แสงไฟนีออนสีแดงจากป้ายร้านอาหารหรูสาดส่องลงมาบนใบหน้าซีดเผือดของแพรวไหม เธอซุกมือไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวบางอย่างหนาวเหน็บ ไม่ใช่ความหนาวจากอากาศเย็นภายนอก แต่เป็นความหนาวที่เกาะกินหัวใจจนแทบจะแข็งตาย ความหวังสุดท้ายที่เคยมีมันริบหรี่ลงทุกขณะที่นาฬิกาบนข้อมือตีบอกเวลา “คุณแพรวไหมคะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้ง หันไปเผชิญหน้ากับชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมคายแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา ดวงตาสีเข้มทอประกายราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ “คุณ…” แพราวไมนึกชื่อชายคนนี้ออก ใบหน้าของเขาปรากฏในความฝันร้ายของเธอหลายครั้งหลายครา รอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะเย้ยหยัน เขาคือคนที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตเธอให้ยุ่งเหยิง “ผมชื่อภาคิน เป็นคนที่คุณต้องมาพบในคืนนี้” เขากล่าวพลางเดินเข้ามาใกล้ ไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนทำให้เธอรู้สึกอึดอัด “คุณต้องการอะไร” เสียงของเธอสั่นเครือ พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง “บอกมาเลย ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อแลกกับ… เพื่อแลกกับ… “ เธอพูดไม่ออก ความเจ็บปวดจุกอยู่ที่คอ ภาคินยิ้มมุมปากอีกครั้ง “คุณรู้ดีว่าผมต้องการอะไร แพรวไหม” เขาเน้นคำว่า ‘แพรวไหม’ ราวกับจะย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่บุคคล แต่เป็น ‘สิ่งของ’ ที่เขาสามารถครอบครองได้ “ธุรกิจของพ่อคุณกำลังจะล้มละลายใช่ไหม” น้ำตาคลอหน่วย แพราวไม่อยากยอมรับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ “คุณรู้ได้ยังไง” “ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ” ภาคินก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่หอมเย้ายวน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว “ผมรู้ว่าคุณมีน้องสาวที่กำลังป่วยหนัก และต้องการการรักษาที่แพงมาก” ทุกคำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนบาดแผล เธอหลับตาลง กลั้นน้ำตาเอาไว้ “คุณ… คุณจะช่วยครอบครัวฉันจริงๆ ใช่ไหม” “แน่นอน” ภาคินตอบเสียงเรียบ “ผมจะให้เงินก้อนใหญ่พอที่จะประคับประคองธุรกิจของพ่อคุณ และครอบคลุมค่ารักษาพยาบาลของน้องสาวคุณได้ทั้งหมด” หัวใจของแพรวไหมเต้นแรงด้วยความหวัง แต่ก็ยังคงมีคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ “แล้ว… แล้วคุณต้องการอะไรตอบแทน” ภาคินหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชา “ผมต้องการคุณ แพรวไหม” คำพูดนั้นทำให้แพรวไหมอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ “คุณ… คุณหมายความว่ายังไง” “ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ” ภาคินยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกไฟลวก “คุณจะต้องมาอยู่กับผม เป็นของผม” “ไม่! ฉันทำแบบนั้นไม่ได้!” แพราวไหมรีบผละออก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและความอับอาย “ฉัน… ฉันไม่ขายตัว!” “คุณไม่ได้ขายตัว” ภาคินเสริมด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “คุณกำลังทำเพื่อครอบครัวของคุณ และผมก็ไม่ได้ต้องการร่างกายของคุณเพียงอย่างเดียว” “แล้วคุณต้องการอะไรอีก!” เธอตะคอกถาม ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาที่กำลังจะหลั่งริน “ผมต้องการความภักดีของคุณ” ภาคินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ต้องการให้คุณอยู่เคียงข้างผม ปกป้องผม และทำตามคำสั่งของผมทุกอย่าง” “แต่… ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา” “คุณสมบัติของคุณมันมากกว่านั้น” ภาคินกระซิบข้างหูเธอ “ผมเห็นบางอย่างในตัวคุณ ที่คนอื่นไม่เห็น” แพราวไหมยืนนิ่ง ปล่อยให้ความคิดตีกันไปมา ในหัวมีแต่ภาพใบหน้าของพ่อที่กำลังเครียดจัด น้องสาวที่นอนป่วยอยู่บนเตียง และธุรกิจของครอบครัวที่กำลังจะสูญสลาย เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ “ถ้า… ถ้าฉันตกลง” เธอเริ่มพูดเสียงสั่น “คุณจะรักษาสัญญาใช่ไหม” ภาคินยิ้มมุมปากอีกครั้ง รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะรู้ทันทุกอย่าง “ผมไม่เคยผิดสัญญา” “แล้ว… ฉันต้องไปอยู่กับคุณทันทีหรือเปล่า” “ไม่ต้อง” ภาคินส่ายหน้า “คุณมีเวลาหนึ่งสัปดาห์ เพื่อเตรียมตัว และบอกลาคนที่คุณรัก” แพราวไหมพยักหน้าช้าๆ รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกสลาย นี่คือชะตากรรมที่เธอต้องยอมรับสินะ “ดี” ภาคินกล่าว “ผมจะส่งคนไปรับคุณที่บ้าน ในวันนัดหมาย” เขายื่นนามบัตรสีดำให้เธอ “ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง หรือคุณเปลี่ยนใจ… อย่าคิดเลย” แพราวไหมรับนามบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทา กระดาษสีดำเย็นเยียบ เหมือนกับอนาคตที่กำลังรอเธออยู่ เธอเงยหน้ามองภาคินอีกครั้ง แต่เขาก็เดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและความหวาดหวั่นที่เข้ามาปกคลุมหัวใจของเธออีกครั้ง เธอค่อยๆ เดินกลับไปยังรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ข้างทาง มือยังคงกำนามบัตรของภาคินแน่นจนยับยู่ยี่ นี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะ หรือเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยครอบครัวของเธอได้กันแน่ เธอไม่รู้เลย รู้เพียงแต่ว่าชีวิตของเธอที่เคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์ กำลังจะถูกย้อมด้วยสีดำสนิทจากนี้ไป