นภัทรกลับออกจากร้านดอกไม้ด้วยรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม เขาดีใจมากที่อรุณรัตน์ยอมให้โอกาสเขา เขาไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับอะไรแบบนี้มาก่อน "ฉันต้องขอบคุณคุณย่าของเธอจริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเองขณะขับรถกลับ เมื่อกลับถึงบ้าน เขาไม่รอช้าที่จะโทรศัพท์หาอรุณรัตน์ "สวัสดีครับคุณอรุณรัตน์" เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สดใส "ค่ะ" เสียงของอรุณรัตน์ตอบรับมาอย่างบางเบา "ผม... ผมอยากจะขอบคุณคุณอีกครั้งนะครับที่ให้โอกาสผม" นภัทรกล่าว "ผมอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นเย็นนี้ครับ" "ทานข้าวเย็นเหรอคะ" อรุณรัตน์เว้นไปครู่หนึ่ง "ฉัน... ไม่แน่ใจว่าว่างนะคะ" "โอ้... ผมเข้าใจครับ" นภัทรตอบเสียงผิดหวังเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้น... ผมจะโทรหาคุณอีกครั้งนะครับ" "เดี๋ยวก่อนค่ะ" อรุณรัตน์เอ่ยห้าม "คุณจะไปทานข้าวกับฉันก็ได้ค่ะ แต่... เราไปทานกันที่ร้านอาหารธรรมดาๆ ก็พอค่ะ ฉันไม่ชอบอะไรที่หรูหราเกินไป" "ได้ครับ! ได้เลยครับ!" นภัทรตอบรับทันที "ผมจะหาร้านอร่อยๆ ที่ไม่หรูหรามากนะครับ แล้วผมจะไปรับคุณที่บ้านกี่โมงดีครับ" "สักหกโมงเย็นก็ได้ค่ะ" อรุณรัตน์บอก "ตกลงครับ! แล้วเจอกันนะครับคุณอรุณรัตน์!" นภัทรวางสายไปพร้อมกับหัวใจที่พองโต หกโมงเย็น นภัทรขับรถไปรับอรุณรัตน์ที่บ้านตามนัด เธออยู่ในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนสบายๆ ที่ดูเรียบง่ายแต่กลับขับเน้นความงามตามธรรมชาติของเธอ ใบหน้าของเธอปราศจากเครื่องสำอางค์ มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "คุณ... สวยมากเลยครับ" นภัทรกล่าวชมอย่างจริงใจเมื่อเธอขึ้นรถมา อรุณรัตน์ก้มหน้าน้อยๆ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับ "คุณก็ดูดีค่ะ" ระหว่างทางไปร้านอาหาร บทสนทนาของทั้งคู่เป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาคุยกันเรื่องงาน เรื่องความฝัน และเรื่องครอบครัว นภัทรเล่าเรื่องราวในวัยเด็กของเขา อธิบายถึงความกดดันที่ต้องมารับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว ส่วนอรุณรัตน์ก็เล่าถึงความฝันที่จะมีสตูดิโอออกแบบของตัวเอง เล่าถึงความผูกพันกับคุณย่า "คุณเป็นคนที่มีความฝันที่น่าชื่นชมมากเลยนะครับ" นภัทรกล่าว "คุณเก่งจริงๆ ที่สามารถสร้างบริษัทของคุณขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง" "ก็... ต้องขอบคุณคุณย่าที่คอยให้กำลังใจค่ะ" อรุณรัตน์ตอบ "ท่านเป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญที่สุดของฉัน" "ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดีครับ" นภัทรพยักหน้า "ผมก็มีคุณพ่อคุณแม่ที่คอยสนับสนุนผมเสมอ" เมื่อมาถึงร้านอาหาร นภัทรก็พาอรุณรัตน์เข้าไปนั่งที่โต๊ะ ทั้งคู่สั่งอาหารและนั่งคุยกันต่อ บทสนทนาของพวกเขายิ่งไหลลื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับรู้จักกันมานาน "คุณรู้ไหมครับ" นภัทรกล่าวขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร "ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะเจอใครแบบคุณ" อรุณรัตน์เงยหน้ามองเขา "หมายความว่ายังไงคะ" "คุณไม่เหมือนผู้หญิงคนไหนที่ผมเคยเจอมาเลย" นภัทรตอบ "คุณดูมีความสุขกับสิ่งที่คุณมี ไม่ได้วิ่งตามวัตถุหรืออำนาจเหมือนคนอื่นๆ" "ฉัน... แค่ทำในสิ่งที่ฉันรัก และอยู่กับคนที่ฉันรักก็พอแล้วค่ะ" อรุณรัตน์กล่าว "ฉันไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้" "ผมก็เหมือนกันครับ" นภัทรยิ้ม "ผมแค่อยากจะหาคนที่เข้าใจผมจริงๆ" หลังจากทานอาหารเสร็จ นภัทรก็ขับรถมาส่งอรุณรัตน์ที่บ้าน "คืนนี้ผมมีความสุขมากเลยครับ" เขาบอกเธอ "ฉันก็เช่นกันค่ะ" อรุณรัตน์ตอบ "ขอบคุณสำหรับมื้อเย็นนะคะ" "ผมขอโอกาสให้ผมได้พาคุณไปทานข้าวอีกนะครับ" นภัทรเอ่ยขอ อรุณรัตน์พยักหน้า "ได้ค่ะ" เมื่ออรุณรัตน์ลงจากรถ นภัทรก็มองตามเธอไปจนลับสายตา เขารู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น และเขาก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์รักแท้ของเขาให้อรุณรัตน์เห็น ในขณะเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของเมือง มินตรากำลังนั่งดื่มไวน์อยู่เพียงลำพัง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความริษยา "อรุณรัตน์... แกคิดว่าแกเป็นใครกันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง "แกกล้าดียังไงมาแย่งผู้ชายที่ฉันหมายตาไว้" มินตราไม่ยอมแพ้ เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกีดกันอรุณรัตน์ออกจากชีวิตของนภัทร เธอจะไม่มีวันปล่อยให้นภัทรไปมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด