเหมือนกับ... ดาวหาง... ที่ปรากฏในลายปักของฉัน" คิรากรเดินไปดูตามที่ลลิลบอก เขาใช้ไฟฉายส่องไปยังจุดนั้นอย่างละเอียด "คุณพูดถูก... เป็นสัญลักษณ์เล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น... ถ้าไม่สังเกตให้ดี" "แล้ว... ดาวหางนี่... มันหมายถึงอะไรคะ" มายาถาม "อาจจะเป็น... จุดเริ่มต้น... หรือ... จุดหมายปลายทาง" ชายชราคาดเดา "ถ้ามันเป็นจุดเริ่มต้น... เราต้องหา... 'ปลายทาง' ของมัน" คิรากรกล่าว "บางที... อาจจะต้องใช้ 'กุญแจ' อีกดอกหนึ่ง... ที่เรายังไม่ค้นพบ" ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากภายนอกก็ดังขึ้นมา แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย มันฟังดูหนักแน่นและไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด "ใครอยู่ข้างนอกนั่น!" ชายชราตะโกนถาม เสียงของเขากลับมาเต็มไปด้วยพลังอีกครั้ง ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บรรยากาศใน 'ห้องโถงแห่งความทรงจำ' เปลี่ยนจากความสงสัยใคร่รู้ กลายเป็นความตึงเครียดและระแวดระวัง "พวกเขาตามเรามา!" มายาอุทาน มือของเธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าเล็กๆ ข้างเอว ราวกับจะเตรียมพร้อมรับมือ "ใครกัน..." คิรากรพึมพำ ดวงตาของเขาสอดส่องไปทั่วบริเวณ พยายามมองหาที่ซ่อน "ไม่ว่าจะเป็นใคร... พวกเขาต้องไม่ต้องการให้เราค้นพบความจริง" ลลิลกล่าว เสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวล แต่ก็ยังคงความเด็ดเดี่ยว เสียงเหล่านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง... ประตูหินบานใหญ่ที่เคยปิดสนิท เริ่มถูกผลักออกอย่างช้าๆ แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามา บดบังภาพความทรงจำอันล้ำค่าในห้องโถงแห่งนี้ "เตรียมตัวให้พร้อม" คิรากรกระซิบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เราต้องปกป้องความจริงนี้ไว้ให้ได้"