เสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคอนโดหรู ภีมรีบดึงวิรินทร์ดาเข้ามาหลบหลังโซฟาตัวใหญ่ แววตาของเขามุ่งมั่นที่จะปกป้องเธอและลูกน้อยในครรภ์ “อยู่นี่… อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด!” ภีมสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะคว้าวัตถุที่ใกล้ที่สุดมาเป็นอาวุธ… มันคือที่ทับกระดาษคริสตัลหนักอึ้ง เงาของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่างที่แตกออก พวกเขาสวมชุดดำสนิท ปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด “เข้ามา…!” ภีมตะโกนท้าทาย ชายฉกรรจ์เหล่านั้นกระโดดเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วราวกับนักฆ่ามืออาชีพ ภีมต่อสู้กับพวกมันอย่างดุเดือด เขาใช้สัญชาตญาณและความแข็งแกร่งที่มีเข้าตอบโต้ แม้ว่าอาวุธของเขาจะเป็นเพียงที่ทับกระดาษ แต่เขาก็สามารถทำให้พวกมันบาดเจ็บได้ วิรินทร์ดามองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ เธอหลับตาลง พยายามภาวนาให้ภีมปลอดภัย “ฉัน… ต้อง… ช่วย… เขา…” วิรินทร์ดาคิดในใจ เธอค่อยๆ คลานไปหยิบมีดปอกผลไม้อันเล็กมาจากในครัว เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถทำอะไรได้… แต่เธอจะยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของเธอไม่ได้เด็ดขาด ทันใดนั้นเอง… ชายฉกรรจ์คนหนึ่ง… ก็พุ่งเข้ามาหาเธอ… “แก… อย่า… มา… ยุ่ง… กับ… คนที่… ฉัน… รัก…!” วิรินทร์ดากรีดร้อง พร้อมกับใช้มีดปอกผลไม้… ฟันไปที่แขนของชายฉกรรจ์คนนั้น เขา… ร้องเสียงหลง… ด้วยความเจ็บปวด… และ… ถอยกลับไป… ภีม… เห็นภาพนั้น… เขารู้สึก… ‘ภูมิใจ’… ในตัว… วิรินทร์ดา… “เก่งมาก… วิรินทร์ดา…” ภีมตะโกนชม การต่อสู้… ยังคงดำเนินต่อไป… แต่… ดูเหมือนว่า… พวกมัน… จะ… ‘มีจำนวน’… มากกว่า… ภีม… เริ่ม… ‘เหนื่อยล้า’… เขา… ‘โดน’… ‘ต่อย’… เข้าที่… ‘ใบหน้า’… “อั่ก…!” “คุณภีม!” วิรินทร์ดากรีดร้อง ทันใดนั้นเอง… เสียงโทรศัพท์… ของภีม… ก็… ‘ดัง’… ขึ้น… “ฮัลโหล…?” ภีมถาม… “ผม… ธาดา… ครับ… คุณภีม… ผม… ‘จัดการ’… ‘พวก’… ‘มัน’… ‘เรียบร้อย’… แล้ว… ครับ…” เสียงธาดาดังขึ้น… เมื่อได้ยินเสียงธาดา… ภีม… ก็… ‘ยิ้ม’… ออกมา… “ดีมาก… ธาดา…” ภีมกล่าว… ไม่นาน… เสียง… ‘ปืน’… ก็… ‘ดัง’… ขึ้น… มาจาก… ‘ข้างนอก’… พวก… ‘ชายฉกรรจ์’… ที่… ‘บุกเข้ามา’… ทยอย… ‘ล้ม’… ลง… “เรา… ‘ชนะ’… แล้ว…!” ภีมตะโกน… วิรินทร์ดา… รีบ… ‘วิ่ง’… เข้าไป… กอด… ภีม… “คุณ… ไม่เป็นไร… นะคะ…” เธอถาม… “ผม… ไม่เป็นไร… หรอก… วิรินทร์ดา…” ภีมตอบพลางกอดเธอแน่น “แต่… เขา… ‘ยัง’… ‘ไม่’… ‘ยอม’… แพ้… ง่ายๆ…” “คุณ… ‘หมายความว่า’… ยังไง… คะ?” วิรินทร์ดาถาม… “ผม… ‘รู้สึก’… ได้… ว่า… ‘ใคร’… ‘บางคน’… ‘อยู่’… ‘เบื้องหลัง’… เรื่องนี้…” ภีมกล่าว “และ… เขา… ‘กำลัง’… ‘จับตามอง’… เรา… อยู่…” ทันใดนั้นเอง… ภีม… ก็… ‘เห็น’… ‘เงา’… ของ… ‘ใครบางคน’… ที่… ‘กำลัง’… ‘ยืน’… อยู่… ‘ตรง’… ‘ระเบียง’… ของ… ‘ตึก’… ‘ฝั่งตรงข้าม’… เขา… ‘สังเกต’… เห็น… ‘วัตถุ’… ‘บางอย่าง’… ที่… ‘อยู่ใน’… ‘มือ’… ของ… ‘คน’… นั้น… “ระวัง…!” ภีมตะโกน… ก่อนที่… ‘อะไร’… จะ… ‘เกิดขึ้น’… ‘แสง’… ‘วาบ’… ขึ้น… มาจาก… ‘ตรง’… ‘วัตถุ’… นั้น… แล้ว… ทุกอย่าง… ก็… ‘มืด’… ลง… วิรินทร์ดา… รู้สึก… ‘หมดสติ’… ไป… เมื่อเธอ… ‘ตื่นขึ้น’… เธอ… ‘เห็น’… ‘ภีม’… ‘นอน’… ‘อยู่’… ‘ข้างๆ’… “คุณภีม…!” เธอร้องเรียก… แต่… ‘ภีม’… ‘ไม่’… ‘ขยับ’… “คุณภีม…!” วิรินทร์ดา… ‘ตกใจ’… “ได้โปรด… ‘ตอบ’… ฉัน… หน่อย…” เธอ… ‘เขย่า’… ‘ร่าง’… ของ… ‘ภีม’… แต่… ‘เขา’… ‘ยังคง’… ‘นิ่ง’… “ไม่นะ…!” วิรินทร์ดา… ‘กรีดร้อง’… “อย่า… ‘จาก’… ฉัน… ไป… นะ…” เธอ… ‘รู้สึก’… ได้… ว่า… ‘หัวใจ’… ของ… ‘เธอ’… กำลัง… ‘แตกสลาย’… ใคร… คือ… ‘คน’… ที่… ‘ยิง’… ‘ภีม’…? แล้ว… ‘ภีม’… จะ… ‘รอด’… ชีวิต… หรือไม่…? *** **การโจมตีที่คาดไม่ถึง… จะส่งผลร้ายแรงถึงชีวิตหรือไม่? แล้ววิรินทร์ดา… จะเผชิญหน้ากับความสูญเสียครั้งใหญ่… ได้อย่างไร?**