ธนัทขับรถลัดเลาะไปตามถนนที่คุ้นเคย มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เขาได้นัดหมายกับเมขลา แต่ในขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวเข้าสู่ซอยร้านอาหาร จู่ๆ รถคันหนึ่งก็พุ่งออกมาจากซอยตัดหน้าเขาอย่างกะทันหัน ทำให้ธนัทต้องหักพวงมาลัยหลบอย่างแรง เสียงยางบดถนนดังเอี๊ยดสนั่น รถของธนัทไถลไปชนเข้ากับฟุตบาทอย่างจัง โชคดีที่ความเร็วไม่มากนัก เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่รถคันหรูของเขาก็ได้รับความเสียหายพอสมควร “บ้าชิบ!” ธนัทสบถอย่างหัวเสีย เขาเปิดประตูลงจากรถ พลางกวาดสายตามองหารถคันที่ขับปาดหน้าเขา แต่รถคันดังกล่าวได้ขับหนีหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความโกรธและหัวใจที่เต้นระรัว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หวังจะโทรหาเมขลาเพื่อแจ้งให้เธอทราบถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ควรทำให้เธอต้องกังวล “ไม่เป็นไร” เขาพึมพำกับตัวเอง “รถซ่อมได้” เขาจัดการประสานงานกับบริษัทประกันภัยและอู่ซ่อมรถ ก่อนจะโบกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางต่อไปยังร้านอาหาร เขามาถึงช้ากว่าที่นัดไว้เกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อมาถึงร้านอาหาร เมขลาเห็นธนัทในสภาพที่ดูอิดโรยเล็กน้อย เธอรีบเดินเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง “คุณธนัท เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมมาช้าจัง” ธนัทฝืนยิ้ม “ขอโทษนะที่ทำให้รอนาน พอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยครับ” “อุบัติเหตุเหรอคะ” ดวงตาของเมขลาเบิกกว้าง “คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” “ผมไม่เป็นอะไรมากครับ แค่รถมีรอยบุบนิดหน่อย” ธนัทพยายามทำให้เธอสบายใจ “แต่คนขับรถคันที่ปาดหน้าผมหนีไปแล้ว” “แย่จังเลยค่ะ” เมขลาถอนหายใจ “คุณแน่ใจนะคะว่าไม่เป็นอะไร” “แน่ใจครับ” ธนัทตอบ “ผมแค่อาจจะดูซึมๆ ไปหน่อย เพราะเพิ่งเจอเรื่องไม่คาดฝัน” ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เมขลาพยายามชวนคุยในเรื่องต่างๆ เพื่อให้ธนัทผ่อนคลาย เธอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในมูลนิธิของเธอ และถามไถ่ถึงความคืบหน้าของโครงการบ้านสวน แต่ธนัทก็ยังคงมีท่าทีเหม่อลอย ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างราวกับกำลังใช้ความคิด เขาพยายามที่จะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังอย่างละเอียด แต่คำพูดก็ติดขัดอยู่ในลำคอ “มีอะไรหรือเปล่าคะคุณธนัท” เมขลาสังเกตเห็นความผิดปกติ “คุณดูไม่ค่อยสบายใจเลย” ธนัทลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมด “จริงๆ แล้ว เรื่องรถที่ปาดหน้าผม… ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะเมขลา” เมขลาขมวดคิ้ว “หมายความว่ายังไงคะ” “ผมไม่แน่ใจนะ” ธนัทเอ่ยเสียงเครียด “แต่ผมรู้สึกเหมือนมีใครบางคนพยายามจะขัดขวางเรา” “ขัดขวางอะไรคะ” “โครงการบ้านสวนน่ะสิ” ธนัทตอบ “ตั้งแต่เราเริ่มลงมือทำโครงการนี้ ผมรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ มีคนคอยจับตาดูเราอยู่ตลอดเวลา” เมขลาเงียบไป เธอเองก็เคยมีความรู้สึกคล้ายๆ กันนี้ แต่เธอก็คิดว่ามันเป็นเพียงเพราะเธอคิดมากไปเอง “คุณเคยสังเกตเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม” ธนัทถาม เมขลาครุ่นคิด “ก็… มีบางครั้งที่ฉันรู้สึกเหมือนมีคนกำลังตามอยู่ แต่พอหันไปมองก็ไม่เห็นใคร” “แล้วเรื่องที่คุณเคยถูกคุกคามเมื่อก่อนล่ะ” ธนัทถามอย่างกังวล “คุณแน่ใจนะว่าคนที่ทำเรื่องนั้นจะไม่กลับมาอีก” “ฉัน… ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ” เมขลาตอบเสียงเบา “ตอนนั้นตำรวจก็จับใครไม่ได้” ธนัทจับมือของเมขลาไว้แน่น “ผมเป็นห่วงคุณนะเมขลา ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ผมคงจะให้อภัยตัวเองไม่ได้” “ฉันรู้ค่ะ” เมขลาตอบ “แต่เราจะปล่อยให้คนเหล่านั้นมาทำลายสิ่งที่เรากำลังสร้างด้วยกันไม่ได้นะคะ” “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด” ธนัทกล่าวด้วยความมุ่งมั่น “ผมจะปกป้องคุณและโครงการนี้ให้ถึงที่สุด” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เคยเต็มไปด้วยความสุขและความหวานชื่น บัดนี้กลับกลายเป็นความตึงเครียดและความกังวลใจเข้ามาแทนที่ ความรักที่กำลังเบ่งบานของทั้งสอง กำลังถูกทดสอบด้วยภัยอันตรายที่มองไม่เห็น “คุณคิดว่าใครคือคนเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้คะ” เมขลาถาม ธนัทเงียบไปชั่วครู่ “ผมยังไม่แน่ใจ แต่ผมมีผู้ต้องสงสัยอยู่บ้าง” “ใครคะ” “ผมเคยมีคู่แข่งทางธุรกิจที่เล่นสกปรกอยู่คนหนึ่ง” ธนัทกล่าว “แต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้” “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ” เมขลาถาม “เราต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น” ธนัทตอบ “ผมจะจัดคนไปคุ้มกันคุณนะเมขลา” “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” เมขลาปฏิเสธ “ฉันไม่อยากให้คุณต้องเดือดร้อน” “ผมไม่เดือดร้อนครับ” ธนัทยืนกราน “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของคุณ” “ถ้าอย่างนั้น… ดิฉันก็จะไม่ขัดค่ะ” เมขลาตอบเสียงอ่อน ธนัทมองเมขลาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย เขารู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวไปสู่ระดับที่จริงจังมากขึ้น และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคเพื่อปกป้องเธอ “ผมรักคุณนะเมขลา” ธนัทเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา เมขลาหน้าแดงระเรื่อ “ฉันก็รักคุณค่ะคุณธนัท” แม้ว่าสถานการณ์จะดูน่าเป็นห่วง แต่คำสารภาพรักของทั้งสอง ก็ช่วยเติมพลังและกำลังใจให้กับพวกเขาได้เป็นอย่างดี พวกเขารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะจับมือกันก้าวผ่านมันไปให้ได้ “หลังจากนี้ ผมจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด” ธนัทกล่าว “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้” “ขอบคุณนะคะ” เมขลาตอบ “ฉันเชื่อใจคุณค่ะ” ค่ำคืนนั้น แม้จะมีความกังวลใจ แต่ธนัทและเมขลา ก็ยังคงใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข พวกเขากอดกันแน่น ราวกับต้องการจะปลอบประโลมซึ่งกันและกัน ท่ามกลางความมืดมิดที่อาจซ่อนอันตรายไว้ พวกเขาก็ยังมีแสงสว่างแห่งความรักเป็นเครื่องนำทาง