ความาสิ้นหวังและคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของชัชวาล สร้างความรู้สึกที่ปะปนกันในใจของธนากร เขาได้เห็นคนอันตรายที่สร้างความเดือดร้อนมากมายถึงปลายทางแห่งความยุติธรรมแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าปลาบปลื้มใจนัก มันเป็นเพียงความรู้สึกที่ทำหน้าที่ให้สมบูรณ์เท่านั้น "คุณใหญ่คะ" เสียงของน้ำหวานดังขึ้นมาปลุกให้ธนากรหลุดจากภวังค์ "เขาคงไปแล้วนะคะ" ธนากรมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง รถตำรวจยังคงจอดนิ่งอยู่บริเวณหน้าบ้าน แต่คราวนี้เป็นรถตำรวจคันหนึ่งที่กำลังขับออกไปก่อน โดยมีรถยนต์ของชัชวาลถูกลากตามไปด้วย สองคันนั้นเคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่กลับมาปกคลุมบ้านพักแห่งนี้อีกครั้ง "ครับ เขาไปแล้ว" ธนากรตอบเบาๆ "ทุกอย่างจบลงแล้วจริงๆ" "ฉันดีใจที่คุณใหญ่ไม่ต้องแบกรับภาระหนักนี้อีกต่อไปแล้วค่ะ" น้ำหวานเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาสัมผัสที่แขนของธนากรเบาๆ "ต่อไปนี้เราจะมีแต่ความสุขนะคะ" ธนากรมองหน้าน้ำหวาน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความรักและความห่วงใยที่มอบให้เขามาตลอด เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบแก้มของเธอเบาๆ "ขอบคุณนะครับน้ำหวาน สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" "คุณใหญ่พูดแบบนี้ เหมือนเรากำลังจะจากกันเลยนะคะ" น้ำหวานแกล้งทำเสียงน้อยใจ ธนากรรีบดึงเธอเข้ามากอด "ไม่เลย ผมไม่เคยคิดจะจากคุณไปไหน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป" ทั้งสองกอดกันอยู่พักใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลงไปทีละน้อย เสียงโทรศัพท์ของธนากรก์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของคุณก้อง "ฮัลโหลครับคุณก้อง" ธนากรรับสาย "คุณธนากรครับ ผมขอแสดงความยินดีด้วยครับ" เสียงของคุณก้องฟังดูผ่อนคลายกว่าเดิมมาก "การปฏิบัติการสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ชัชวาล วัฒนา ถูกควบคุมตัวโดยไม่มีการต่อสู้ขัดขืนที่รุนแรง" "ขอบคุณมากครับคุณก้อง" ธนากรรู้สึกโล่งใจอย่างแท้จริง "ผมต้องขอบคุณทีมงานของคุณทุกคนจริงๆ ครับ" "หน้าที่ของเราครับ" คุณก้องตอบ "ตอนนี้เรากำลังดำเนินการตามขั้นตอนของกฎหมายต่อไป คดีนี้จะถูกส่งต่อไปยังอัยการเพื่อพิจารณา และจะเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมตามลำดับ" "ดีครับ" ธนากรกล่าว "ถ้ามีอะไรที่ผมต้องให้ความร่วมมือเพิ่มเติม บอกผมได้เลยนะครับ" "รับทราบครับคุณธนากร" คุณก้องตอบ "ผมจะแจ้งให้ทราบหากมีอะไรเพิ่มเติม" "ขอบคุณอีกครั้งครับ" ธนากรวางสาย เขาหันไปมองหน้าน้ำหวานอีกครั้ง "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" "เรากลับไปที่กรุงเทพฯ ได้เลยไหมคะ" น้ำหวานถาม "แน่นอน" ธนากรอุทาน "ผมว่าเราน่าจะพักผ่อนสักหน่อยก่อน แล้วค่อยเดินทางกลับ" "ฉันโอเคค่ะ" น้ำหวานพยักหน้า "แต่อยากให้คุณใหญ่รู้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอนะคะ" "ผมรู้ และผมก็รักคุณมากที่สุด" ธนากรกระชับอ้อมกอด น้ำหวานซบหน้ากับอกของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมา มันคือความอบอุ่นที่เธอตามหามาตลอด พวกเขาใช้เวลาอีกสักพักหนึ่งที่บ้านพักในชานเมืองแห่งนั้น เพื่อสะสางเอกสารบางส่วน และเคลียร์ความรู้สึกที่ค้างคา ธนากรได้พูดคุยกับน้ำหวานถึงแผนการในอนาคตของบริษัทที่เขาจะต้องเข้าไปดูแลอย่างเต็มตัว หลังจากนี้ จะไม่มีใครสามารถมาขัดขวางความสำเร็จของเขาได้อีกต่อไป "คุณใหญ่คะ" น้ำหวานถามขึ้นขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น "แล้วเรื่องคดีความต่างๆ ของบริษัทเราล่ะคะ" "เรื่องนั้นคุณก้องและทีมกฎหมายของเราจะจัดการให้เอง" ธนากรอธิบาย "เราจะรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่มี และดำเนินการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากบริษัทที่ร่วมมือกับชัชวาล" "จะสามารถเรียกคืนความเสียหายทั้งหมดได้ไหมคะ" น้ำหวานยังคงกังวล "ผมไม่แน่ใจว่าจะเรียกคืนได้ทั้งหมดหรือไม่" ธนากรอุทาน "แต่เราจะพยายามให้ถึงที่สุด เราจะต้องทำให้พวกที่คิดเอาเปรียบคนอื่นได้รับบทเรียน" "ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณใหญ่ค่ะ" น้ำหวานยิ้มให้เขา "คุณใหญ่จะทำได้ดีที่สุดเสมอ" ธนากรมองน้ำหวานด้วยความรัก เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตที่เคยโดดเดี่ยวและเต็มไปด้วยการแข่งขัน จะสามารถพบกับความสุขที่แท้จริงได้เช่นนี้ น้ำหวานคือของขวัญที่ดีที่สุดที่เขาได้รับ เธอเข้ามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไป ทำให้หัวใจที่เคยว่างเปล่าของเขา กลับมาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความอบอุ่น "ผมอยากให้คุณมาช่วยผมดูแลเรื่องแผนกการตลาดนะครับ" ธนากรถาม "ผมรู้ว่าคุณมีความสามารถด้านนี้ และผมก็อยากให้คุณมาอยู่เคียงข้างผมในทุกๆ เรื่อง" น้ำหวานตาโตเล็กน้อย "คุณใหญ่ให้โอกาสฉันจริงๆ เหรอคะ" "แน่นอน" ธนากรอุทาน "คุณคู่ควรกับโอกาสนี้ และผมก็เชื่อใจคุณที่สุด" "ขอบคุณมากค่ะคุณใหญ่" น้ำหวานตอบรับด้วยน้ำเสียงตื้นตัน "ฉันจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดค่ะ" ทั้งสองสบตากัน รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ชัยชนะที่ได้มานั้น ไม่ใช่เพียงแค่การเอาชนะคู่แข่งทางธุรกิจ แต่เป็นการได้มาซึ่งความรัก ความไว้วางใจ และอนาคตที่สดใสร่วมกัน ในค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนได้ใช้เวลาพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ตั้งแต่แผนธุรกิจในอนาคต ไปจนถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน ธนากรรู้สึกได้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับน้ำหวานได้ก้าวไปอีกระดับหนึ่งแล้ว "ผมอยากขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ" ธนากรอุทานเมื่อทั้งคู่กำลังจะแยกย้ายกันไปพักผ่อน "เรื่องอะไรคะ" น้ำหวานถาม "เรื่องที่ผมเคยปิดบังคุณ" ธนากรกล่าว "ผมไม่ควรทำแบบนั้นเลย" "ไม่เป็นไรค่ะ" น้ำหวานจับมือเขา "ฉันเข้าใจค่ะว่าคุณอาจจะเคยมีเหตุผลบางอย่าง ณ ตอนนั้น แต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว" "ผมรักคุณนะน้ำหวาน" ธนากรกล่าวอย่างจริงจัง "ฉันก็รักคุณค่ะคุณใหญ่" น้ำหวานตอบกลับด้วยแววตาที่เปล่งประกาย ธนากรก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของน้ำหวานอย่างอ่อนโยน เขาได้พบแล้วซึ่งอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ที่จะเยียวยาใจที่เคยว่างเปล่าของเขาได้ตลอดไป