"เขา... เขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ เหรอครับแม่" นภัทรถามเสียงแผ่ว มือของเขายังคงจับมือของมารดาไว้แน่น แต่ความรู้สึกภายในใจกลับปั่นป่วน เขาพยายามประมวลคำพูดของคุณหญิงสมรที่ว่าธีรเดชสำนึกผิดแล้ว มันเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะเชื่อ หลังจากสิ่งที่ธีรเดชเคยทำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ "ใช่ลูก" คุณหญิงสมรตอบเสียงแหบพร่า "เขาเสียใจมากจริงๆ ที่ผ่านมาเขาทำผิดพลาดไปมาก" ดวงตาของคุณหญิงสมรฉายแววเศร้าหมอง "เขาเสียใจที่ทำให้ลูกต้องเจ็บปวด เสียใจที่ทำให้บริษัทต้องเสียหาย และเสียใจที่สุดที่ทำให้แม่ต้องผิดหวัง" นภัทรเงียบไป เขามองใบหน้าซีดเซียวของมารดา พลางนึกถึงอดีตที่ผ่านมา ทั้งเรื่องที่ธีรเดชพยายามจะฮุบกิจการของพ่อเขา เรื่องที่ธีรเดชทำให้เขาเกือบจะเสียอรุณรัตน์ไป และเรื่องอื่นๆ อีกมากมายที่ทำให้ครอบครัวของเขาร้าวฉาน "แม่... แม่แน่ใจเหรอครับ" นภัทรถามย้ำ "ผมไม่รู้ว่าผมจะให้อภัยเขาได้จริงๆ หรือเปล่า" "แม่รู้ว่ามันยาก" คุณหญิงสมรพยักหน้าช้าๆ "แต่... แม่ขอให้ลูกลองคุยกับเขาดูนะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "เขา... เขาอยากจะเจอหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย" คำว่า "ครั้งสุดท้าย" ทำให้นภัทรสะดุ้ง เขาไม่เข้าใจความหมายที่คุณหญิงสมรต้องการจะสื่อ "ครั้งสุดท้าย? หมายความว่ายังไงครับแม่" คุณหญิงสมรหลับตาลงช้าๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาจากหางตา "หมอ... หมอบอกว่า... แม่... แม่คงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วนภัทร" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนภัทร เขาไม่เคยคิดว่าแม่เลี้ยงของเขาจะ... จะเป็นอย่างนี้ "แม่! แม่พูดเรื่องอะไรครับ" เขาตกใจจนเกือบจะลุกขึ้นยืน "ไม่ต้องตกใจลูก" คุณหญิงสมรพยายามยิ้ม "แม่... แม่ยอมรับผลของการกระทำของแม่เอง" เธอหันมามองหน้านภัทรอีกครั้ง "และ... แม่ก็อยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงด้วยดี" "แต่แม่..." นภัทรพยายามกลั้นน้ำตา "ผม... ผมไม่รู้ว่าผมจะทำได้หรือเปล่า" "แม่รู้ว่าลูกเป็นคนดี" คุณหญิงสมรเอื้อมมืออีกข้างมาวางทับมือของนภัทร "แม่... แม่เชื่อใจลูก" เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ "แม่... แม่ขอให้ลูก... ไปคุยกับธีรเดชนะ... บอกเขาว่า... แม่... แม่รักเขา" ทันทีที่คุณหญิงสมรพูดจบ ลมหายใจของเธอก็เริ่มติดขัด เสียงสัญญาณชีพที่ดังมาตลอดเวลาเริ่มแปรปรวน แพทย์และพยาบาลรีบเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว "คุณหมอครับ!" พยาบาลคนหนึ่งร้องเรียก "สัญญาณชีพของผู้ป่วยกำลังลดลง!" นภัทรยืนนิ่ง อึ้งไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาไม่เคยคิดเลยว่าการมาเยี่ยมแม่เลี้ยงในวันนี้ จะกลายเป็นการมาบอกลาในวาระสุดท้าย "แม่ครับ!" เขาตะโกนเรียก แต่ก็สายเกินไปแล้ว แพทย์พยายามปั๊มหัวใจ แต่ก็ไม่เป็นผล สัญญาณชีพของผู้ป่วยเงียบสนิท "ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ" แพทย์กล่าวกับนภัทรด้วยสีหน้าเศร้าสลด นภัทรยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น สายตาของเขามองไปยังร่างที่ไร้ชีวิตของคุณหญิงสมร ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งความเสียใจ ความโล่งใจ และความรู้สึกผิดที่ยังค้างคาใจ "แม่ครับ..." เขาพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา "ผม... ผมยังไม่ได้บอกลาแม่เลย" หลังจากจัดการเรื่องงานศพของคุณหญิงสมรเรียบร้อยแล้ว นภัทรก็ยังคงจมอยู่กับความรู้สึกที่สับสน เขายังคงนึกถึงคำขอสุดท้ายของคุณหญิงสมรที่อยากให้เขาไปคุยกับธีรเดช "ผมควรจะไปจริงๆ เหรออรุณรัตน์" เขาถามภรรยาในคืนวันหนึ่ง อรุณรัตน์มองหน้าสามีด้วยความเข้าใจ "คุณแม่ขอไว้ คุณก็ควรจะทำนะคะ" "แต่ผมไม่รู้ว่าผมจะพูดอะไรกับเขา" นภัทรบ่นพึมพำ "ผมยังโกรธเขาอยู่" "ฉันรู้ค่ะ" อรุณรัตน์เดินเข้ามาโอบกอดสามี "แต่บางที... การได้ไปเจอเขา อาจจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นก็ได้" "ดีขึ้น? ผมไม่คิดอย่างนั้น" "ลองดูนะคะ" อรุณรัตน์กระซิบข้างหู "เพื่อคุณแม่ของคุณ" คำพูดของอรุณรัตน์ทำให้หัวใจของนภัทรอ่อนลง เขาตระหนักดีว่าเขาไม่อาจหลีกหนีความจริงข้อนี้ไปได้ตลอด "ก็ได้" นภัทรตัดสินใจ "ผมจะไป" วันรุ่งขึ้น นภัทรได้เดินทางไปยังเรือนจำที่ธีรเดชถูกคุมขัง เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะพาเขามาถึงจุดนี้ การได้มาเจอหน้าพี่ชายต่างมารดาที่เคยเป็นทั้งความหวังและศัตรูในคนเดียวกัน เมื่อเจ้าหน้าที่พาธีรเดชเข้ามาในห้องเยี่ยม นภัทรก็แทบจำเขาไม่ได้ ธีรเดชดูซูบผอมลงไปมาก ผิวพรรณของเขาหยาบกร้าน ดวงตาที่เคยฉายแววทะเยอทะยาน บัดนี้กลับดูอ่อนล้าและเต็มไปด้วยความสำนึกผิด "พี่นภัทร..." ธีรเดชเอ่ยเรียกเสียงแหบพร่า นภัทรยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร เขามองธีรเดชด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย "ผม... ผมดีใจมากที่พี่มา" ธีรเดชกล่าวต่อ "ผม... ผมรู้ว่าพี่คงไม่อยากเจอผม" "คุณแม่ของผม... ท่านเสียแล้ว" นภัทรพูดขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินข่าวร้าย ธีรเดชก็ทรุดตัวลงทันที น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม "จริงเหรอครับพี่... แม่... แม่จากไปแล้วเหรอ" "ใช่" นภัทรพยักหน้า "ท่านเสียเมื่อวานนี้" ธีรเดชปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย "แม่ครับ... ผมขอโทษ... ผมขอโทษที่ทำให้แม่ต้องผิดหวัง" นภัทรยืนมองภาพพี่ชายของเขาที่กำลังร่ำไห้ เขารู้สึกสงสารปนเปกับความขมขื่นในใจ "พี่... พี่มาเพื่อบอกผมเรื่องแม่เหรอครับ" ธีรเดชเงยหน้าขึ้นมามองนภัทร "แม่ขอร้องผมก่อนที่ท่านจะเสีย" นภัทรตอบ "ท่านอยากให้ผมไปคุยกับคุณ" "ผม... ผมรู้ว่าผมทำผิดไว้เยอะ" ธีรเดชพูดเสียงสั่นเครือ "ผม... ผมอยากจะขอโทษพี่จริงๆ นะครับพี่นภัทร" "ผมรู้" นภัทรตอบ "คุณแม่ของผมบอกผมว่าคุณสำนึกผิดแล้ว" "ผมสำนึกผิดจริงๆ ครับพี่" ธีรเดชกล่าว "ผม... ผมเสียใจที่เคยคิดร้ายกับพี่ เคยพยายามทำลายบริษัทของเรา... ผม... ผมมันเห็นแก่ตัว" นภัทรเงียบไป เขารับฟังคำสารภาพของธีรเดชอย่างตั้งใจ "พี่... ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ" ธีรเดชถาม "ว่ามา" "ผม... ผมอยากจะขอให้พี่... ช่วยดูแลบริษัทของเราต่อไปนะครับ" ธีรเดชพูด "ผม... ผมไม่อยากให้ทุกอย่างที่พ่อกับแม่สร้างมามันสูญเปล่า" นภัทรพยักหน้า "ผมจะทำ" "ขอบคุณครับพี่" ธีรเดชก้มกราบลงกับพื้น "ผม... ผมขอโทษจริงๆ ที่เคยเป็นพี่ชายที่แย่" นภัทรลงไปประคองธีรเดชขึ้นมา "ลุกขึ้นเถอะ" เขาพูด "มันผ่านมาแล้ว" "พี่... พี่จะให้อภัยผมจริงๆ เหรอครับ" ธีรเดชถามอย่างไม่เชื่อหู "ผมไม่รู้ว่าผมจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ไหม" นภัทรตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมจะพยายาม" "ขอบคุณครับพี่" ธีรเดชยิ้มทั้งน้ำตา "ผม... ผมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย" "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไป" นภัทรถาม "ผม... ผมคงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน" ธีรเดชถอนหายใจ "แต่อย่างน้อย... ผมก็ได้รู้ว่าพี่ชายของผมยังดีกับผม" บทสนทนาของทั้งสองจบลงเมื่อเจ้าหน้าที่เข้ามาแจ้งว่าหมดเวลาเยี่ยม นภัทรมองหน้าธีรเดชเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินจากออกมา เขาไม่แน่ใจว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการให้อภัย หรือเป็นเพียงการบอกลาครั้งสุดท้ายระหว่างพี่น้อง