ทหารมังกรดำสิบนายที่ร่วมเดินทางมาด้วย พากันชักอาวุธออกมา พวกเขาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับอสูรกายแห่งสายลมที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ลมพายุที่พัดกระหน่ำรอบตัวอสูรกายนั้นรุนแรงจนแทบจะฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างให้แหลกสลาย แสงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องบัดนี้ถูกบดบังด้วยเมฆทึบและเกล็ดน้ำแข็งที่ลอยฟุ้งจากการปะทะกันของพลัง "เตรียมพร้อมรับการโจมตี!" เสียงตะโกนของเอลาริออนดังขึ้นท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลม "ดาริกา เจ้าอยู่ข้างหลังข้า! อย่าได้ก้าวออกมา!" ดาริการับคำสั่ง เธอพยายามทรงตัวอยู่บนหลังม้าปีกแห่งสายลมที่กำลังบินโฉบหลบหลีกการโจมตีอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่การต่อสู้เบื้องหน้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวลระคนตื่นเต้น เธอเห็นทหารมังกรดำใช้โล่เหล็กกล้าที่ดูแข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาปัดป้องการโจมตีที่มาพร้อมกับกระแสลมอันเชี่ยวกราก บางครั้งก็ใช้ดาบยาวฟันเข้าใส่เกล็ดน้ำแข็งที่ลอยมาเป็นประกาย "พลังของมัน... รุนแรงเกินไป!" หนึ่งในทหารมังกรดำตะโกนกลับ ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการต้องเผชิญหน้ากับอสูรกายที่ดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัด เอลาริออนกระชับอานม้า เขาโบกมือเป็นสัญญาณให้ทหารมังกรดำที่อยู่ทางซ้ายเบี่ยงตัวหลบ เขาเองก็ตวัดดาบใหญ่สีดำสนิทที่ปลายดาบมีประกายสีแดงฉานราวกับลาวา พุ่งเข้าใส่เกล็ดน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่อสูรกายแห่งสายลมพ่นออกมา "เจ้า... จอมวายร้ายแห่งสายลม! จงรับการลงทัณฑ์จากเผ่าพันธุ์แห่งมังกรดำไปซะ!" เอลาริออนตะโกนก้อง พลังของเขาแผ่ออกมาเป็นระลอก สร้างแรงลมต้านทานกับพายุที่โหมกระหน่ำ อสูรกายแห่งสายลมคำรามลั่น มันสลัดปีกขนาดมหึมาของมันอีกครั้ง สร้างกระแสลมหมุนที่แรงยิ่งกว่าเดิม ทหารมังกรดำบางนายถึงกับเสียการทรงตัว พวกเขาต้องใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีเพื่อยึดเกาะกับหลังม้าปีกแห่งสายลม "ข้า... จะ... ไม่... ยอม... แพ้... ง่ายๆ!" เอลาริออนประกาศกร้าว เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่เขามีไว้ที่ปลายดาบ "นี่... คือ... บททดสอบ... สำหรับ... ผู้ที่จะ... ก้าว... เข้าสู่... ปราสาท... แห่ง... เมฆา!" ทันใดนั้นเอง อสูรกายแห่งสายลมก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเอลาริออนอย่างรวดเร็ว มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันแหลมคมราวกับหอก และปล่อยลมเย็นยะเยือกที่สามารถแช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่างออกมา "ระวัง!" ดาริการ้องเตือนด้วยความตกใจ เธอเห็นเกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นบนปีกของม้าปีกแห่งสายลมของเธอ เอลาริออนไม่หลบเลี่ยง แต่เขากลับสวนกลับด้วยการพุ่งเข้าใส่! ดาบของเขาที่บัดนี้เรืองแสงเจิดจ้าด้วยพลังมังกรสีดำ ปะทะเข้ากับเกล็ดน้ำแข็งที่พุ่งออกมาจากปากของอสูรกายอย่างจัง เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! พลังมหาศาลปะทะกันอย่างรุนแรง จนเกิดเป็นคลื่นพลังงานแผ่กระจายออกไปทั่วบริเวณ แรงระเบิดนั้นทำให้ม้าปีกแห่งสายลมของพวกเขาทุกเชือกต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร "อั๊ค!" อสูรกายแห่งสายลมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เกล็ดน้ำแข็งที่เคยปกคลุมร่างกายของมันเริ่มร้าวและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ "สำเร็จแล้ว! เจ้าทำได้!" ดาริการ้องเชียร์อย่างดีใจ เอลาริออนดึงดาบของเขาออกมาอย่างทุลักทุเล เขาหอบหายใจอย่างหนัก "นี่... ยัง... ไม่จบ... หรอก... ดาริกา..." ทันใดนั้นเอง อสูรกายแห่งสายลมที่บาดเจ็บก็พุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่วิธีการของมันเปลี่ยนไป แทนที่จะโจมตีด้วยพลังลม มันกลับใช้กรงเล็บแหลมคมของมันตะปบเข้าใส่เอลาริออน "อั๊ยยะ!" เอลาริออนรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่คมกรงเล็บก็ยังเฉือนเข้าที่เกราะแขนของเขาจนเป็นรอยลึก "เจ้า... บังอาจ... ทำร้าย... ข้า... อย่างนั้น... รึ!" เอลาริออนโกรธจัด เขาปลดปล่อยพลังแห่งมังกรดำออกมาอย่างเต็มที่ เปลวไฟสีดำสนิทพวยพุ่งออกมาจากตัวเขา ล้อมกรอบอสูรกายแห่งสายลมเอาไว้ "นี่... คือ... ความ... โกรธ... แห่ง... มังกรดำ!" เขาตะโกนเสียงกึกก้อง เปลวไฟสีดำนั้นลุกไหม้ไปทั่วร่างของอสูรกายแห่งสายลม มันส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมาน ลมพายุรอบตัวมันเริ่มอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ แสงสว่างจากดวงอาทิตย์เริ่มส่องลอดผ่านก้อนเมฆเข้ามาได้อีกครั้ง "พวกเจ้า... มา... ไกล... เกินไป... แล้ว..." เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากอสูรกาย "แต่... พลัง... ของ... ข้า... ยัง... ไม่... หมด... เพียง... เท่านี้..." มันรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่เอลาริออนด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ "เอลาริออน!" ดาริการ้องเสียงหลง เธอเห็นว่าเขาตั้งท่ารับการโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่ก่อนที่การปะทะครั้งสุดท้ายจะเกิดขึ้น ดาริกาก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เธอปล่อยพลังพิเศษที่เธอเพิ่งค้นพบออกมา พลังแห่ง "การเยียวยา" ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่ในตัวเธอ "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เธอตะโกนสุดเสียง พลังงานสีเขียวอ่อนๆ สว่างวาบออกมาจากฝ่ามือของเธอ มุ่งตรงไปยังอสูรกายแห่งสายลม พลังแห่งการเยียวยานั้นสัมผัสเข้ากับร่างของอสูรกาย ร่างกายที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีดำเริ่มเย็นลง ความเจ็บปวดบนใบหน้าของมันค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความสับสน อสูรกายแห่งสายลมชะงักไป มันมองดาริกาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เจ้า... คือ... ใคร... กันแน่...?" "ข้า... คือ... ดาริกา..." เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้า... ไม่ต้องการ... ให้... ใคร... ต้อง... เจ็บปวด... อีกต่อไป..." เอลาริออนมองดาริกาด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม เขาไม่เคยเห็นพลังแบบนี้มาก่อน "เจ้า... ทำ... ได้... อย่างไร...?" "ข้า... ก็... ไม่รู้... เหมือนกัน..." ดาริการู้สึกงุนงงกับสิ่งที่ตัวเองทำ "แต่... มัน... คือ... พลัง... ที่... มาจาก... หัวใจ... ของข้า..." อสูรกายแห่งสายลมค่อยๆ หายไปในก้อนเมฆที่เริ่มจางลง "ข้า... จะ... ปล่อย... พวกเจ้า... ไป... ในครั้งนี้... แต่... จง... จำไว้... ว่า... การเดินทาง... ของพวกเจ้า... จะ... ไม่... ง่าย... ดั่ง... ที่... คิด..." เมื่ออสูรกายจากไป ความเงียบก็ปกคลุมไปทั่ว ทหารมังกรดำสิบนายที่รอดชีวิต พากันมองหน้ากันด้วยความโล่งอก "เรา... ผ่าน... การทดสอบ... มา... ได้... แล้ว..." เอลาริออนกล่าว "แต่... มัน... คือ... เพียง... แค่... จุดเริ่มต้น..." ดาริกาหันไปมองปราสาทแห่งเมฆาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มส่องสว่างอีกครั้ง "ข้า... พร้อม... แล้ว... เอลาริออน... สำหรับ... ทุกสิ่ง... ที่... จะ... เกิดขึ้น..."