ลมหนาวกรีดผ่านผืนป่าสนอันแห้งแล้งของอาณาจักรเอลเดรีย ราวกับจะคร่ำครวญถึงโศกนาฏกรรมที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในผืนดิน ดาริกามองไปยังซากปรักหักพังของหมู่บ้านที่เคยเป็นบ้านเกิดของเธอ เปลวเพลิงที่ลุกไหม้เมื่อสิบปีก่อนยังคงเป็นภาพติดตา เธอสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านมาจากซากหินที่แตกสลาย กลิ่นอายของความสูญเสียและความแค้นยังคงคุกรุ่นอยู่ในหัวใจของเธอ "อีกนานเท่าไหร่ กว่าข้าจะลืมได้..." เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าสะท้อนไปกับความเงียบงันของป่าสน สายตาของเธอจับจ้องไปยังเนินเขาเบื้องหน้า ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ตั้งของปราสาทอันยิ่งใหญ่ของราชวงศ์มนุษย์ ก่อนที่จะถูกทำลายลงด้วยคมเล็บและเปลวเพลิงของอสูรกายในตำนาน มังกรดำ ดาริกายกมือขึ้นลูบสร้อยคอที่สวมใส่อยู่ มันคือเครื่องรางที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ก่อนที่จะจากไป สร้อยเส้นนี้มีจี้เป็นอัญมณีสีแดงสดที่เต้นระริกเป็นบางครั้ง ราวกับจะสะท้อนถึงความโกรธเกรี้ยวที่ยังคงปะทุอยู่ภายในตัวเธอ "ข้ามักจะบอกข้าเสมอว่า อย่าได้ยอมแพ้ต่อความแค้น จงใช้มันเป็นพลังขับเคลื่อน..." น้ำตาคลอเบ้า ดาริกาหลับตาลง พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้น ทันใดนั้นเอง เสียงกระพือปีกอันหนักหน่วงก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ ดาริกาเงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ท้องฟ้าสีเทาเข้มถูกบดบังด้วยปีกสีดำสนิทขนาดมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่เธอเกลียดชังที่สุด มังกรดำ! แต่ทว่า มังกรตัวนี้ดูแตกต่างจากภาพที่เธอจำได้ มันไม่ได้มีดวงตาแดงฉานที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด แต่มันมีดวงตาสีฟ้าอ่อนที่ทอประกายความอ่อนโยน หรืออาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความตื่นตระหนกของเธอ มังกรดำค่อยๆ ร่อนลงจอดเบื้องหน้าเธออย่างแผ่วเบา พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อยเมื่อร่างมหึมาของมันสัมผัสกับผืนหญ้าที่แห้งเหี่ยว "เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในหัวของดาริกา ไม่ใช่เสียงที่ดังออกมาจากปากของมังกร แต่เป็นเสียงที่ก้องกังวานอยู่ในจิตใจของเธอ ดาริกาผงะถอยหลังอย่างตกใจ "ใคร... ใครพูด?" "ข้าเอง... ทายาทแห่งราชันย์มังกรดำ" เสียงนั้นตอบกลับมา ดวงตาสีฟ้าอ่อนของมังกรจับจ้องมาที่เธออย่างไม่กระพริบ "มังกรดำ? มาที่นี่ได้อย่างไร? ต้องการอะไรจากข้า?" ดาริกาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แขนของเธอเอื้อมไปคว้าด้ามดาบที่เหน็บอยู่ที่เอว "ข้าไม่ได้มาเพื่อทำร้ายเจ้า" มังกรดำกล่าว "ข้ามาเพื่อเสนอพันธมิตรให้เจ้า" "พันธมิตร? กับเจ้า? ไม่มีทาง!" ดาริกาตะโกนกลับ "เจ้ากับเผ่าพันธุ์ของเจ้าคือคนที่เผาผลาญหมู่บ้านของข้า ทำลายชีวิตของข้า! ข้าจะไม่มีวันให้อภัยพวกเจ้า!" "ข้าเข้าใจในความแค้นของเจ้า" มังกรดำกล่าวอย่างใจเย็น "แต่เจ้าควรรู้ว่า ไม่ใช่มังกรดำทุกตัวที่โหดร้าย ไม่ใช่ทุกตัวที่กระหายสงคราม" "ข้าไม่เชื่อ!" "แล้วเจ้าจะเชื่อได้อย่างไร?" มังกรดำย้อนถาม "หากเจ้าไม่ลองเปิดใจรับฟัง ข้ามาที่นี่เพราะข้ารู้ถึงความเจ็บปวดของเจ้า และข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่" "ความสามารถอะไร?" ดาริกาถามด้วยความสงสัย "จี้ที่คอของเจ้า" มังกรดำกล่าว "มันคือส่วนหนึ่งของ 'ดวงตาแห่งมังกร' อัญมณีศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อมโยงกับพลังแห่งมังกรดำโบราณ" ดาริกาตกตะลึง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "ไม่จริง! นี่เป็นแค่ของที่แม่ข้ามอบให้ข้า!" "แม่ของเจ้าได้มอบสิ่งสำคัญยิ่งกว่าสมบัติให้แก่เจ้า" มังกรดำกล่าว "และตอนนี้ โชคชะตาได้นำพาเรามาพบกัน เพื่อภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เราจะจินตนาการได้" "ภารกิจอะไร?" "การค้นหาสมบัติแห่งราชันย์มังกรดำ" มังกรดำตอบ "สมบัติที่จะสามารถตัดสินชะตากรรมของมนุษย์และมังกรได้" ดาริกาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่เธอต้องร่วมมือกับมังกรดำ แต่คำว่า 'สมบัติแห่งราชันย์มังกรดำ' และ 'ชะตากรรมของสองเผ่าพันธุ์' มันฟังดูยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะมองข้ามไปได้ "ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้า?" เธอถาม "เพราะหากเจ้าไม่ทำเช่นนั้น โลกใบนี้ก็จะตกอยู่ในอันตราย" มังกรดำกล่าว "มีพลังแห่งความมืดกำลังคุกคามเราทั้งสองเผ่าพันธุ์ และมีเพียงสมบัติชิ้นนั้นเท่านั้นที่จะช่วยปกป้องพวกเราได้" ดาริกาจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอ่อนของมังกรดำ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจบางอย่างที่แฝงอยู่ แม้ว่าความแค้นที่เธอมีจะยังคงลุกโชน แต่ประกายแห่งความหวังเล็กๆ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ข้า... ข้าจะลองพิจารณา" เธอเอ่ยออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมังกรดำ แต่ก็เป็นเพียงการขยับมุมปากที่เห็นได้ยาก "ดีมาก... ดาริกา"