เมื่อก้าวลงสู่บันไดวนที่ทอดตัวลึกลงไปใต้ผืนปราสาทแห่งเมฆา ดาริกาและเอลาริออนก็พบว่าตนเองได้เดินทางมาถึงอุโมงค์ที่ถูกสกัดขึ้นจากผลึกสีดำสนิท มันดูดกลืนแสงสว่างทุกชนิด ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งดูมืดมิดและน่าหวาดหวั่นกว่าเดิม ผนังของอุโมงค์เย็นเยียบเมื่อสัมผัส และเสียงสะท้อนของฝีเท้าก็ดังเป็นจังหวะที่ชวนขนลุก "นี่... คือ... บททดสอบ... สุดท้าย... จริงๆ... สินะ..." ดาริกากล่าว เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ท่านผู้พิทักษ์... มิได้... พูด... เล่น... เลย..." "ข้า... รู้... สึก... ได้... ถึง... พลัง... ที่... พยายาม... จะ... บั่นทอน... จิตใจ... ของ... เรา..." เอลาริออนกล่าว พลางกุมมือของดาริกาแน่นขึ้น "มัน... กำลัง... พยายาม... ที่จะ... ปลูก... ความ... สงสัย... และ... ความ... ไม่... ไว้... ใจ... ระหว่าง... เรา..." ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ราวกับจะมาจากทุกทิศทางก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งสอง มันเป็นเสียงที่พยายามจะชักจูงให้เกิดความระแวงสงสัย "เจ้า... แน่ใจ... หรือ... ว่า... เขา... จะ... ซื่อสัตย์... ต่อ... เจ้า... ตลอดไป...?" เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของดาริกา "เขา... คือ... ทายาท... แห่ง... เผ่าพันธุ์... ที่... เคย... ทำลาย... ทุกสิ่ง... ที่... เจ้า... รัก... นะ..." อีกเสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาในความคิดของเอลาริออน "นาง... คือ... มนุษย์... ผู้... อ่อนแอ... นาง... จะ... เป็น... ภาระ... ของ... เจ้า... ใน... การ... บรรลุ... เป้าหมาย... ของ... เจ้า... หรือ... ไม่...?" ดาริกาตัวสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเหล่านั้น เธอพยายามสลัดความคิดอันเลวร้ายออกไป แต่ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของเผ่าพันธุ์มังกรดำที่กำลังเผาผลาญหมู่บ้านของเธอ "ไม่... ฉัน... จะ... ไม่... หลงกล...!" ดาริกาตะโกนเสียงดัง "ฉัน... เลือก... ที่จะ... เชื่อใจ... เอลาริออน... เขา... คือ... ผู้ที่... ช่วย... ฉัน... ไว้... เขา... คือ... ผู้ที่... เข้าใจ... ความ... เจ็บปวด... ของ... ฉัน..." เธอหันไปมองเอลาริออนด้วยแววตาที่แน่วแน่ "คุณ... คือ... ความหวัง... ของ... ฉัน... และ... ฉัน... จะ... ไม่... ยอม... ให้... สิ่ง... ใด... มา... ขวางกั้น... เรา... ได้...!" เอลาริออนมองดาริกาด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาคลอหน่วย "ข้า... ก็... เช่น... กัน... ดาริกา... ข้า... รู้... ว่า... เจ้า... ไม่ใช่... คน... เดียว... กัน... กับ... เผ่าพันธุ์... ของ... เจ้า... ใน... อดีต... เจ้า... คือ... ความ... หวัง... ใหม่... ของ... ทั้ง... สอง... เผ่าพันธุ์..." เขาหันไปเผชิญหน้ากับเสียงกระซิบที่ดังขึ้น "ข้า... คือ... เอลาริออน... ทายาท... แห่ง... ราชันย์... มังกรดำ... ข้า... จะ... ไม่... ยอม... ให้... ความ... เกลียดชัง... ใน... อดีต... มา... กำหนด... อนาคต... ของ... ข้า... และ... ของ... ดาริกา...!" "เรา... คือ... พันธมิตร... ที่... แข็งแกร่ง... ที่สุด...!" เอลาริออนประกาศก้อง "เรา... จะ... ก้าว... ผ่าน... บททดสอบ... นี้... ไป... ด้วย... กัน...!" ทันใดนั้นเอง ผลึกสีดำที่ผนังก็เริ่มเรืองแสงเป็นสีเขียวอ่อนจางๆ เสียงกระซิบอันน่ารำคาญก็ค่อยๆ เงียบหายไป แต่ความรู้สึกกดดันก็ยังคงอยู่ "พวกเจ้า... ผ่าน... บททดสอบ... ที่... หนึ่ง... แล้ว..." เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมาจากภายในผลึกสีดำ "แต่... บททดสอบ... ที่... สอง... จะ... ทดสอบ... ความ... เข้าใจ... และ... ความ... เสียสละ... ของ... พวกเจ้า..." เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏเส้นทางสองสาย สายหนึ่งสว่างไสวราวกับจะมีแต่ความสุขและความสำเร็จนำพาไป แต่อีกสายหนึ่งกลับมืดมิดและดูอันตรายอย่างยิ่ง "เส้นทาง... หนึ่ง... จะ... นำ... เจ้า... ไป... สู่... สมบัติ... อย่าง... รวดเร็ว... แต่... ต้อง... แลกมา... ด้วย... การ... ทอดทิ้ง... ผู้... ที่... เจ้า... รัก... ไว้... เบื้องหลัง..." ผู้พิทักษ์อธิบาย "ส่วน... อีก... เส้นทาง... หนึ่ง... จะ... นำ... เจ้า... ไป... สู่... สมบัติ... เช่น... กัน... แต่... จะ... ต้อง... เผชิญ... กับ... ความ... ยากลำบาก... และ... อาจ... ต้อง... แลก... ด้วย... ชีวิต... ของ... เจ้า... เอง..." ดาริกากับเอลาริออนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าต้องเลือกเส้นทางใด "ข้า... จะ... ไม่... ทิ้ง... เจ้า... ดาริกา...!" เอลาริออนกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้า... จะ... เดิน... ไป... กับ... เจ้า... เสมอ... ไม่ว่า... เส้นทาง... จะ... ยากลำบาก... เพียง... ใด..." "ฉัน... ก็... เหมือนกัน... ค่ะ... เอลาริออน..." ดาริกาตอบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน "เรา... จะ... ก้าว... ผ่าน... ไป... ด้วย... กัน... สองคน..." ทั้งสองตัดสินใจเลือกเส้นทางที่มืดมิดกว่า โดยไม่ลังเล พวกเขาจับมือกันให้แน่นขึ้น ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในอุโมงค์แห่งนั้น ทันทีที่พวกเขาเหยียบย่างเข้าไปในเส้นทางที่สอง ประตูผลึกสีดำก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พวกเขาลุยเข้าไปในความมืดมิดเพียงลำพัง "นี่... คือ... การ... ตัดสินใจ... ที่... ถูกต้อง... แล้ว..." เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นแผ่วเบา "การ... เสียสละ... เพื่อ... ผู้... ที่... รัก... คือ... คุณสมบัติ... อัน... ล้ำค่า... ที่... สมบัติ... แห่ง... ราชันย์... มังกรดำ... ต้องการ..." อุโมงค์เริ่มคดเคี้ยวและเต็มไปด้วยกับดัก ดาริกาและเอลาริออนต้องใช้สติปัญญาและความสามารถทั้งหมดที่มีในการเอาชีวิตรอด พวกเขาช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หลบหลีกกับดักที่ซ่อนเร้น และให้กำลังใจกันเมื่อรู้สึกท้อแท้ "ข้า... เกือบ... จะ... ตก... เหว... แล้ว...!" เอลาริออนกล่าว หอบหายใจอย่างหนัก หลังจากที่ดาริกาช่วยดึงเขาขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด "ขอบคุณ... เจ้า... อีก... ครั้ง... ดาริกา..." "ไม่เป็นไร... ค่ะ..." ดาริกาตอบ พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบหน้า "เรา... คือ... ทีม... เดียวกัน... จำ... ได้... ไหม... คะ...?" พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเหนื่อยล้า แต่จิตใจยังคงแน่วแน่ พวกเขาจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความรัก ความเข้าใจ และความเสียสละ คือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และสมบัติแห่งราชันย์มังกรดำนี้ จะตกเป็นของผู้ที่คู่ควรอย่างแท้จริง