เมื่อก้าวผ่านเส้นทางลับที่เกิดจากบททดสอบแห่งสติปัญญา ดาริกาและเอลาริออนก็พบว่าตัวเองได้เดินทางมาถึงโถงกว้างที่โอ่อ่าแห่งหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากห้องโถงก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ผนังที่นี่ถูกประดับด้วยกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าไปมาอย่างไม่รู้จบ แสงสลัวที่ลอดผ่านเข้ามาจากช่องรับแสงบนเพดาน ทำให้บรรยากาศภายในโถงดูมืดมิดและลึกลับ "นี่... คือ... บททดสอบ... ที่... สอง... การทดสอบ... แห่ง... ความกล้าหาญ..." เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในโถงแห่งนี้ "ใน... ที่นี้... พวกเจ้า... จะต้อง... เผชิญหน้า... กับ... สิ่ง... ที่... น่ากลัว... ที่สุด... ใน... จิตใจ... ของ... พวกเจ้า... เอง..." ทันใดนั้นเอง ภาพสะท้อนในกระจกเงาก็เริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้สะท้อนภาพของดาริกาและเอลาริออนอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นภาพของเหตุการณ์ในอดีตที่ทั้งสองพยายามจะลืมเลือน ดาริการู้สึกหัวใจหล่นวูบ เมื่อภาพในกระจกเงาตรงหน้าเธอแสดงให้เห็นถึงตอนที่เผ่าพันธุ์ของเธอกำลังถูกมังกรดำโจมตี หมู่บ้านของเธอถูกเผาผลาญ ผู้คนล้มตาย เสียงกรีดร้องของเด็กๆ และความเจ็บปวดของผู้เป็นแม่ก้องอยู่ในหูของเธอ เธอเห็นภาพตัวเองในวัยเด็ก กำลังยืนมองดูครอบครัวของเธอ... "ไม่นะ... ภาพพวกนี้... มัน... เป็นไปไม่ได้..." ดาริการ้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามปัดป้องภาพตรงหน้า แต่ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจนและทรมานมากขึ้นไปอีก "มัน... ไม่ใช่... ความจริง... ดาริกา... มัน... คือ... ภาพลวงตา..." เอลาริออนพยายามปลอบโยนเธอ แม้ว่าตัวเขาเองก็กำลังเผชิญหน้ากับภาพที่น่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน ในกระจกเงาของเอลาริออน ปรากฏภาพของสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์มังกรดำ สงครามที่ทำให้เขาต้องสูญเสียบิดาผู้เป็นที่รัก และเผ่าพันธุ์ต้องบอบช้ำอย่างแสนสาหัส เขาเห็นภาพตัวเองในวัยหนุ่ม กำลังต่อสู้กับศัตรูอย่างดุเดือด เลือดสีดำของมังกรไหลอาบไปทั่วใบหน้าของเขา "ข้า... ยอม... รับ... ความ... ผิด... พลาด... ใน... อดีต... ของ... ข้า..." เอลาริออนกล่าวเสียงสั่นเครือ "ข้า... พยายาม... ที่จะ... แก้ไข... มัน... ตลอดมา..." "แต่... ข้า... ก็... ยัง... กลัว... อยู่... กลัว... ว่า... ข้า... จะ... ทำ... ผิด... พลาด... อีก... ครั้ง..." ดาริการู้สึกถึงความเจ็บปวดของเอลาริออน เธอมองไปยังเงาสะท้อนของเขาที่กำลังทุกข์ทรมาน ภาพความแค้นในใจของเธอกำลังปะทะกับความเห็นอกเห็นใจที่เธอมีต่อเขา "เอลาริออน..." ดาริการ้องเรียกชื่อเขา "ข้า... เข้าใจ... ความ... กลัว... ของเจ้า... เพราะ... ข้า... เอง... ก็... กลัว... เช่นกัน..." เธอหันกลับไปมองภาพสะท้อนของตัวเองอีกครั้ง ภาพของการล้างแค้นที่เธอเคยฝันถึงค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยภาพของรอยยิ้มของครอบครัวที่เธอสูญเสียไป ภาพเหล่านั้นปลุกความทรงจำอันแสนหวานในวัยเด็กของเธอขึ้นมา "ข้า... เคย... ต้องการ... แก้แค้น... มังกรดำ... เพราะ... ข้า... คิดว่า... พวกเขา... คือ... ผู้... ที่... พราก... ทุกสิ่ง... ไป... จาก... ข้า..." ดาริการู้สึกว่าน้ำเสียงของเธอมีความหนักแน่นมากขึ้น "แต่... บัดนี้... ข้า... รู้แล้ว... ว่า... การ... แก้แค้น... ไม่ใช่... หนทาง... ที่... จะ... นำพา... สันติสุข... มา... สู่... โลก... ของเรา... ได้..." เธอหันไปมองเอลาริออนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "ข้า... ต้องการ... ที่จะ... สร้าง... อนาคต... ใหม่... ที่... ปราศจาก... ความ... เกลียดชัง... และ... ความ... สูญเสีย..." เอลาริออนมองดาริกาด้วยความประหลาดใจ เขารู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ พลังแห่งการให้อภัยและการก้าวข้ามผ่านอดีต "เจ้า... ช่าง... เป็น... ผู้หญิง... ที่... น่าทึ่ง... จริงๆ... ดาริกา..." เอลาริออนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "เจ้า... ได้... พิสูจน์... แล้ว... ว่า... เจ้า... คือ... ผู้... ที่... มี... หัวใจ... อัน... กล้าหาญ... อย่างแท้จริง..." ทันใดนั้นเอง ภาพสะท้อนในกระจกเงาทุกบานก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่จะค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นภาพของเส้นทางที่ทอดยาวออกไปสู่ห้องโถงอีกห้องหนึ่ง ซึ่งมีแท่นบูชาโบราณตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง "พวกเจ้า... ได้... ผ่าน... บททดสอบ... แห่ง... ความกล้าหาญ... มา... ได้... แล้ว..." เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง "แต่... การเดินทาง... ของพวกเจ้า... ยัง... ไม่... จบ... เพียง... เท่านี้... ยัง... มี... บททดสอบ... สุดท้าย... รอ... พวกเจ้า... อยู่..." ดาริการู้สึกถึงความเหนื่อยล้า แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอกับเอลาริออนกำลังจะเข้าสู่บทสุดท้าย และเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับอะไรก็ตาม "ข้า... พร้อม... แล้ว..." ดาริการับคำ "ไม่ว่า... บททดสอบ... สุดท้าย... จะ... เป็น... อย่างไร... ข้า... จะ... ไม่... ยอม... แพ้..." เอลาริออนจับมือของดาริกาไว้แน่น "ข้า... จะ... อยู่... เคียง... ข้าง... เจ้า... เสมอ... ดาริกา... เรา... จะ... ก้าว... ผ่าน... มัน... ไป... ด้วยกัน..." ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะก้าวเดินต่อไปยังห้องโถงสุดท้าย ที่ซึ่งชะตากรรมของพวกเขาและโลกทั้งใบกำลังจะถูกตัดสิน