หลังจากพักผ่อนอย่างเต็มที่ ดาริกากับอัคราก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าสู่เทือกเขาสีดำตามคำบอกเล่าของอัครา ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ทาบทาด้วยแสงสีทองอมส้ม แต้มแต่งบนยอดเขาที่แหลมคมราวกับเขี้ยวของอสุรกาย บรรยากาศเริ่มเย็นยะเยือกกว่าเดิม ผนวกกับความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังจับจ้องอยู่ตลอดเวลา "ที่นี่ดูน่าขนลุกนะ" ดาริกาเอ่ยขึ้นขณะก้าวเท้าไปบนพื้นหินที่ขรุขระ "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสถานที่แบบนี้อยู่บนโลก" "นี่คือดินแดนของราชวงศ์มังกรดำโบราณ" อัคราตอบ เสียงของเขาดังก้องในความเงียบ "เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังงานอันเก่าแก่ และความลับที่ถูกเก็บงำไว้มานานนับพันปี" "พลังงานอันเก่าแก่? หมายถึงอะไร?" ดาริกาถาม เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม ไม่ใช่แค่ความเย็นของอากาศ แต่เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ มันราวกับว่าผืนดินและอากาศรอบตัวกำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง "พลังงานที่หล่อเลี้ยงเผ่าพันธุ์มังกรดำตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม" อัคราอธิบาย "เป็นพลังที่เชื่อมโยงกับผืนพิภพและดวงดาว มันคือรากฐานของอำนาจของเรา แต่ก็เป็นสิ่งที่สามารถนำพาไปสู่ความหายนะได้เช่นกัน หากผู้ใช้ขาดความยับยั้งชั่งใจ" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในเทือกเขา เส้นทางเริ่มยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงร่องรอยของทางเดินที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้งาน ปัจจุบันถูกปกคลุมด้วยเศษหินและเถาวัลย์แห้งกรัง บางครั้งพวกเขาก็ต้องปีนป่ายผ่านโขดหินสูงชัน ท่ามกลางลมที่พัดแรงจนแทบจะพัดพาทั้งร่างปลิวไป "ระวังข้างหน้า" อัคราเตือนพลางชี้ไปยังทางที่แคบลงและคดเคี้ยว "ที่นี่เป็นเขาวงกตแห่งหิน หากไม่ระวัง อาจหลงทางได้ง่ายๆ" ดาริกามองตามที่อัคราชี้ สภาพภูมิประเทศเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากแนวเขาที่โล่งกว้าง กลายเป็นซอกหินสูงเสียดฟ้าบีบแคบเข้ามา จนแสงแดดแทบจะส่องไม่ถึง ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา ปกคลุมทุกสิ่งทุกอย่าง "ทำไมต้องซ่อนสมบัติไว้ในที่แบบนี้ด้วย?" ดาริกาพึมพำ "มันดูไม่ปลอดภัยเลย" "เพราะนี่คือที่เดียวที่สามารถปกป้องมันได้จากผู้ที่ต้องการครอบครองด้วยเจตนาร้าย" อัคราตอบ "และยังมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่คอยปกป้องสถานที่แห่งนี้อีกด้วย" "สิ่งมีชีวิต?" ดาริกาถามด้วยความสงสัย "หมายถึงสัตว์ป่าหรือ?" "ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา" อัคราตอบ ดวงตาของเขามองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง "พวกมันคือผู้พิทักษ์แห่งเทือกเขา เป็นวิญญาณแห่งธรรมชาติที่สถิตอยู่ในหินผาและสายลม พวกมันไม่ชอบการรบกวนจากภายนอก" ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในความมืด มันไม่ใช่เสียงลม แต่มันเป็นเสียงที่เย็นยะเยือก ราวกับเสียงร้องของภูตผีปีศาจ "นั่นไง" อัครากล่าว "พวกวิญญาณแห่งเทือกเขา พวกมันสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุก" ดาริกาตัวสั่นเล็กน้อย เธอไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีวิญญาณมาก่อน แต่เสียงที่ได้ยินมันทำให้ขนลุกซู่ "เราจะทำอย่างไร?" "เพียงแค่แสดงความเคารพ และอย่าแสดงท่าทีเป็นศัตรู" อัคราแนะนำ "พวกมันจะรับรู้ถึงเจตนาของเรา" พวกเขาเดินต่อไปอย่างเงียบๆ พยายามไม่ส่งเสียงดัง ดาริการู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาจากทุกทิศทุกทาง แม้จะไม่เห็นตัวตน แต่ก็สัมผัสได้ถึงการจับจ้องที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของ 'ดวงตาแห่งมังกร' ชิ้นสุดท้าย" อัครากล่าวขึ้นขณะเดิน "มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่" "จริงหรือ?" ดาริกาถามด้วยความหวัง "เราใกล้จะถึงแล้วใช่ไหม?" "เกือบแล้ว" อัคราตอบ "แต่ก่อนอื่น เราต้องผ่าน 'ประตูแห่งเงา' ไปก่อน" "ประตูแห่งเงา?" "เป็นเหมือนด่านทดสอบด่านสุดท้าย ก่อนจะถึงที่ซ่อนสมบัติ" อัคราอธิบาย "มันคือมิติที่บิดเบือน ที่จะทดสอบจิตใจและความตั้งใจของผู้ที่ผ่านเข้าไป หากจิตใจไม่แน่แน่ว หรือเต็มไปด้วยความโลภ ก็จะถูกดูดกลืนเข้าไปในความมืดตลอดกาล" ดาริการู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น เธอคิดถึงแม่ของเธอ คิดถึงความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เธอก็คิดถึงความหวังที่จะได้เห็นโลกที่สงบสุขอีกครั้ง "ข้าพร้อมแล้ว" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทันใดนั้น เบื้องหน้าของพวกเขาก็ปรากฏประตูขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท ประตูนั้นไม่มีลูกบิด ไม่มีบานพับ มีเพียงลวดลายโบราณที่สลักเสลาอยู่ทั่วพื้นผิว ราวกับกำลังเคลื่อนไหวได้เอง "นี่คือ 'ประตูแห่งเงา'" อัครากล่าว "จงเตรียมใจให้พร้อม" ดาริกาพยักหน้า เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสมาธิ และตั้งมั่นในเจตนาของตนเอง เธอไม่ต้องการอำนาจเพื่อครอบครองโลก เธอต้องการเพียงความยุติธรรม และการปกป้องผู้บริสุทธิ์ อัคราเดินนำไป เขาแตะมือลงบนบานประตูหินสีดำ ประตูนั้นก็เริ่มสั่นสะเทือน และค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นเบื้องหลังที่เป็นความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด "ไปกันเถอะ" อัคราเชื้อเชิญ ดาริกาเดินตามอัคราเข้าไปใน 'ประตูแห่งเงา' ทันทีที่ก้าวผ่านเข้าไป สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นหินอีกต่อไป แต่กำลังล่องลอยอยู่ในอวกาศที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ "ที่นี่คือมิติแห่งจิตใจ" อัคราอธิบาย "ทุกสิ่งที่เราเห็นคือภาพสะท้อนของความคิดและความรู้สึกของเรา" ทันใดนั้น ภาพต่างๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวดาริกา เธอเห็นภาพของแม่ของเธอยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง พยายามปกป้องบางสิ่งบางอย่าง เสียงกรีดร้องของแม่ดังแว่วมาในโสตประสาท "ท่านแม่!" ดาริการ้องเรียก เธอพยายามจะเข้าไปหา แต่ภาพนั้นก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว "อย่าหลงไปกับภาพลวงตา" อัคราเตือน "พวกมันคือสิ่งที่ 'ความมืด' ใช้ในการบั่นทอนจิตใจของเจ้า" ดาริกาพยายามตั้งสติ เธอเห็นภาพของหมู่บ้านของเธอที่ถูกเผาทำลาย เห็นใบหน้าของคนที่เธอรักที่กำลังหวาดกลัว ภาพเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส "ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้?" ดาริกาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "เพราะเจ้ากำลังเผชิญหน้ากับความกลัวที่ฝังลึกที่สุดในใจของเจ้า" อัคราตอบ "จงจำไว้ว่า เจ้ากำลังทำเพื่ออะไร" ดาริกาหลับตาลง เธอระลึกถึงคำพูดของอัคราถึง 'ความมืด' ที่กำลังจะมาถึง และความหวังที่จะได้เห็นโลกที่สงบสุข เธอรู้ว่าเธอต้องผ่านมันไปให้ได้ "ข้าจะปกป้องโลกนี้" ดาริกากล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "ข้าจะไม่ยอมให้ความมืดครอบงำ" เมื่อเธอพูดจบ ภาพต่างๆ ที่ปรากฏขึ้นก็เริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยแสงสว่างสีขาวที่อบอุ่น "เจ้าทำได้ดีมาก" อัครากล่าว "เจตนาของเจ้าบริสุทธิ์ และจิตใจของเจ้าแข็งแกร่ง" เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏพื้นดินขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อพวกเขาเดินต่อไป แสงสว่างก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น จนในที่สุด พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าปากถ้ำขนาดใหญ่ ปากถ้ำนั้นมีรูปทรงคล้ายกับปากของมังกรที่กำลังอ้ากว้าง "เรามาถึงแล้ว" อัครากล่าว "นี่คือ 'ถ้ำแห่งพันธนาการ' ที่ซ่อนสมบัติแห่งราชันย์มังกรดำ"