นภัทรนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงของคุณหญิงสมร ดวงตาจับจ้องไปยังใบหน้าซีดเซียวของมารดาเลี้ยง ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในหัวใจ ความโกรธ ความเสียใจ ความผิดหวัง และความสงสาร จนเขาแทบแยกไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่ เขารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยเรื่องราวในอดีตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ทั้งหมด "แม่ครับ" นภัทรเอ่ยเสียงแผ่วเบา "แล้ว... หมอสมศักดิ์เขามีอะไรจะบอกผมอีกหรือเปล่าครับ" คุณหญิงสมรหันมามองบุตรบุญธรรม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน "หมอสมศักดิ์... เขาก็บอกเรื่องอาการของแม่... ว่ามัน... มันไม่ดีขึ้น" น้ำเสียงของเธอขาดห้วง ราวกับจะร้องไห้ "แต่... เขาก็ยังคงบอกว่า... ยังมีความหวังอยู่บ้าง... ถ้าแม่... ถ้าแม่ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด... และ... และมีกำลังใจที่ดี" "กำลังใจที่ดี..." นภัทรทวนคำ "หมายถึง... ถ้าแม่ได้เจอธีรเดช... หรือ... หรือได้กลับไปใช้ชีวิตในบ้านหลังเดิม... อย่างที่แม่เคยอยู่..." "แม่... แม่ก็หวังอย่างนั้นนะนภัทร" คุณหญิงสมรเอ่ย "แม่... แม่แค่อยากจะ... เห็นทุกอย่างมันกลับมาเป็นเหมือนเดิม... เห็นลูกๆ... ของแม่... รักกัน... เหมือนเมื่อก่อน" "แต่แม่ครับ..." นภัทรรู้สึกใจหาย "เรื่องระหว่างผมกับธีรเดช... มันไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขกันได้ง่ายๆ นะครับ" "แม่รู้... แม่รู้ว่ามันยาก" คุณหญิงสมรหลับตาลงอีกครั้ง "แต่แม่... แม่ก็ยังหวัง... แม่หวังว่า... ความรัก... ของลูก... ที่มีต่อครอบครัว... จะทำให้ลูก... เปิดใจให้กับธีรเดชได้บ้าง" "ผม... ผมพยายามแล้วนะครับแม่" นภัทรพึมพำ "ผมไปคุยกับเขามาแล้ว... เขาดูเหมือนจะเสียใจจริงๆ" "จริงหรือคะ" ดวงตาของคุณหญิงสมรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เขา... เขารู้สึกผิดจริงๆ หรือนภัทร" "ครับ... เขาดูเหมือนจะรู้สึกผิดมาก" นภัทรตอบ "เขาขอโทษผม... เขาบอกว่า... เขาอยากจะขอโอกาส... แก้ไขในสิ่งที่เขาเคยทำผิดไป" "ถ้าอย่างนั้น... ก็ยังมีความหวังนะคะ" คุณหญิงสมรคลี่ยิ้มบางๆ "แม่... แม่เชื่อในตัวลูก... แม่เชื่อว่าลูก... จะสามารถ... หาทางออกที่ดีที่สุดให้กับเรื่องนี้ได้" "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้หรือเปล่าครับแม่" นภัทรยอมรับ "เรื่องราวในอดีตมัน... มันฝังลึกเกินไป" "แม่อยากให้ลูก... ลองมองย้อนกลับไปดูนะนภัทร" คุณหญิงสมรพูดต่อ "ตอนที่แม่... ตอนที่แม่ยังสาว... แม่ก็เคยทำผิดพลาด... ครั้งแล้วครั้งเล่า... แต่... ด้วยความรัก... ด้วยความเข้าใจ... และด้วยการให้อภัย... แม่ก็สามารถ... ก้าวผ่านมันมาได้" "แต่แม่ครับ..." นภัทรพยายามอธิบาย "กรณีของผมกับธีรเดช... มันไม่เหมือนกันนะครับ" "ไม่เหมือนกันตรงไหนคะ" คุณหญิงสมรถาม "ก็... ธีรเดชเขา... เขาพยายามจะทำลายครอบครัวผมนะครับแม่" นภัทรกล่าวอย่างอึดอัด "เขา... เขาทำร้ายอรุณรัตน์... เขาพยายามจะแย่งทุกอย่างไปจากผม... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ นะครับ" คุณหญิงสมรเงียบไปครู่หนึ่ง เธอคงกำลังประมวลผลคำพูดของบุตรบุญธรรม "แม่... แม่เข้าใจ... ว่าลูก... คงจะเจ็บปวดมาก" เธอถอนหายใจเบาๆ "แต่... แม่อยากให้ลูก... ลองคิดดูนะ... ว่า... ถ้าวันหนึ่ง... ลูก... ต้องเผชิญหน้ากับ... อดีต... ของตัวเอง... ลูก... จะอยากได้รับการให้อภัย... จากคนที่ลูกเคยทำร้าย... หรือเปล่า" คำถามนี้ทำให้นภัทรหยุดคิด เขาไม่เคยนึกถึงมุมมองนี้มาก่อน เขาเคยคิดเพียงแค่ว่าธีรเดชสมควรถูกลงโทษ แต่ไม่เคยคิดว่าธีรเดชเองก็อาจจะต้องการโอกาสในการไถ่บาป "ผม... ผมไม่รู้ครับแม่" นภัทรตอบตามตรง "ผม... ผมยังสับสนอยู่มาก" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณหญิงสมรจับมือของนภัทรไว้ "แม่... แม่รู้ว่าลูก... กำลังพยายามอยู่" เธอค่อยๆ พูดต่อ "แค่... แค่ลูก... ยังมีความหวัง... และยังอยากจะหาทาง... ออกจากเรื่องนี้... นั่นก็เป็น... สิ่งที่ดีแล้ว" "แล้ว... แม่ล่ะครับ" นภัทรถาม "แม่... แม่จะทำยังไงต่อไป" "แม่... แม่ก็คงจะต้อง... พักผ่อน... รักษาตัว... ไปตามอาการ" คุณหญิงสมรกล่าว "แต่... แม่ก็... อยากจะ... ได้เห็น... ลูก... ได้เจอ... ความสุข... ที่แท้จริง... แม่... อยากให้ลูก... และอรุณรัตน์... แล้วก็... ภัทรนภัทร... มีชีวิต... ที่... สงบสุข... ตลอดไป" "ผม... ผมจะพยายามครับแม่" นภัทรพูด "ผม... ผมจะดูแลแม่ให้ดีที่สุด" "ขอบคุณนะนภัทร" คุณหญิงสมรยิ้มทั้งน้ำตา "ลูก... ลูกเป็น... ลูกที่ดีที่สุด... ของแม่... จริงๆ" บรรยากาศภายในห้องพักเริ่มหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง ความรู้สึกที่ซับซ้อนยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวพวกเขา นภัทรรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับธีรเดชไม่ใช่แค่การแก้ไขปัญหาในอดีต แต่เป็นการตัดสินใจที่ส่งผลต่ออนาคตของครอบครัวเขาด้วย "ผม... ผมขอตัวก่อนนะครับแม่" นภัทรกล่าว "ผม... ผมจะกลับมาเยี่ยมอีก" "จ้ะ... ลูก" คุณหญิงสมรพยักหน้า "ดูแลตัวเองนะ" นภัทรเดินออกจากห้องพักของคุณหญิงสมรด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอรุณรัตน์และภัทรนภัทร สองคนที่เขาจะปกป้องด้วยชีวิต "อรุณรัตน์... ลูก..." เขาพึมพำ ชื่อของทั้งสองคนคือพลังที่คอยผลักดันให้เขาก้าวต่อไป ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากโรงพยาบาล เขาก็เห็นร่างหนึ่งคุ้นตา นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนเล็กๆ ด้านนอกอาคาร ชายคนนั้นสวมสูทสีเข้ม นั่งก้มหน้ามองพื้นดิน นภัทรหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้น "ธีรเดช..." เขาเรียกชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ และมีร่องรอยของความสิ้นหวังอย่างชัดเจน "นภัทร..." ธีรเดชตอบรับเสียงแหบพร่า "ฉัน... ฉันรอคุณอยู่" นภัทรมองธีรเดชอย่างพิจารณา ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้ากว่าทุกครั้งที่เคยเจอ อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิดที่ถาโถม หรืออาจเป็นเพราะอาการป่วยของคุณหญิงสมรที่ทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ "มีอะไร" นภัทรถาม เสียงของเขาเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับเต้นระรัว "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" ธีรเดชพูด "ฉันรู้ว่าคำขอโทษของฉัน... มันอาจจะไม่มีความหมายอะไรแล้ว... สำหรับคุณ... และสำหรับอรุณรัตน์... แต่... ฉัน... ฉันอยากให้คุณรู้ว่า... ฉัน... ฉันเสียใจจริงๆ" "เสียใจ..." นภัทรทวนคำ "คุณเสียใจกับเรื่องอะไรบ้าง" "ฉัน... ฉันเสียใจที่... ฉันทำร้ายอรุณรัตน์" ธีรเดชพูดเสียงสั่น "ฉัน... ฉันเสียใจที่... ฉันพยายามจะพรากทุกอย่างไปจากคุณ... ฉัน... ฉันรู้ว่าฉัน... โลภมากเกินไป... และ... และเห็นแก่ตัวเกินไป" "แล้ว... แล้วแม่ล่ะ" นภัทรถาม "คุณรู้เรื่องที่แม่... ป่วย... หรือเปล่า" ธีรเดชส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน... ฉันไม่รู้... ฉัน... ฉันไม่เคยรู้เลยว่า... แม่... ป่วยหนักขนาดนี้" ดวงตาของเขามีแววเจ็บปวด "ฉัน... ฉันน่าจะ... อยู่เคียงข้างแม่... มากกว่านี้... ฉัน... ฉันมัน... ลูกที่แย่จริงๆ" "คุณ... คุณไม่ได้เป็นลูกที่แย่เสมอไปหรอก" นภัทรพูด "อย่างน้อย... คุณก็ยังมีความรู้สึกผิด... และอยากจะขอโทษ" "แต่... มันสายเกินไปแล้วหรือเปล่า" ธีรเดชถาม "สำหรับทุกอย่างที่ฉันทำไป..." "ผม... ผมไม่แน่ใจ" นภัทรตอบ "ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับ... เวลา... และ... การกระทำของคุณหลังจากนี้" ธีรเดชเงยหน้าขึ้นสบตานภัทร "คุณ... คุณจะให้อภัยฉันจริงๆ หรือนภัทร" "ผม... ผมจะพยายาม" นภัทรกล่าว "แต่... คุณก็ต้องพิสูจน์ให้ผมเห็น... พิสูจน์ให้อรุณรัตน์เห็น... ว่าคุณ... เปลี่ยนแปลงไปแล้วจริงๆ" "ฉัน... ฉันจะทำ" ธีรเดชพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉัน... ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้คุณ... และอรุณรัตน์... และครอบครัวของคุณ... กลับมามีความสุขอีกครั้ง" นภัทรมองดูธีรเดชด้วยความหวังอันริบหรี่ เขาไม่แน่ใจว่าคำพูดของธีรเดชจะจริงใจเพียงใด แต่เขาก็พร้อมที่จะให้โอกาส หากนั่นจะหมายถึงการเยียวยาบาดแผลในอดีต และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมให้กับทุกคนในครอบครัว