ภายในห้องประชุมอันหรูหรา ท่ามกลางการตกแต่งที่สะท้อนถึงความมั่งคั่งและอำนาจของ ‘วิวัฒน์ กรุ๊ป’ ธนัทก้าวเข้าไปนั่งที่หัวโต๊ะประชุม เขารับเอกสารที่เลขานุการยื่นให้ ก่อนจะเหลือบมองไปยังหญิงสาวที่เดินตามเข้ามาอย่างสง่างาม ใบหน้าของเธอยังคงฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็มีความสงสัยปนอยู่ด้วย “ขออภัยครับท่านประธาน” เลขาหญิงสาวเอ่ยขึ้น “คุณเมขลาได้เข้ามาด้วยครับ” ท่านประธาน ‘นพพล’ ชายวัยห้าสิบกว่าๆ ที่นั่งรออยู่แล้ว ผายมือเชิญเมขลาให้เข้ามานั่ง “เชิญครับคุณเมขลา ไม่ต้องเกรงใจ” เมขลาเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ว่างตัวหนึ่งข้างๆ ธนัทอย่างไม่เต็มใจนัก เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยภายใต้สายตาของทุกคนในห้องประชุม “เอาล่ะครับ” ท่านประธานเริ่มการประชุม “อย่างที่ทุกท่านทราบ วันนี้เราจะมาพิจารณาอนุมัติโครงการ ‘วิวัฒน์ วัน’ ซึ่งเป็นโครงการอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่สุดของบริษัทเราในรอบทศวรรษ” ธนัทพยักหน้าเห็นด้วย เขาตั้งใจฟังทุกคำพูดของท่านประธาน แต่ในขณะเดียวกัน สติส่วนหนึ่งของเขากลับไปอยู่ที่หญิงสาวข้างกาย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่เธอควรจะกำลังตามหาสัตว์เลี้ยงของเธออยู่ “โครงการนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดต่อการเติบโตของวิวัฒน์ กรุ๊ป ในอนาคต” ท่านประธานกล่าวต่อ “แต่ผมก็ทราบมาว่า คุณเมขลาเองก็มีข้อกังวลบางประการเกี่ยวกับโครงการนี้” เมขลาเงยหน้าขึ้น เธอประสานสายตากับท่านประธาน “ใช่ค่ะ ท่านประธาน” เธอตอบเสียงดังฟังชัด “ดิฉันเป็นตัวแทนของกลุ่มผู้พักอาศัยในชุมชนที่ถูกกำหนดให้เป็นพื้นที่ก่อสร้างของโครงการนี้ค่ะ” ธนัทหันขวับไปมองเธอ เขาไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อนเลย เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เขาเจอเรื่องวุ่นวายด้วยเมื่อครู่ “เราได้รับผลกระทบอย่างมากจากแผนการก่อสร้างนี้ค่ะ” เมขลาอธิบายต่อ “พื้นที่ตรงนั้นเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยมานานหลายสิบปี มีชุมชนเก่าแก่ มีโรงเรียน มีร้านค้าเล็กๆ มากมาย การย้ายถิ่นฐานครั้งนี้จะส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตของพวกเราอย่างรุนแรง” “ผมเข้าใจความกังวลของคุณเมขลาดีครับ” ท่านประธานกล่าว “แต่เราก็ได้มีการเสนอแผนชดเชยที่เหมาะสมที่สุดให้กับทุกครัวเรือนแล้ว ทั้งในส่วนของค่าที่ดิน ค่าสิ่งปลูกสร้าง และการจัดหาที่อยู่ใหม่ที่สะดวกสบายไม่แพ้เดิม” “แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับการชดเชยนั้นได้ค่ะ” เมขลาแย้ง “บางคนอยู่ที่นั่นมาทั้งชีวิต พวกเขาไม่มีที่ไปอื่นอีกแล้ว เงินชดเชยจำนวนหนึ่งจะซื้อบ้านในเมืองใหญ่แบบนี้ไม่ได้เลยค่ะ” ธนัทเริ่มรู้สึกสนใจในประเด็นนี้ เขาหันไปมองเมขลา เธอพูดด้วยความมั่นใจและจริงจัง ราวกับว่าเธอต่อสู้เพื่อความถูกต้อง “ผมทราบดีครับ” ธนัทเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก “แต่คุณเมขลาครับ โครงการนี้ได้ผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว ทั้งในด้านกฎหมายและผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม เราได้คำนึงถึงทุกแง่มุมแล้ว” เมขลาหันมามองธนัท ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม “คุณเป็นใครคะ? ทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้ดีจัง?” “ผมคือธนัท วงศ์วิวัฒน์ ครับ” เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ผมคือ CEO ของวิวัฒน์ กรุ๊ป” เมขลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชายหนุ่มที่เธอเพิ่งมีเรื่องวุ่นวายด้วยเมื่อครู่ คือ CEO ตัวจริงของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งนี้ “คุณ…” เธออ้ำอึ้ง “ผมเข้าใจความกังวลของคุณเมขลา” ธนัทกล่าวต่อ “แต่โครงการนี้จะสร้างประโยชน์มหาศาลให้กับเมืองของเรา ทั้งในด้านเศรษฐกิจ การจ้างงาน และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน เราได้เตรียมแผนการชดเชยที่ยุติธรรมที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว” “แต่ความยุติธรรมสำหรับคุณ อาจจะไม่ใช่ความยุติธรรมสำหรับพวกเราค่ะ” เมขลาตอบโต้ “คุณจะให้คนแก่ที่อยู่ที่นั่นมาทั้งชีวิตต้องไปเริ่มต้นใหม่ที่ไหนคะ? คุณจะให้เด็กๆ ที่กำลังจะเปิดเทอมต้องย้ายโรงเรียนไปอีกกี่รอบ? คุณเคยคิดถึงเรื่องพวกนี้บ้างไหมคะ?” น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย ธนัทมองเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ เขารู้สึกว่าเธอไม่ได้กำลังพูดเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่กำลังพูดเพื่อคนทั้งชุมชน “ผม…ผมเข้าใจครับ” ธนัทเอ่ยเสียงเบาลง “ผมขอโทษด้วยหากเราทำให้คุณรู้สึกไม่ดี” “คุณขอโทษอย่างนั้นเหรอคะ?” เมขลาหัวเราะเบาๆ “คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ ‘ส้มโอ’ ของฉันยังหาไม่เจอเลย!” ธนัทผงะไปเล็กน้อย เขาเกือบลืมเรื่องนั้นไปแล้ว “เอ่อ…เรื่องนั้น ผมจะให้ผู้ช่วยผมจัดการให้แน่นอนครับ” “แน่ใจเหรอคะ ว่าคุณจะไม่หนีไปไหน?” “ผมไม่เคยหนีปัญหาครับ คุณเมขลา” ธนัทมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง” ท่านประธานนพพลมองการโต้ตอบระหว่างทั้งสองคนอย่างเงียบๆ เขาเห็นประกายบางอย่างที่น่าสนใจในแววตาของธนัท “เอาล่ะๆ” ท่านประธานเอ่ยขึ้น “ผมเข้าใจว่าคุณเมขลาต้องการให้เราพิจารณาเรื่องนี้อย่างรอบคอบอีกครั้ง” “ค่ะ ท่านประธาน” เมขลาพยักหน้า “ดิฉันต้องการให้เราหาทางออกที่ทุกฝ่ายพอใจที่สุด” “ผมยินดีที่จะรับฟังข้อเสนอของคุณเมขลาครับ” ธนัทกล่าว “เราจะจัดเวลาเพื่อพูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว” เมขลาหันมามองเขาอีกครั้ง เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “ขอบคุณค่ะ คุณธนัท” “ผมจะให้คุณชานนท์ ติดต่อคุณเรื่องเวลานัดหมายอีกทีนะครับ” ธนัทบอก “ตกลงค่ะ” เมขลาตอบรับ การประชุมดำเนินต่อไป แต่สำหรับธนัทแล้ว โลกทั้งใบของเขาดูเหมือนจะหมุนรอบตัวเมขลา เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงคนนี้มีความพิเศษบางอย่างที่ดึงดูดเขาได้อย่างประหลาด ใบหน้าสวยหวานที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แววตาฉายแววความเด็ดเดี่ยว และน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความห่วงใยต่อผู้อื่น เขาเริ่มสงสัยว่านี่จะเป็นเพียงการพบกันโดยบังเอิญ หรือเป็นโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับเขา