ทันทีที่ก้าวออกจาก 'หอคอยแห่งปัญญา' ความรู้สึกไม่สบายใจก็เกาะกุมดาริกาอย่างรวดเร็ว อากาศรอบตัวดูหนักอึ้งผิดปกติ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังจับตามองอยู่ "รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง... ที่นี่" ดาริการู้สึกถึงพลังงานที่เย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากผืนป่าที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้า เอลาริออนหรี่ตาลง มองไปยังทิศทางเดียวกับดาริกา "ข้าก็รู้สึกเช่นกัน... พลังของอัครา... มันกำลังเข้ามาใกล้" "เขา... รู้แล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ?" ดาริกาถามเสียงเครียด "เป็นไปได้สูง" เอลาริออนตอบ "เขาคงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังงาน... เมื่อเจ้าได้รู้ความลับของพันธนาการ" "แล้วเราจะทำอย่างไรดี?" ดาริกากล่าว "ถ้าเขามาถึงที่นี่... เราอาจจะไม่มีโอกาสได้เตรียมตัวเลย" "เราต้องรีบเดินทาง... ไปยัง 'หุบเขาแห่งการหลอมรวม'" เอลาริออนกล่าว "ที่นั่น... คือที่เดียวที่เจ้าจะสามารถใช้พลังของสมบัติ... ได้อย่างเต็มที่... และปลอดภัย" "หุบเขาแห่งการหลอมรวม... คือที่ไหน?" ดาริกาถาม "มันคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์... ที่พลังงานแห่งธรรมชาติ... และพลังงานของเผ่าพันธุ์มังกรดำ... มาบรรจบกัน" เอลาริออนอธิบาย "มีเพียงไม่กี่คน... ที่รู้ถึงที่ตั้งที่แท้จริงของมัน... และมันถูกซ่อนเร้นอย่างดี... เพื่อป้องกันไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ไม่ประสงค์ดี" "แล้วเราจะไปถึงที่นั่นได้อย่างไร?" ดาริกาถาม "ข้าจะพาเจ้าไป" เอลาริออนกล่าว "แต่เส้นทาง... ไม่ได้ง่ายดาย... และเราจะต้องเผชิญหน้ากับอัครา... ก่อนที่เราจะไปถึงที่นั่น" คำพูดของเอลาริออนยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับสถานการณ์ ดาริการู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับอัคราอีกครั้ง... โดยที่เธอเองก็ยังไม่พร้อมเต็มที่... เป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง "ข้า... กลัว" ดาริการู้สึกถึงความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง เอลาริออนหันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "ข้าเข้าใจ... แต่เจ้าไม่ใช่คนเดียว... ดาริกา" เขาเอื้อมมือมาวางบนไหล่ของเธอ "เจ้ามีข้า... และเจ้ามีพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เจ้าคิด... จงเชื่อมั่นในตัวเอง" คำพูดของเอลาริออนทำให้ดาริการู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจลึกๆ และพยักหน้า "ข้าพร้อมแล้ว" ดาริการวบรวมสติ "นำทางข้าไปเลย" ทันทีที่พวกเขาเริ่มก้าวเท้าออกจากบริเวณหอคอย เงาสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นจากกลางอากาศ มันแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว กลายเป็นรูปร่างที่น่าสะพรึงกลัว... ร่างของอัครา "เจ้า... คิดว่าจะหนีข้าพ้นได้อย่างนั้นหรือ?" เสียงของอัคราก้องกังวานเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เจ้าได้รู้ความลับอันยิ่งใหญ่... และเจ้าคิดว่าจะใช้มัน... ต่อต้านข้า? ไร้สาระสิ้นดี!" "อัครา!" เอลาริออนตะโกน "เจ้าไม่ควรมาที่นี่! ที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์!" "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นหรือ?" อัคราหัวเราะ "สำหรับข้า... ทุกที่คือสมรภูมิ... และข้าจะกำจัดทุกคน... ที่ขวางทางข้า!" ทันใดนั้น ร่างของอัคราก็พุ่งเข้าใส่เอลาริออนอย่างรวดเร็ว พลังงานสีดำทะมึนปะทุออกมาจากร่างของเขา สร้างคลื่นกระแทกที่รุนแรง เอลาริออนรับการโจมตีนั้นอย่างเต็มแรง ร่างของเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดได้ "เจ้า... ไม่สามารถหยุดข้าได้!" อัคราคำราม "พลังแห่งความมืด... จะกลืนกินทุกสิ่ง!" ดาริกาที่ยืนมองอยู่ข้างหลังเอลาริออน รู้สึกถึงความกดดันมหาศาล เธอสัมผัสได้ถึงพลังอันชั่วร้ายของอัคราที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ "ข้า... จะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายเอลาริออน!" ดาริกาตะโกน เธอเอื้อมมือไปสัมผัสกับ 'สมบัติแห่งราชันย์มังกรดำ' ที่ประดับอยู่บนสร้อยคอของเธอทันที แสงสีทองสว่างวาบออกมาจากสมบัติ ดึงดูดสายตาของอัครา "นั่นมัน... สมบัติ!" อัคราเบิกตากว้างด้วยความตะลึง "เจ้า... กล้าดียังไง... ที่จะใช้มัน... ต่อหน้าข้า!" "ท่านแม่ของข้า... ได้มอบสมบัติชิ้นนี้ให้กับข้า" ดาริการู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนเข้ามาในร่างกาย "และข้า... จะไม่ยอมให้เจ้า... นำมันไปใช้ในทางที่ผิด!" เธอตั้งใจที่จะเสริมสร้างพันธนาการ... เพื่อหยุดยั้งอัครา แต่ทันใดนั้นเอง ร่างของอัคราก็หายไปจากตำแหน่งเดิม เขากลับปรากฏตัวขึ้นข้างหลังดาริกาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า "โง่เขลา!" อัคราตะคอก "เจ้าคิดว่า... เจ้าจะควบคุมมันได้งั้นหรือ? สมบัติชิ้นนี้... มันเป็นของข้า! และข้า... จะแย่งมันมา!" มือของอัคราพุ่งเข้าคว้าสร้อยคอของดาริกา แต่เอลาริออนก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นไว้ได้ทันเวลา "อย่าคิดแตะต้องเธอ!" เอลาริออนตะโกน เขาปลดปล่อยพลังงานสีฟ้าบริสุทธิ์ออกมาอย่างเต็มกำลัง การปะทะกันระหว่างพลังงานสีดำและสีฟ้าเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบข้างราวกับจะแตกสลาย "เจ้า... ยังไม่เข้าใจสินะ เอลาริออน" อัคราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "พลังที่แท้จริง... ไม่ได้อยู่ที่พันธนาการ! แต่มันอยู่ที่... การยอมรับความมืด... และการปลดปล่อยมันออกมา!" "นั่นคือสิ่งที่เจ้าเชื่อ... แต่ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง!" เอลาริออนสวนกลับ "เจ้าคือผลผลิตของความผิดพลาด... เจ้าคือความน่าสะพรึงกลัว... ที่จะต้องถูกกำจัด!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อัคราดูเหมือนจะมีพลังมากขึ้นเรื่อยๆ พลังแห่งความมืดของเขาเริ่มกัดกินสภาพแวดล้อม บดบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้ม "เจ้าไม่สามารถหยุดข้าได้!" อัคราคำราม "ข้าคือพลังที่แท้จริง! พลังที่จะครอบครองทุกสิ่ง!" ดาริการู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดจากสมบัติที่เธอสวมอยู่ มันกำลังพยายามจะตอบสนองต่อพลังงานของอัครา แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็กำลังพยายามจะตอบสนองต่อความตั้งใจของเธอเช่นกัน "ข้า... ต้องทำอะไรบางอย่าง" ดาริการำพึงกับตัวเอง เธอจ้องมองไปยังอัครา พยายามจะหาช่องโหว่... หาทางที่จะใช้สมบัติ... เพื่อหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านออกมาจากสมบัติ... ความเจ็บปวดของเซราฟีน่า... และความปรารถนาอันแรงกล้าของเธอ... ที่จะเห็นโลกนี้ปลอดภัย "ท่านแม่..." ดาริกากล่าว "ข้า... จะทำให้ท่านภาคภูมิใจ" เธอตัดสินใจแล้ว... เธอจะใช้พลังของสมบัติ... เพื่อเสริมสร้างพันธนาการ... แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับอัครา... ไปตลอดกาลก็ตาม