“... คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คิดจะผูกขาดเธอไว้คนเดียวได้หรือไง” ชายฉกรรจ์อีกคนหัวเราะเยาะ เขาดูถูกเหยียดหยามสายตาของภามอย่างชัดเจน ภามไม่ตอบ เขาเพียงแต่เบิกเนตรกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาจนน่าขนลุก “ผมไม่รู้ว่าใครคือ ‘นายท่าน’ ของพวกคุณ แต่สำหรับผม เธอคือ ‘ของผม’ และผมไม่เคยปล่อยให้สิ่งที่ผมต้องการหลุดมือไป” น้ำเสียงของภามราบเรียบแต่หนักแน่น ทว่ากลับมีความหมายที่แฝงไปด้วยอำนาจและคำข่มขู่ที่ชัดเจน ชายฉกรรจ์ทั้งสองมองหน้ากัน แววตาเริ่มฉายแววประหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาคาดไม่ถึงว่าภามจะมีท่าทีแข็งกร้าวและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ “อย่าคิดว่าคุณจะขวางทางเราได้ตลอดนะ คุณภาม” ชายคนแรกพูดพลางพยายามตั้งสติ “นายท่านของเรามีอำนาจมากกว่าที่คุณคิด” “อำนาจ… มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้เสมอ” ภามตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่แสดงออกถึงความยินดี แต่กลับสะท้อนถึงอันตรายที่ซ่อนเร้น “แล้วคุณล่ะ คิดว่าจะขวางทางผมได้นานแค่ไหน” วินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังแว่วมาแต่ไกล ชายฉกรรจ์ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย พวกเขามองหน้ากันอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “เรื่องนี้ยังไม่จบแค่นี้หรอก คุณภาม” ชายคนแรกพูดพลางถอยกรูดไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ “คุณรินดา… นายท่านจะขอพบคุณอีกครั้ง” รถยนต์คันนั้นเร่งเครื่องออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้รินดายืนตัวสั่นอยู่ข้างรถลีมูซีนสีดำ “ไม่เป็นไรนะครับ” ภามก้าวลงจากรถมาหาเธอ มือของเขาประคองแขนของเธอไว้เบาๆ “ผมอยู่ที่นี่แล้ว” รินดาหันไปมองภาม ใบหน้าของเธอซีดเผือด “พวกเขา… พวกเขาคือใครคะ” “คนของใครบางคนที่คิดว่าตัวเองมีอำนาจ” ภามตอบอย่างเรียบง่าย “ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการเอง” “แต่… คุณภามคะ ถ้าพวกเขาเป็นอันตรายกับคุณล่ะคะ” น้ำเสียงของรินดาเต็มไปด้วยความห่วงใย ภามส่ายหน้าเบาๆ “ผมไม่เคยกลัวอันตราย และผมจะไม่มีวันให้ใครมาทำอันตรายคุณได้” เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมสัญญากับคุณไว้แล้ว” “แต่… คุณภามคะ” “ขึ้นรถก่อนนะครับ” ภามกล่าว “เราค่อยคุยกันข้างใน” รินดาพยักหน้าอย่างอ่อนแรง เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปในรถลีมูซีนสีดำที่หรูหรา ภายในรถมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหนังและน้ำหอมราคาแพง ภามปิดประตูรถให้เธอ แล้วจึงเดินอ้อมมานั่งที่เบาะคนขับ “คุณภามคะ” รินดาเอ่ยขึ้นอีกครั้งขณะที่รถเคลื่อนตัวออกไป “เรื่องเมื่อกี้… มันคืออะไรกันแน่คะ” ภามหันมามองเธอ แววตาของเขาอ่อนลง “ผมจะอธิบายให้คุณฟัง แต่ตอนนี้… คุณปลอดภัยแล้ว” “พวกเขาบอกว่า ‘นายท่าน’ อยากจะพบฉัน” รินดาเอ่ยเสียงเบา “แล้วคุณภามก็บอกว่า… ฉันเป็นของคุณ” ภามยื่นมือมาจับมือของเธอไว้ “ผมไม่ต้องการให้ใครมาคุกคามคุณอีก รินดา ผมจะปกป้องคุณเอง” “แต่… คุณภามคะ คุณทำแบบนี้… มันอันตรายนะคะ” “ผมรู้” ภามตอบ “แต่ผมทำได้” “คุณทำเพื่ออะไรคะ” ภามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “เพราะผมรักคุณ” คำตอบนั้นทำให้รินดาใจเต้นแรง “คุณภาม… ฉัน… ฉันก็รักคุณค่ะ” ภามบีบมือเธอเบาๆ “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด” “แต่… ถ้า ‘นายท่าน’ คนนั้น… เขาต้องการฉันจริงๆ ล่ะคะ” “ผมจะจัดการเอง” ภามกล่าวอย่างหนักแน่น “คุณแค่เชื่อใจผม” รถลีมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนในยามค่ำคืน รินดายังคงรู้สึกสับสนและหวาดกลัวเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินคำพูดของภาม เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่าภามกำลังปกป้องเธออยู่ แต่เธอก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้เช่นกัน “แล้ว… แล้วคุณภามจะทำยังไงคะ” รินดาถาม “ผมมีแผน” ภามตอบ “คุณไม่ต้องคิดมาก” “แต่… ถ้ามันอันตรายเกินไป…” “ผมไม่เคยทำอะไรที่ผมไม่แน่ใจ” ภามกล่าว “ผมจะดูแลตัวเองอย่างดีที่สุด” “คุณภามคะ… ฉันอยากจะช่วยคุณนะคะ” ภามส่ายหน้า “ไม่จำเป็น คุณแค่ทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดก็พอ และเชื่อใจผม” “แต่…” “ไม่มีแต่ครับ” ภามกล่าว “ผมสัญญาว่าจะปกป้องคุณ และผมจะทำตามสัญญานั้น” รินดาถอนหายใจยาว เธอรู้ว่าต่อให้เธอจะพยายามพูดอย่างไร ภามก็คงไม่เปลี่ยนใจ เขามักจะเด็ดขาดเสมอเมื่อตัดสินใจอะไรลงไป “แล้ว… แล้วเรื่อง ‘นายท่าน’ คนนั้นล่ะคะ” “ผมจะจัดการ” ภามตอบ “ผมจะหาทางให้คุณไม่ต้องพบเจออันตรายแบบนี้อีก” “ขอบคุณนะคะ” รินดาเอ่ย “ฉันโชคดีที่มีคุณ” “ผมต่างหากที่โชคดี” ภามตอบ “ที่ได้มีคุณ” เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย รินดาเองก็ตอบรับด้วยแววตาเช่นเดียวกัน แม้จะมีความกังวลอยู่ลึกๆ แต่ความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันก็เป็นเหมือนเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด “เราจะไปไหนกันคะ” รินดาถาม “ไปที่ที่ปลอดภัย” ภามตอบ “ที่ที่คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีก” รินดาเชื่อใจภาม เธอเชื่อในความสามารถของเขา และเชื่อในความรักที่เขามีให้เธอ เธอรู้ว่าการอยู่ข้างภามนั้นเต็มไปด้วยอันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันไปพร้อมกับเขา