สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดโชยอ่อนๆ พาเอาความหอมของมวลบุปผาที่ประดับประดาอยู่ทั่วบริเวณงานกาล่าสุดหรูของตระกูลวิศวรุ่งเรืองมาแตะจมูก นภัทร วิศวรุ่งเรือง หรือที่ใครๆ รู้จักกันในนาม "นนท์" ชายหนุ่มอายุสามสิบปี ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีเข้มเป็นประกายราวกับดวงดาวที่กำลังส่องแสง ท่าทางสง่างามสมเป็นทายาทคนเดียวของอาณาจักรธุรกิจพันล้าน กำลังยืนพิงระเบียงหินอ่อนมองดูแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทที่เขาเป็นประธานกรรมการบริหารอยู่ ชุดสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างดีขับเน้นเรือนร่างสูงโปร่งของเขาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น แขนข้างหนึ่งยกขึ้นทาบทับบริเวณบั้นเอว อีกข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีสีอำพันพลางหมุนแก้วไปมาอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างคุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายนิดๆ งานลักษณะนี้จัดขึ้นแทบจะทุกเดือน เป็นการพบปะสังสรรค์กับนักธุรกิจ นักลงทุน หรือไม่ก็เหล่าบรรดาผู้มีอิทธิพลในสังคม ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเขาก็เห็นหน้าค่าตาจนชินชา "คุณนนท์คะ คืนนี้หล่อเป็นพิเศษเลยนะคะ" เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้นข้างหู พร้อมกับสัมผัสเบาๆ ที่แขนของเขา หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิง ยืนยิ้มหวานให้เขา ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับเมื่อมองมาที่เขา นภัทรหันไปมองเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มบางๆ "คุณมินตรา ขอบคุณครับ" เขาตอบรับเสียงเรียบๆ พยายามผละแขนออกอย่างนุ่มนวล แต่หญิงสาวก็ยังคงเกาะแขนเขาไว้แน่น "งานเลี้ยงคืนนี้ดูคึกคักดีนะครับ" "ก็แน่นอนสิคะ เป็นงานของคุณนนท์ทั้งที ใครจะกล้าพลาดล่ะคะ" มินตราพูดพลางยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทของเขาให้ "คุณนนท์คะ คืนนี้คุณพ่อหนูอยากจะขอพูดคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณนนท์พอจะมีเวลาสักครู่ไหมคะ" "คุณพ่อของคุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมครับ" นภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาจำได้ว่าคุณพ่อของมินตราเป็นนักธุรกิจที่เคยมีปัญหากับบริษัทของเขาเมื่อหลายปีก่อน "ผมคิดว่าเรื่องงานควรจะคุยกันในเวลาทำการนะครับ" "โอ้โห คุณนนท์พูดอย่างนี้ใจร้ายจังค่ะ" มินตราทำแก้มป่อง "นี่คุณนนท์จำหนูไม่ได้เลยเหรอคะ เราเคยเจอกันที่งานแฟชั่นโชว์เมื่อสองปีก่อนนะคะ" "ผมขออภัยด้วยครับ ผมเป็นคนจำคนไม่ค่อยเก่ง" นภัทรพยายามจะบอกปัดให้สุภาพที่สุด เขากำลังรู้สึกอึดอัดกับท่าทีของมินตราเหลือเกิน "ผมต้องขอตัวไปทักทายแขกท่านอื่นก่อนนะครับ" เขาก้มลงมองแก้วในมือ แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านไป เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ที่เข้ารูปพอดีตัว ไม่ได้หวือหวาแต่กลับขับเน้นให้เธอมีออร่าบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของเขาอย่างประหลาด เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยถูกรวบขึ้นเป็นมวยอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่งดงามหมดจด แม้จะแต่งหน้าเพียงบางเบา แต่ก็ไม่อาจปิดบังความเปล่งปลั่งของผิวพรรณและดวงตาใสแจ๋วนั้นได้ หญิงสาวคนนั้นกำลังยิ้มให้กับใครบางคนอยู่รอยยิ้มของเธออ่อนหวานและจริงใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของนภัทรหยุดหมุน หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นผิดปกติ ราวกับเพิ่งเคยเจอความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก "คุณนนท์คะ คุณมองใครอยู่คะ" มินตราขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบถาม เมื่อเห็นว่านภัทรยืนนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด นภัทรไม่ตอบ เขาเพียงแต่ปล่อยมือจากแก้วบรั่นดีที่หลุดมือร่วงลงบนพื้นหินอ่อนอย่างจัง เสียงแก้วแตกดังเพล้ง! แขกบางส่วนหันมามองด้วยความตกใจ "คุณนนท์คะ!" มินตราอุทานด้วยความตกใจ "ขอโทษครับ" นภัทรกล่าวอย่างลวกๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หญิงสาวชุดขาวคนนั้น ผู้ซึ่งตอนนี้กำลังหันมามองทางเขาด้วยความสงสัย ใบหน้าของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "คุณมินตราครับ ผมขอตัวนะครับ" เขาพูดกับมินตราเสียงแข็ง แล้วก็รีบก้าวเดินออกไปทันที โดยไม่รอคำตอบจากเธอ เขาเดินตรงไปยังทิศทางที่หญิงสาวคนนั้นกำลังจะเดินผ่านไป เขาต้องเข้าใกล้เธอ ต้องทำความรู้จักเธอให้ได้ "อรุณรัตน์" เขาเรียกชื่อเธอออกมาเบาๆ ทันทีที่เธอเดินเข้ามาใกล้พอ เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้ชื่อเธอ แต่เขาก็รู้ได้ทันทีที่เห็นหน้าเธอ หญิงสาวในชุดสีขาวชะงักเท้า ใบหน้าของเธอฉายแววแปลกใจยิ่งกว่าเดิม เธอหันมามองนภัทรด้วยสายตาสำรวจ "คุณ...รู้จักฉันเหรอคะ" "ผม นภัทร วิศวรุ่งเรือง ครับ" เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ "ผมเพิ่งเคยเจอคุณครั้งแรก แต่เหมือนเคยเห็นคุณมาก่อน" เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "ผมขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ แต่คุณทำให้ผมรู้สึก...แปลกๆ" อรุณรัตน์ยิ้มบางๆ "คุณคงจะจำผิดคนแล้วล่ะค่ะ ฉัน อรุณรัตน์ สุริยะ เป็นนักออกแบบกราฟิกค่ะ ไม่เคยเจอคุณมาก่อนแน่นอน" "คุณแน่ใจเหรอครับ" นภัทรเลิกคิ้ว "ผมรู้สึกได้ว่าเราเคยเจอกัน" เขายืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย "ผมเป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัท วิศวรุ่งเรือง กรุ๊ป ครับ" อรุณรัตน์พยักหน้าเล็กน้อย "ฉันรู้จักค่ะ บริษัทของคุณใหญ่โตมาก" เธอพูดอย่างเรียบๆ "แต่ฉันก็ยืนยันว่าเราไม่เคยพบกันมาก่อนค่ะ" "ผมชื่อนนท์ครับ" เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด "คุณชื่ออรุณรัตน์... อรุณรัตน์... ชื่อเพราะจังเลยครับ" เขายิ้มให้อย่างจริงใจ อรุณรัตน์รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีของเขา เขาเป็นประธานกรรมการบริหารของบริษัทใหญ่โต แต่กลับมีท่าทีเป็นกันเองและดูจริงใจอย่างน่าประหลาด "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับ "คุณนนท์คะ ฉันต้องขอตัวไปกับเพื่อนก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อนครับ" นภัทรเอ่ยห้าม "ผมขอทราบเบอร์โทรศัพท์ของคุณได้ไหมครับ หรืออย่างน้อย ผมขอทราบว่าคุณจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน" "เอ่อ..." อรุณรัตน์ลังเล "ฉัน... มากับเพื่อนค่ะ" "ผมจะขอไปคุยกับเพื่อนของคุณด้วยก็ได้นะครับ" นภัทรเสนออย่างไม่ลดละ "ผมแค่อยากจะทำความรู้จักคุณให้มากกว่านี้" อรุณรัตน์มองเข้าไปในดวงตาของนภัทร เธอเห็นแววตาที่จริงจังและคาดหวังบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ "ฉัน... ฉันไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ" เธอพยายามปฏิเสธอีกครั้ง "ขอโทษนะคะ" ว่าแล้วเธอก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้นภัทรยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงคนหนึ่งปฏิเสธเขาอย่างชัดเจน เขาไม่ได้คุ้นเคยกับการถูกปฏิเสธเลยสักนิด "คุณนนท์คะ เกิดอะไรขึ้นคะ" เสียงของมินตราดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเธอเดินตามเขามาเจอ "คุณไปทำอะไรอยู่ตรงนี้คะ" นภัทรหันไปมองมินตรา เขาถอนหายใจเบาๆ "ผม... ผมแค่เจอคนที่อยากรู้จักครับ แต่เขาคงไม่อยากให้ผมรู้จัก" "ใครคะ คุณนนท์" มินตราถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "คุณไม่รู้จักหรอกครับ" นภัทรตอบเสียงห้วนๆ "ผมขอตัวก่อนนะครับ" เขาหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งมินตราให้ยืนงงอยู่เพียงลำพัง คืนนั้น นภัทรกลับถึงบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสน ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อครู่มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ผู้หญิงคนนั้น ชื่อ อรุณรัตน์ เธอทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน แค่สบตาเพียงชั่วครู่ เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาตกหลุมรักเธอเข้าเสียแล้ว แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุด คือเธอปฏิเสธเขาอย่างสิ้นเชิง และนั่นยิ่งทำให้เขาอยากเอาชนะใจเธอให้ได้ เขาจะต้องทำให้เธอรู้ว่าเขามีค่ามากกว่าแค่รูปลักษณ์ภายนอกและเงินทอง เขาจะต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าความรู้สึกที่เขามีให้เธอไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะต้องตามหาเธอให้เจอ เขาต้องรู้ว่าอรุณรัตน์ สุริยะ เป็นใคร มาจากไหน และทำไมเธอถึงไม่สนใจเขาเลย