สายฝนพรำโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายเมื่อค่ำคืนของกรุงเทพมหานครทอดยาวออกไป แสงไฟนีออนจากป้ายโฆษณาหลากสีสะท้อนวูบไหวบนพื้นถนนที่เปียกชื้น ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนพิงรถยนต์หรูคันงาม ใบหน้าคมคายฉายแววเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก ดวงตาคมกริบสีดำขลับทอดมองออกไปนอกหน้าต่างของสำนักงานที่ปิดไฟมืดสนิทแล้ว เขากำลังรอใครบางคน คนที่ทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตอันแสนจะราบเรียบของตัวเองกำลังจะถูกกระตุ้นให้มีสีสันขึ้นมาอีกครั้ง "คุณภัทรคะ" เสียงหวานเจือความเหนื่อยหน่ายเอ่ยเรียกมาจากด้านหลัง ภัทร ลิ้มสกุล หรือที่ใครๆ รู้จักกันในนาม "CEO ภัทร" แห่งลิ้มสกุลกรุ๊ป ผู้บริหารหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่กุมบังเหียนอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ไว้ในมือ หันกลับไปมองร่างบางในชุดเดรสสีดำที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางพนักงานที่ทยอยเดินออกจากตึกไปจนเกือบหมดแล้ว "มาช้ากว่าที่นัดไว้นะครับคุณลลิสา" ภัทรเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาฉายความไม่พอใจเล็กน้อย ลลิสา สุเมธา วัย 27 ปี เป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมทุกอย่าง เธอเป็นสถาปนิกสาวสวยที่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน มีใบหน้าที่สวยคม ผมยาวสลวยสีดำขลับ ผิวขาวผ่องราวกับหิมะ แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น เธอกำลังแบกรับภาระหนักอึ้งของคดีความที่กำลังจะตัดสินในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้านี้ "ขอโทษค่ะคุณภัทร พอดีติดประชุมด่วนมากจริงๆ กว่าจะออกมาได้ก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มแล้ว" ลลิสาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยของเธอซีดเผือดลงเล็กน้อย บ่งบอกถึงความเหนื่อยอ่อน "คุณมั่นใจเหรอครับว่าคุณจัดการทุกอย่างได้" ภัทรเลิกคิ้วสูง พลางก้าวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของเธออย่างพิจารณา "ฉัน… ฉันกำลังพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" ลลิสาตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตาคมกริบของเขา ภัทรเลื่อนมือหนาไปประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาบังคับให้สบตา "พยายามอย่างเต็มที่เหรอครับ? นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะลลิสา ถ้าคุณแพ้คดีนี้ บริษัทของคุณอาจจะล้มละลายได้เลยนะ" "ฉันรู้ค่ะ" น้ำตาคลอหน่วย "แต่คุณภัทรคะ… ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ" ภัทรถอนหายใจเบาๆ เขารู้ดีว่าลลิสาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเพียงใด การที่เธอต้องมารับผิดชอบคดีนี้เพียงลำพังหลังจากที่สามีของเธอเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน ยิ่งทำให้สถานการณ์ของเธอยิ่งเลวร้ายลงไปอีก "คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้เป็นคนทำ" ภัทรเอ่ยถามเสียงเบาลง แต่แววตายังคงจริงจัง ลลิสาเม้มปากแน่น ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่ได้ทำค่ะคุณภัทร ฉันถูกใส่ร้าย" "แล้วใครล่ะที่อยากจะทำลายคุณถึงขนาดนี้" ภัทรถามต่อ "ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" "ฉัน… ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" ลลิสาตอบเสียงสั่นเครือ "แต่ฉันรู้สึกว่ามันมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล… มันเหมือนมีคนกำลังจ้องจะทำลายทุกอย่างที่สามีของฉันสร้างมา" ภัทรพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจ ผมจะช่วยคุณเอง" "จริงเหรอคะคุณภัทร" ดวงตาของลลิสาเบิกกว้างขึ้นด้วยความหวัง "แน่นอน" ภัทรยิ้มบางๆ "ผมจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณ และหาตัวคนร้ายที่แท้จริงมาลงโทษให้ได้" ลลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ขอบคุณค่ะคุณภัทร… ขอบคุณจริงๆ" "แต่คุณต้องให้ความร่วมมือกับผมทุกอย่างนะ" ภัทรเน้นเสียง "คุณต้องบอกผมทุกเรื่องที่เกิดขึ้น ความลับทุกอย่างที่คุณรู้ ผมต้องการทราบทั้งหมด" "ค่ะ ฉันจะบอกทุกอย่างที่คุณอยากรู้" ลลิสาตอบรับอย่างหนักแน่น ภัทรใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาที่คลออยู่บนดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องร้องนะครับ ผมจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณเสมอ" "ค่ะ" ลลิสายิ้มบางๆ ให้กับเขา แม้จะยังมีความกังวลฉายอยู่บนใบหน้า แต่เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้างที่อย่างน้อยก็มีเขาคอยเคียงข้าง "ไปกันเถอะครับ ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน" ภัทรเอ่ยพร้อมกับผายมือเชิญ ทั้งสองเดินออกจากอาคารสำนักงาน ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ภัทรเปิดประตูรถยนต์หรูให้ลลิสา ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งที่เบาะคนขับ เขาออกรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของเธอ โดยมีบทสนทนาเบาๆ เกี่ยวกับคดีความที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างทาง "แล้วคุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณไม่เคยมีปัญหากับใครมาก่อน" ภัทรเอ่ยถามขณะขับรถ "เท่าที่จำได้… ก็ไม่มีนะคะ" ลลิสาตอบ "ฉันกับสามีเราใช้ชีวิตเรียบง่าย เราไม่มีศัตรูที่ไหน" "แต่บางที ศัตรูก็อาจจะมาในรูปแบบที่คุณคาดไม่ถึงก็ได้นะครับ" ภัทรกล่าว "คุณเคยคิดบ้างไหมว่าอาจจะมีใครบางคนที่อิจฉาความสำเร็จของคุณ หรืออิจฉาความรักของคุณกับคุณวิน" ลลิสาเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณวิน… สามีของฉันเขาเป็นคนดีมากๆ ค่ะ เขาเป็นที่รักของทุกคน ไม่มีใครน่าจะมีเหตุผลที่จะเกลียดเขาได้" "แล้วคุณล่ะครับ" ภัทรหันมามองเธอ "คุณแน่ใจเหรอว่าชีวิตของคุณไม่มีอะไรที่ซับซ้อน" ลลิสาชะงักไปเล็กน้อย "หมายความว่ายังไงคะ" "ก็… บางทีคุณอาจจะมีเรื่องที่ปิดบังผมอยู่ก็ได้" ภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หรือคุณอาจจะไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีใครบางคนจับตามองคุณอยู่" "ฉัน… ฉันไม่เข้าใจค่ะ" ลลิสาเอ่ยด้วยความสับสน "คุณเคยมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนก่อนแต่งงานกับคุณวินไหม" ภัทรถามตรงๆ ลลิสาหลุบตาลงมองมือที่ประสานกันบนตัก "ก็… เคยค่ะ แต่เป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว" "แล้วอดีตนั้นมันเกี่ยวข้องกับปัจจุบันได้ไหม" ภัทรยังคงถามไม่หยุด "ฉันไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ค่ะ" ลลิสาตอบเสียงหนักแน่น "เรื่องมันผ่านมานานแล้ว" ภัทรพยักหน้า แต่ในใจของเขาก็ยังคงมีความสงสัยบางอย่าง เขาตั้งใจว่าจะต้องสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของลลิสา และเพื่อรักษาชื่อเสียงของลิ้มสกุลกรุ๊ปที่กำลังจะได้รับผลกระทบจากคดีนี้ "เอาเป็นว่า… คืนนี้คุณพักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เราค่อยมาคุยกันเรื่องรายละเอียดกันอีกที" ภัทรกล่าว "ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณภัทร" ลลิสาเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง รถยนต์หรูจอดสนิทหน้าบ้านของลลิสา ภัทรลงจากรถมายืนส่งเธอจนถึงหน้าประตูบ้าน "ราตรีสวัสดิ์นะครับคุณลลิสา" "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" ลลิสายิ้มให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้ภัทรยืนมองจนร่างบางลับหายไปในความมืดของบ้าน สายฝนยังคงโปรยปรายไม่หยุด เขาเดินกลับไปที่รถ เปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะขับรถออกไป ทิ้งให้บ้านหลังน้อยที่เต็มไปด้วยความกังวลและความหวังอยู่เบื้องหลัง