"เรื่อง… ลลิสา" เสียงของธนาทัตดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ทำให้ภัทรยืนนิ่งไปชั่วขณะ เอมอรที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันมามองด้วยความตกใจ "คุณธนาทัตมีอะไรจะคุยกับผมเรื่องลลิสาครับ" ภัทรถามเสียงเรียบ พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมธนาทัตถึงโทรมาหาเขาโดยตรง และมีเรื่องของลลิสาเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร "ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้วครับ คุณภัทร" ธนาทัตพูดต่อ "ผมรู้ว่าคุณกำลังพยายามจะเปิดโปงผม และผมก็รู้ว่าลลิสาเองก็มีส่วนร่วมในแผนการของคุณ" ภัทรเม้มปากแน่น เขาไม่คิดว่าธนาทัตจะรู้เรื่องเร็วขนาดนี้ "คุณเข้าใจผิดแล้วครับ" "เข้าใจผิดเหรอครับ" ธนาทัตหัวเราะในลำคอ "ผมไม่เคยเข้าใจผิดเรื่องอะไรทั้งนั้น โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจ และเรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงที่ผมเคยรัก" คำว่า "ผู้หญิงที่ผมเคยรัก" ทำให้ภัทรรู้สึกจั๊กจี้ในใจเล็กน้อย เขาพยายามปัดความคิดนั้นออกไป "คุณธนาทัตครับ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดกับผมจริงๆ กรุณาพูดให้ตรงประเด็นหน่อยครับ" "ผมมีข้อเสนอสำหรับคุณครับ คุณภัทร" ธนาทัตกล่าว "ถ้าคุณยอมถอนตัวจากเรื่องนี้ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น ผมจะมอบบางสิ่งบางอย่างที่คุณต้องการให้" "บางสิ่งบางอย่างที่ผมต้องการ? อะไรคือสิ่งที่ผมต้องการในมุมมองของคุณครับ" ภัทรถามกลับอย่างกวนๆ "แน่นอนว่าคือเรื่องธุรกิจ" ธนาทัตตอบ "ผมรู้ว่าคุณกำลังต้องการขยายตลาดของคุณ และผมก็มีเส้นสายบางอย่างที่จะช่วยคุณได้" ภัทรหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณกำลังจะบอกว่าคุณจะช่วยให้ธุรกิจของผมเติบโตขึ้น เพื่อแลกกับการที่ผมจะปล่อยให้คุณทำสิ่งที่เลวร้ายต่อไปอย่างนั้นเหรอครับ" "มันคือการแลกเปลี่ยนที่เป็นธรรมนะครับ คุณภัทร" ธนาทัตยืนกราน "คิดดูสิครับ คุณจะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ และผมก็จะได้ในสิ่งที่ผมต้องการ คุณจะไม่ต้องเสียเวลา เสียแรง หรือเสียอะไรไปเลย" "ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่เป็นธรรมสำหรับผมนะครับ" ภัทรตอบ "ผมมีหลักฐานบางอย่างที่จะเปิดโปงคุณ และผมก็จะทำอย่างนั้น" "คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณมีหลักฐานที่มากพอ" ธนาทัตถาม เสียงของเขาเริ่มเย็นชาขึ้น "คุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะสามารถเอาชนะผมได้" "ผมแน่ใจครับ" ภัทรตอบอย่างหนักแน่น "และผมก็อยากจะบอกคุณด้วยว่า… อย่าได้คิดที่จะยุ่งกับคนในครอบครัวผมอีก" "ครอบครัวของคุณ?" ธนาทัตทวนคำ "คุณกำลังพูดถึงใครครับ" "ผมกำลังพูดถึงคุณเอมอรครับ" ภัทรตอบ "เธอปลอดภัยดี และผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณทำร้ายเธอได้อีก" "โอ้… คุณเอมอร" ธนาทัตพูดเสียงยาว "เธอยังคงเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจเสมอสินะครับ" "อย่าได้คิดอะไรกับเธออีกเด็ดขาด" ภัทรเตือนเสียงกร้าว "ผมไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษครับ" ธนาทัตยิ้มอย่างมีเลศนัย "แค่… นึกถึงอดีตอันสวยงามของเรา" ภัทรเม้มปากแน่น เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากน้ำเสียงของธนาทัต "ผมวางสายแล้วนะครับ" "เดี๋ยวก่อนครับ คุณภัทร" ธนาทัตเรียกไว้ "ผมยังพูดไม่จบ" "มีอะไรอีกครับ" ภัทรถามอย่างเหนื่อยใจ "ผมอยากจะบอกคุณว่า… ถ้าคุณคิดว่าคุณสามารถเอาชนะผมได้… คุณคิดผิดแล้ว" ธนาทัตพูด "ผมมีพลังมากกว่าที่คุณคิดเยอะ และผมก็ไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางแผนการของผมได้ง่ายๆ หรอก" "เราจะได้เห็นกัน" ภัทรตอบ ก่อนจะกดวางสาย เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา เอมอรที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภัทรด้วยความเป็นห่วง "คุณธนาทัตเขาพูดอะไรคะ" "เขาพยายามจะข่มขู่เราครับ" ภัทรตอบ "เขาบอกว่าเขาจะทำให้เราล้มเหลว" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" เอมอรเลื่อนเข้ามาใกล้ภัทร "ฉันกลัว" "ไม่ต้องกลัวครับ" ภัทรจับมือเอมอรไว้แน่น "ผมจะปกป้องคุณเอง เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "คุณภัทรคะ" เสียงลลิสดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่ภัทรกำลังจะวางลง "ฉัน… ฉันเพิ่งได้ยินข่าวมาค่ะ" "ข่าวอะไรครับคุณลลิสา" ภัทรถาม "คุณธนาทัต… กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศค่ะ" ลลิสาบอก "เขาบอกว่าจะไปจัดการเรื่องบางอย่าง" "เดินทางไปต่างประเทศ? เมื่อไหร่ครับ" ภัทรถามด้วยความสนใจ "พรุ่งนี้เช้าค่ะ" ลลิสาตอบ "เขาจะเดินทางไปกับเที่ยวบินส่วนตัว" ภัทรขมวดคิ้ว "นี่มัน… เป็นจังหวะที่ไม่ดีเอาซะเลย" "ใช่ค่ะ" ลลิสาเห็นด้วย "ฉันเลยคิดว่า… เราอาจจะต้องเร่งแผนของเราแล้ว" "แต่เรายังไม่มีหลักฐานเพียงพอ" ภัทรกล่าว "การที่เราจะเปิดโปงธนาทัต เราต้องการหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้" "ฉันรู้ค่ะ" ลลิสาบอก "แต่บางที… นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เราจะได้เจอเขา" ภัทรครุ่นคิด เขาไม่แน่ใจว่าการเผชิญหน้ากับธนาทัตในตอนนี้จะเป็นความคิดที่ดีหรือไม่ แต่เขาก็รู้ว่าพวกเขากำลังจะเสียเวลาไปเรื่อยๆ "แล้วคุณลลิสา… คุณพอจะรู้ไหมว่าเขาจะไปที่ไหน" ภัทรถาม "ฉัน… ฉันได้ยินมาว่า… เขาจะไปที่สิงคโปร์ค่ะ" ลลิสาตอบ "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่ที่นั่นนานแค่ไหน" "สิงคโปร์…" ภัทรทวนคำ "ถ้าอย่างนั้น… เราอาจจะต้องคิดแผนใหม่" "คุณภัทรคะ" เสียงภีมดังขึ้นจากอีกสายหนึ่งที่ภัทรเพิ่งกดรับ "ผมเพิ่งได้รับการยืนยันมาครับ" "ยืนยันเรื่องอะไรครับคุณภีม" ภัทรถาม "เรื่องที่คุณธนาทัตกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศครับ" ภีมบอก "ผมมีคนของเราที่สนามบิน เขาเห็นคุณธนาทัตกำลังเตรียมตัวขึ้นเครื่องอยู่" "แล้ว… เขาไปที่ไหนครับ" ภัทรถามอย่างใจจดใจจ่อ "สิงคโปร์ครับ" ภีมตอบ "และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ไปคนเดียว" "ใครไปด้วยครับ" ภัทรถาม "ผมยังไม่แน่ใจครับ" ภีมกล่าว "แต่ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง" ภัทรนิ่งไป เขาเดาได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร "เป็นคุณเอมอรใช่ไหมครับ" "ผม… ผมไม่กล้าฟันธงครับ" ภีมตอบ "แต่ลักษณะภายนอก… คล้ายคลึงกันมาก" ภัทรหลับตาลง เขาไม่คิดว่าเรื่องมันจะเลวร้ายขนาดนี้ "คุณภีมครับ ผมต้องการให้คุณทำบางอย่างให้ผม" "บอกมาได้เลยครับ" ภีมตอบ "คุณต้องไปที่สนามบิน และตามผู้หญิงคนนั้นให้เจอ" ภัทรออกคำสั่ง "ผมต้องการรู้ว่าเธอเป็นใคร และเธอไปกับธนาทัตด้วยเหตุผลอะไร" "รับทราบครับ" ภีมตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ" ภัทรวางสายจากภีม เขามองไปยังเอมอรที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณเอมอรครับ" "คะ" เอมอรขานรับ "คุณ… คุณได้คุยกับคุณธนาทัตบ้างหรือเปล่าครับ" ภัทรถาม เอมอรชะงักไปเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นคะ" "ผม… ผมแค่สงสัยครับ" ภัทรเลือกที่จะไม่บอกความจริงทั้งหมด "ผมแค่รู้สึกว่า… เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่เราคิด" เอมอรหลบตาภัทร "ฉัน… ฉันไม่ได้คุยกับเขานานแล้วค่ะ" "แน่ใจนะครับ" ภัทรถาม "แน่ใจค่ะ" เอมอรตอบเสียงเบา ภัทรพยายามสบตาเอมอร เขาเห็นความไม่สบายใจบางอย่างในแววตาของเธอ แต่เขาก็ไม่สามารถกดดันเธอได้มากกว่านี้ "ถ้าคุณมีอะไร… ที่อยากจะบอกผม… บอกผมได้เสมอนะครับ" ภัทรกล่าว "ผมอยู่ที่นี่เพื่อคุณ" เอมอรพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ" ภัทรหันไปมองนอกหน้าต่าง เขารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังจะถึงจุดแตกหักแล้ว การเดินทางของธนาทัตไปสิงคโปร์อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมีในการเปิดโปงความจริงทั้งหมด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นความเสี่ยงที่ใหญ่หลวง