คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืน แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาอาบไล้ตัวอาคารให้ดูขลังและน่าเกรงขาม ภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับแฝงไว้ด้วยบรรยากาศตึงเครียด รินดานั่งตัวตรง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงหลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของท่านประธาน “ไม่จริง… มันเป็นไปไม่ได้” รินดากล่าว เสียงของเธอสั่นเครือ ความเชื่อที่เธอเคยมีต่อครอบครัวที่เลี้ยงดูมาได้พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ท่านประธานนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ เขาจิบไวน์แดงอย่างใจเย็น ราวกับกำลังชมภาพยนตร์ที่น่าเบื่อ “มันเป็นความจริง… ที่เธอต้องยอมรับ” “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” รินดาถาม พยายามรวบรวมสติ “คุณ… คุณเป็นคนบอกความจริงกับฉัน… หรือคุณ… คุณแอบสืบเรื่องของฉัน” “ฉันรู้… ทุกอย่าง… เกี่ยวกับเธอ… รินดา” ท่านประธานกล่าว “ตั้งแต่เธอเกิด… จนถึงตอนนี้” คำพูดนั้นทำให้รินดาขนลุกซู่ “คุณ… คุณหมายความว่าอย่างไร” “หมายความว่า… ฉันเฝ้าดูเธอ… มาตลอดชีวิต” ท่านประธานตอบ “และรอคอย… เวลาที่เหมาะสม… ที่จะปรากฏตัว” “รอคอย… เพื่ออะไร” รินดาถาม “เพื่อ… ให้เธอได้รู้ความจริง… เกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเธอ” ท่านประธานกล่าว “และเพื่อ… ที่จะปกป้องเธอ… จากศัตรู… ที่กำลังตามล่าเธออยู่” “ศัตรู… ที่คุณพูดถึง… คือ ‘นายท่าน’ คนนั้นใช่ไหมคะ” รินดาถาม “ใช่… ‘นายท่าน’… เขาคือคนที่… พยายามจะครอบครอง ‘สิ่งนั้น’… ที่เธอมีอยู่” ท่านประธานกล่าว “และฉัน… คือคนที่… จะต้องหยุดยั้งเขา” “แต่… ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้” รินดาถาม “คุณ… คุณคือใคร… กันแน่” ท่านประธานยิ้มมุมปาก “ฉัน… คือคนที่… มีสายเลือด… เดียวกันกับเธอ… รินดา” รินดาเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ “สายเลือด… เดียวกัน… คุณ… คุณเป็น… พี่ชายของฉันอย่างนั้นเหรอคะ” “ไม่… ฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ” ท่านประธานตอบ “ฉันคือ… ผู้ที่… ห่วงใยเธอ… มากที่สุด… ในโลกใบนี้” “แล้ว… เรื่อง ‘สิ่งนั้น’… ที่คุณพูดถึง… มันคืออะไร” รินดาถาม “มันเกี่ยวกับ… พลังพิเศษ… ที่ฉันมี… อย่างนั้นเหรอคะ” “ใช่… ‘สิ่งนั้น’… คือพลัง… ที่สืบทอดมาจาก… บรรพบุรุษของเรา” ท่านประธานอธิบาย “พลังที่… สามารถ… เปลี่ยนแปลงโลก… ได้” “แล้ว… ‘นายท่าน’… เขาต้องการพลังนี้… ไปทำอะไร” รินดาถาม “เขาต้องการ… ที่จะใช้พลัง… ในทางที่ผิด… เพื่อ… ครอบครองโลก… และสร้างความวุ่นวาย” ท่านประธานกล่าว “และฉัน… จะไม่ยอมให้มัน… เกิดขึ้น” “แต่… คุณภาม… เขาก็… รู้เรื่องนี้… เหมือนกัน” รินดาพูด “ภาม… เป็นเพียง… หมากตัวหนึ่ง… ในเกม… ที่ใหญ่กว่านี้” ท่านประธานกล่าว “เขา… แค่ถูกใช้… เพื่อปกป้องเธอ… แต่เขา… ไม่เข้าใจ… ความจริงทั้งหมด” “คุณ… คุณกำลังบอกว่า… ภาม… ไม่ใช่คนที่… ผมคิด… อย่างนั้นเหรอคะ” รินดาถาม “ภาม… เป็นคนดี… และเขาก็… รักเธอ… จริงๆ” ท่านประธานกล่าว “แต่เขา… ไม่ใช่… คนที่จะ… ปกป้องเธอ… ได้… อย่างแท้จริง” “แล้ว… ใครล่ะคะ… ที่จะปกป้องฉันได้” รินดาถาม “ฉัน… จะปกป้องเธอ… เอง” ท่านประธานตอบ “และจะ… พาเธอ… ไปสู่… ความปลอดภัย” รินดามองไปที่ท่านประธานด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้คือ… โลกของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล “แล้ว… ตอนนี้… ฉันควรจะทำอย่างไร” รินดาถาม “เธอ… แค่ต้อง… อยู่เฉยๆ… แล้วรอคอย… คำสั่งของฉัน” ท่านประธานกล่าว “และเมื่อถึงเวลา… ที่เหมาะสม… ฉันจะ… บอกเธอ… ทุกอย่าง” “แต่… ฉันอยากจะ… พบกับภาม… ฉันเป็นห่วงเขา” รินดาพูด “ภาม… ปลอดภัย… ดี” ท่านประธานตอบ “และเขา… กำลัง… ทำงาน… ให้กับฉัน… อยู่” “ทำงาน… ให้กับคุณ… นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่” รินดาถาม “มันคือ… แผนการ… ที่ใหญ่กว่านี้… รินดา” ท่านประธานกล่าว “แผนการที่จะ… กำจัด… ‘นายท่าน’… และนำ… ความสงบสุข… กลับคืนมา” รินดาเงียบไป เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกพาเข้าไปสู่โลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและความซับซ้อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ… เธอต้องพยายามเอาชีวิตรอด “คุณ… จะพาฉันไป… ที่ไหน” รินดาถาม “ฉันจะพาเธอ… ไปในที่ที่… ปลอดภัยที่สุด… สำหรับเธอ” ท่านประธานตอบ “และจะ… ทำให้เธอ… ปลอดภัย… จากทุกสิ่ง” รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าและสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป