เส้นทางสู่หุบเขาแห่งเงาเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน พืชพรรณในบริเวณนี้ดูแปลกประหลาด ต้นไม้บิดเบี้ยว ลำต้นสีดำสนิท ใบมีสีม่วงเข้ม และมีหนามแหลมคมปกคลุมอยู่ทั่วทุกหนแห่ง อากาศเย็นเยียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมืดมิด แสงอาทิตย์แทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน ทำให้เกิดเงามืดที่ทอดตัวยาวราวกับแขนของปีศาจร้าย "ที่นี่...มันดูน่าขนลุกจริงๆ" ลีออนเอ่ยขึ้น พลางกวัดแกว่งดาบในมืออย่างระแวดระวัง "ข้าไม่เคยรู้สึกหนาวสั่นแบบนี้มาก่อน แม้แต่ในฤดูหนาวที่โหดร้ายที่สุด" เซราฟิน่าพยักหน้าเห็นด้วย เธอกุมมือของลีออนไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของเขาช่วยคลายความหวาดกลัวลงไปได้บ้าง "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่บิดเบี้ยวที่นี่...มันไม่ใช่พลังงานธรรมชาติ...แต่เป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น...ด้วยความเกลียดชัง..." "นั่นคงเป็นเพราะ...สถานที่แห่งนี้...คือ...จุดศูนย์กลาง...ของ...คำสาป...ที่...กัดกิน...อาณาจักร...ของเรา...มานาน..." เสียงของผู้เฒ่าแห่งเผ่าดารา ดังขึ้นในความคิดของเซราฟิน่า แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยก็ตาม "ท่านผู้เฒ่า...ท่าน...ยังคง...สื่อสาร...กับข้า...อยู่หรือ?" เซราฟิน่าถามออกมาเสียงดัง "พลัง...แห่งการเชื่อมต่อ...ของเจ้า...แข็งแกร่ง...ขึ้น...แล้ว...เซราฟิน่า..." เสียงของผู้เฒ่าตอบกลับมา "แม้...อยู่ห่างไกล...ข้า...ก็...สามารถ...รับรู้...ถึง...ความรู้สึก...ของเจ้า...และ...สภาพ...แวดล้อม...รอบตัว...เจ้า..." "งั้น...ท่านพอจะ...บอกได้ไหมว่า...เรา...ควรจะ...ระวัง...อะไร...เป็นพิเศษ...ที่นี่?" ลีออนถาม "ระวัง...เงา...ที่...ซ่อนเร้น...อยู่...ใน...ทุก...อณู...ของ...อากาศ..." ผู้เฒ่ากล่าว "พวกมัน...คือ...เศษเสี้ยว...ของ...อสูรเงา...ที่...ยังคง...หลงเหลือ...อยู่...พวกมัน...จะ...พยายาม...ล่อลวง...และ...กัดกิน...จิตใจ...ของ...เจ้า..." ทันใดนั้นเอง เงามืดรอบตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว มันดูเหมือนจะจับตัวกันเป็นรูปร่างที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาแดงก่ำหลายคู่ปรากฏขึ้นในความมืด จ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความอาฆาตแค้น "ระวัง!" ลีออนตะโกน เขาตั้งดาบขึ้นป้องกัน เซราฟิน่ารวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงพลังแห่งจันทราที่ไหลเวียนอยู่ในกาย "พวกเจ้า...เข้ามา...ใกล้...เกินไป..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นมาจากทุกทิศทาง "เข้ามา...สู่...ความว่างเปล่า...อัน...นิรันดร์..." กลุ่มเงาพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว ลีออนฟันดาบเข้าใส่กลุ่มเงา แสงสีเงินยวงจากใบดาบขับไล่พวกมันออกไปได้ชั่วขณะ แต่พวกมันก็กลับมารวมตัวกันใหม่ "พลังแห่งจันทรา...ของข้า...จะ...ขับไล่...ความมืดมิด...ของพวกเจ้า!" เซราฟิน่าตะโกน เธอยกมือขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ แผ่ออกมาจากฝ่ามือ โอบล้อมร่างของเธอและลีออนไว้ แสงนั้นดูเหมือนจะเป็นเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง รอยเงาที่พุ่งเข้าใส่ก็ดูเหมือนจะหวาดกลัวและถอยห่างออกไป "พลัง...ของเจ้า...คือ...แสงสว่าง...ที่...พวกมัน...หวาดกลัว..." ผู้เฒ่ากล่าว "จง...ใช้...มัน...ให้...เต็มที่...เซราฟิน่า..." พวกเขาเดินลึกเข้าไปในหุบเขา บรรยากาศยิ่งทวีความน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ดูเหมือนจะกลายเป็นรูปร่างที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวยิ่งขึ้น ราวกับว่าพวกมันกำลังจะคว้าจับพวกเขา "ที่นี่...มันดูเหมือน...ฝันร้าย...เลย..." ลีออนกล่าว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผาก "ข้า...เริ่ม...รู้สึก...สับสน...และ...หวาดกลัว...ขึ้นมา...จริงๆ..." "ข้า...เข้าใจ...ความรู้สึก...ของเจ้า..." เซราฟิน่าตอบ "แต่...อย่า...ยอมแพ้...นะ...ลีออน...เรา...ต้อง...ผ่านมัน...ไป...ให้ได้..." เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานที่บิดเบี้ยวอย่างรุนแรงที่อยู่เบื้องหน้า มันเข้มข้นกว่าที่เคยสัมผัสมาตลอดทาง ราวกับว่ามันกำลังดึงดูดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ความว่างเปล่า "เรา...ใกล้...จะถึง...แล้ว..." เซราฟิน่ากล่าว "ข้า...รู้สึก...ถึง...อัญมณี...แห่งดารา...มัน...อยู่...ไม่ไกล...จาก...ที่นี่..." ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องหน้าก็แยกออก เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีความลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง กลิ่นอายของความมืดมิดและเย็นเยียบพวยพุ่งออกมาจากหลุมนั้น ราวกับว่าเป็นประตูสู่นรก "อะไรกัน...นี่มัน...?" ลีออนอุทาน "นั่นคือ...ประตู...สู่...ความว่างเปล่า...ที่แท้จริง..." เสียงของผู้เฒ่าดังขึ้นด้วยความกังวล "เป็น...กับดัก...ที่...อสูรเงา...สร้างขึ้น...เพื่อ...กลืนกิน...ทุกสิ่ง...ที่...กล้า...เข้ามา...ใกล้..." "แล้ว...เรา...จะ...ข้าม...มัน...ไป...ได้อย่างไร?" เซราฟิน่าถาม "เจ้า...ต้อง...ใช้...พลัง...แห่งการเชื่อมต่อ...ของเจ้า...เซราฟิน่า..." ผู้เฒ่าตอบ "จง...เชื่อมต่อ...กับ...พลัง...ของ...อัญมณี...แห่งดารา...ที่...อยู่...ใน...ความมืดมิด...นั้น...แล้ว...จง...ใช้...มัน...เพื่อ...สร้าง...สะพาน...แห่ง...แสง...เชื่อม...ต่อ...ระหว่าง...สอง...ฝั่ง..." เซราฟิน่าหลับตาลง เธอรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี สัมผัสถึงพลังอันบริสุทธิ์ของอัญมณีแห่งดาราที่แผ่กระจายออกมาจากก้นหลุมนั้น มันเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่และอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์ที่อยู่ห่างไกล "ข้า...สัมผัส...ได้...แล้ว..." เธอพึมพำ "ข้า...จะ...สร้าง...สะพาน...แห่ง...แสง...ให้...พวกเรา..." เธอยกมือขึ้น แสงสีทองคำสว่างไสวเปล่งประกายออกจากฝ่ามือ มันค่อยๆ แผ่ขยายออกไป กลายเป็นลำแสงที่ทอดยาวข้ามหลุมมรณะนั้น กลายเป็นสะพานแห่งแสงที่มั่นคงและส่องประกาย "นี่มัน...น่าทึ่ง...มาก!" ลีออนร้องด้วยความตกตะลึง "เจ้า...ทำได้อย่างไร...เซราฟิน่า?" "มันคือ...พลัง...ของ...อัญมณี...แห่งดารา..." เซราฟิน่าตอบ "และ...พลัง...แห่งสายเลือด...ของข้า...ที่...เชื่อมโยง...กับ...มัน..." ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเดินข้ามสะพานแห่งแสงนั้นไปอย่างระมัดระวัง เมื่อเท้าแตะถึงอีกฝั่งหนึ่ง สะพานแห่งแสงก็ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแค่หลุมมรณะที่ยังคงดำมืดอยู่เบื้องหลัง "เรา...ผ่าน...มา...ได้...แล้ว..." ลีออนถอนหายใจด้วยความโล่งอก "แต่...เรา...ยัง...ไม่...ถึง...เป้าหมาย...นะ..." เซราฟิน่ากล่าว เธอมองไปยังเบื้องหน้า ที่ซึ่งมีแสงสว่างสีฟ้าอ่อนๆ ค่อยๆ เปล่งประกายออกมาจากใจกลางของหุบเขา เป็นแสงที่ดูเหมือนจะเป็นแสงนำทาง "นั่น...คือ...สถานที่...ที่...อัญมณี...ถูก...ซ่อน...ไว้..." ผู้เฒ่ากล่าว "จง...ระวัง...ให้...ดี...เซราฟิน่า...และ...ลีออน...เพราะ...อาจ...จะมี...อุปสรรค...สุดท้าย...รอคอย...พวกเจ้า...อยู่..." ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น พวกเขาก้าวเดินต่อไปสู่ใจกลางของหุบเขาแห่งเงา โดยมีแสงสีฟ้าอ่อนๆ นำทางไป ราวกับว่าเป็นแสงแห่งความหวังที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิด