ภัทรวางสายโทรศัพท์ เขาเหลือบมองลลิสาที่กำลังนั่งนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด ปรากฏร่องรอยแห่งความตกใจและความกังวลที่ฉายชัด "คุณภีม… เขาติดต่อมา" ภัทรเอ่ยเบาๆ ลลิสาหันมามองเขา ดวงตาเบิกกว้าง "คุณภีม… เขารู้เรื่องแล้วเหรอคะ" "ครับ" ภัทรตอบ "คุณอรคงจะบอกเขา" "แล้ว… เขาว่ายังไงบ้างคะ" เสียงของลลิสาสั่นเล็กน้อย "เขาอยากจะเจอคุณ" ภัทรบอก "เขาอยากจะขอโทษ" ลลิสาหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพยายามทำใจ "ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันพร้อมจะเจอเขาหรือยัง" "ผมเข้าใจครับ" ภัทรพูด "แต่ผมคิดว่า… การได้เผชิญหน้ากับอดีต อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ" "แต่… ถ้าเจอเขาแล้ว… มันจะยิ่งทำให้ทุกอย่างมันซับซ้อนกว่าเดิมหรือเปล่าคะ" ลลิสาเอ่ยถามด้วยความกังวล "ฉัน… ฉันไม่อยากให้คุณภีมต้องมาลำบากเพราะฉันอีก" "คุณลลิสาครับ" ภัทรจับมือของเธอเบาๆ "คุณภีมคือคนที่คุณรัก และเขาก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง เขาคงไม่คิดว่าคุณทำให้เขาต้องลำบากหรอกครับ" "แต่… ตอนนี้เขาคงจะรู้สึกแย่มากๆ เลยใช่ไหมคะ" ลลิสาถาม เสียงของเธออ่อนลง "แน่นอนครับ" ภัทรยอมรับ "แต่ผมเชื่อว่าความเข้าใจจะช่วยเยียวยาเขาได้" "แล้ว… คุณภัทรล่ะคะ" ลลิสาเงยหน้ามองเขา "คุณจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอคะ" ภัทรยิ้มบางๆ "ผม… ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งครับ" เขาตอบ "แต่ผมเข้าใจสถานการณ์ดี และผมก็อยากให้คุณมีความสุข" "คุณ… คุณเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ" ลลิสาเอ่ยออกมาจากใจ "เรามาดูกันว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นนะครับ" ภัทรกล่าว "ตอนนี้คุณพักผ่อนก่อน ผมจะจัดการเรื่องต่างๆ ให้" เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน ความคิดของเขากำลังแล่นไปอย่างรวดเร็ว เขาต้องวางแผนการต่อไปอย่างรอบคอบ การปรากฏตัวของภีมทำให้สถานการณ์ซับซ้อนยิ่งขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปมทั้งหมดให้คลี่คลาย "คุณภัทรคะ" ลลิสาเรียกเขาอีกครั้ง "ครับ" "ฉัน… ฉันขอร้องคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ" "บอกมาได้เลยครับ" "ถ้า… ถ้าคุณภีมอยากจะ… บอกเรื่องนี้กับใคร… ฉัน… ฉันอยากให้คุณช่วย… กล่อมเขาหน่อยนะคะ" ลลิสาเอ่ย "ฉัน… ฉันยังไม่พร้อมที่จะให้เรื่องนี้มันเป็นข่าวใหญ่" ภัทรพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ ผมจะพยายามคุยกับคุณภีมให้ดีที่สุด" "ขอบคุณค่ะ" ลลิสาถอนหายใจอย่างโล่งอก ในช่วงเวลาหลายชั่วโมงถัดมา ภัทรได้ใช้เวลาในการติดต่อกับทีมกฎหมายของเขา เพื่อรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของธนาทัต เขาได้รับรายงานว่ามีบุคคลนิรนามบางคนพยายามเข้ามาสอดแนมที่บริษัทของเอมอร ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากังวลอย่างยิ่ง "มีคนกำลังจับตาดูเราอยู่ครับคุณภัทร" ทนายความรายงานผ่านทางโทรศัพท์ "และดูเหมือนว่าพวกเขาจะกำลังมองหาหลักฐานบางอย่าง" "หลักฐานอะไรครับ" ภัทรถาม "เรายังไม่แน่ใจครับ" ทนายความตอบ "แต่จากข้อมูลที่เรามี มันอาจจะเกี่ยวข้องกับคดีของคุณลลิสา หรือไม่ก็เรื่องการทุจริตภายในบริษัทของคุณธนาทัต" "คุณธนาทัตกำลังทำอะไรอยู่" ภัทรขมวดคิ้ว "ตอนนี้เขากำลังพยายามย้ายทรัพย์สินบางส่วนออกนอกประเทศครับ" ทนายความกล่าว "เรากำลังพยายามหาทางอายัดไว้" "ต้องทำครับ" ภัทรเน้นย้ำ "เราต้องหยุดเขาให้ได้" หลังจากวางสาย ภัทรรู้สึกว่าเวลาเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และเขาต้องรีบตัดสินใจ เขากลับเข้าไปในห้องรับรอง เห็นลลิสารูปนั่งสมาธิอยู่บนโซฟา ใบหน้าของเธอสงบขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงมีความกังวลแฝงอยู่ "คุณลลิสาครับ" ภัทรเดินเข้าไปหา "ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" ลลิสาลืมตาขึ้น "ว่ามาเลยค่ะ" "คุณภีม… เขาติดต่อมาอีกครั้งครับ" ภัทรพูด "เขาบอกว่า… อยากจะเจอคุณพรุ่งนี้" ลลิสาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พรุ่งนี้… ที่ไหนคะ" "ที่ร้านกาแฟเดิมที่เราเคยเจอกันครับ" ภัทรตอบ "เขาอยากให้คุณมาเจอเขาตามลำพัง" "ตามลำพัง…?" ลลิสาทวนคำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "เขาบอกว่า… เขาอยากจะคุยกับคุณในฐานะ… คนรักเก่า" ภัทรกล่าว "เขาไม่อยากให้มีใครเข้ามาแทรกแซง" ลลิสาหลับตาลงอีกครั้ง "ฉัน… ฉันจะไปค่ะ" "คุณแน่ใจนะครับ" ภัทรถาม "ถ้าคุณไม่พร้อม ผมจะหาทางเลื่อนนัดให้" "ฉันแน่ใจค่ะ" ลลิสาตอบ "ฉันคิดว่า… ฉันควรจะต้องเผชิญหน้ากับเขา" "ผมจะให้คนของเราคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ นะครับ" ภัทรเสนอ "เผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากล" "ขอบคุณค่ะคุณภัทร" ลลิสายิ้มให้เขา "คุณ… คุณเป็นห่วงฉันมากจริงๆ" "ผม… ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ผมควรทำครับ" ภัทรตอบ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจ แต่เขาไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร ค่ำคืนนั้น ลลิสาแทบจะไม่ได้นอน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่นอนคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ตั้งแต่ความสัมพันธ์อันหวานชื่นกับภีม จนถึงวันที่เธอต้องจากเขามาอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความสับสนถาโถมเข้ามา ในขณะเดียวกัน ภัทรก็กำลังวางแผนการต่อไป เขาต้องหาทางเปิดโปงแผนการของธนาทัตให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป และเขาต้องแน่ใจว่าลลิสาจะปลอดภัย เช้าวันต่อมา ลลิสารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมๆ กัน เธอเลือกชุดที่ดูเรียบง่าย แต่สุภาพ และพยายามแต่งหน้าให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณลลิสาครับ" ภัทรเดินเข้ามาหาขณะที่เธอกำลังจะออกจากห้อง "ผมอยากให้คุณเอาสิ่งนี้ไปด้วย" เขาหยิบนาฬิกาข้อมือเรือนบางออกมาให้ "มันมีเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กซ่อนอยู่ข้างในครับ ถ้ามีอะไรที่คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย หรืออยากจะเก็บไว้เป็นหลักฐาน คุณสามารถกดที่ปุ่มเล็กๆ ตรงนี้ได้" ลลิสาก้มมองนาฬิกา "ขอบคุณค่ะคุณภัทร" เธอรับมาสวมไว้บนข้อมืออย่างตั้งใจ "ผมจะให้คนของเราคอยอยู่ใกล้ๆ นะครับ" ภัทรย้ำ "ถ้ามีสัญญาณอันตราย หรือคุณต้องการความช่วยเหลือ แค่กดปุ่มนี้" เขาชี้ไปที่ปุ่มเล็กๆ บนนาฬิกา "ฉันเข้าใจค่ะ" ลลิสาตอบ ภัทรส่งยิ้มให้เธอ "โชคดีนะครับ" เมื่อลลิสามาถึงร้านกาแฟ ภีมนั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะมุมร้าน ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความหวัง "ลลิสา" ภีมเอ่ยเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื้นตัน ลลิสาเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามเขา "คุณภีม" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากร้านที่ดังคลอ "คุณ… คุณมาจริงๆ" ภีมกล่าว "ผมดีใจมาก" "ฉัน… ฉันก็ดีใจค่ะ" ลลิสาตอบ "ผม… ผมอยากจะขอโทษคุณ" ภีมเริ่มพูด "ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเสียใจมาก" "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิสาตัดบท "ไม่… มันไม่เป็นไรเลย" ภีมปฏิเสธ "ผมรู้ว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง… ผมรู้ว่าทำไมคุณถึงต้องจากผมไป" ลลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ… คุณรู้แล้วเหรอคะ" "ครับ" ภีมพยักหน้า "คุณอร… เธอเล่าให้ผมฟังทุกอย่าง" เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของลลิสา "ผม… ผมเสียใจที่ผมไม่ได้รับรู้เรื่องของคุณเลย ผม… ผมปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายพวกนี้อยู่คนเดียว" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของลลิสา "ฉัน… ฉันไม่ได้อยากให้คุณต้องลำบาก" "คุณไม่ได้ทำให้ผมลำบากเลยลลิสา" ภีมยืนยัน "ผมแค่… เสียใจที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องคุณ" "แต่… ตอนนี้… มันอาจจะสายเกินไปแล้วค่ะ" ลลิสาเอ่ย "ฉัน… ฉันมีความสุขดีแล้ว" "มีความสุข… ในแบบที่คุณไม่ได้อยู่กับผม?" ภีมถาม น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวด "ฉัน… ฉันหมายความว่า…" ลลิสาพยายามจะอธิบาย แต่ก็หาคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้ "ลลิสา" ภีมจับมือของเธอไว้ "ผมรู้ว่าคุณอาจจะกำลังรู้สึกอะไรอยู่… แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมยังรักคุณนะ" คำพูดนั้นทำให้ลลิสาทั้งตกใจและประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าภีมจะยังมีความรู้สึกแบบนั้นอยู่ "คุณภีมคะ…" "ผมรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว" ภีมกล่าว "แต่ผมอยากจะให้โอกาสเราอีกครั้ง" ลลิสาเม้มปากแน่น เธอสับสนมาก เธอรู้ว่าเธอควรจะบอกความจริงทั้งหมดให้ภีมรู้ แต่เธอก็กลัวว่ามันจะทำร้ายเขา "ฉัน… ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกคุณค่ะ" ลลิสาเอ่ยเสียงสั่น ภีมมองเธอด้วยความตั้งใจ "ผมพร้อมจะรับฟังทุกอย่างครับ"