โทมัสวางคัมภีร์โบราณลงบนลำต้นของต้นไม้ใหญ่ที่เปล่งแสงเรืองรอง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอันอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากเนื้อไม้ มันเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคย ราวกับว่าเขากำลังเชื่อมต่อกับส่วนหนึ่งของตัวเองที่เพิ่งค้นพบ อีลาร่ามองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "ตั้งสมาธิ โทมัส" อีลาร่ากระซิบ "นึกถึงความปรารถนาที่จะปกป้องสถานที่แห่งนี้ ปกป้องความรู้เหล่านี้ และปกป้องตัวคุณเอง" โทมัสหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงภาพของเหล่าผู้พิทักษ์โบราณที่เขามองเห็นในความทรงจำของคัมภีร์ ภาพของพวกเขาที่ยืนหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งสำคัญ เขาจินตนาการถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเขา พลังที่ถูกปลุกขึ้นมาโดยคัมภีร์และอาณาจักรแห่งนี้ "ผม... ผมรู้สึกถึงมันครับ" โทมัสพึมพำ "มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่างกาย" "นั่นคือพลังของความทรงจำ" อีลาร่าตอบ "มันเป็นพลังที่บริสุทธิ์และไร้ขีดจำกัด จงใช้มัน โทมัส!" โทมัสเริ่มท่องอักขระโบราณที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา เขาไม่รู้ว่าอักขระเหล่านั้นมาจากไหน หรือเขาจำมันได้อย่างไร มันเหมือนกับว่าคัมภีร์กำลังถ่ายทอดความรู้เหล่านั้นมาสู่จิตใจของเขาโดยตรง ขณะที่เขาท่องไปเรื่อยๆ ลวดลายบนลำต้นของต้นไม้ก็เริ่มเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ แสงนั้นค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ ร่างนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น แข็งแกร่งขึ้น จนกลายเป็นร่างของนักรบโบราณผู้สง่างาม "นั่นไง!" อีลาร่าอุทานด้วยความตื่นเต้น "คุณทำได้แล้ว โทมัส!" ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวลงมาจากต้นไม้ มันมีผิวหนังที่ทำจากเปลือกไม้โบราณ ดวงตาของมันเปล่งประกายด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น อาวุธที่มันถือปรากฏขึ้นในมืออย่างง่ายดาย เป็นดาบยาวที่ทำจากกิ่งไม้ที่ดูแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า "ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำ" ร่างนั้นกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวาน "ข้าจะปกป้องอาณาจักรนี้ และผู้ที่คู่ควร" โทมัสลืมตาขึ้น เขารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ "ผม... ผมสร้างคุณขึ้นมาจริงๆ ด้วย" "คุณไม่ได้สร้างข้า โทมัส" ผู้พิทักษ์กล่าว "คุณเพียงปลุกพลังที่หลับใหลอยู่ภายในตัวคุณ และเชื่อมต่อมันเข้ากับพลังของอาณาจักรนี้" ทันใดนั้นเอง เสียงอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังมาจากเบื้องหลังของพวกเขา เป็นเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และเสียงก้อนหินที่กระจัดกระจาย "พวกเขามาถึงแล้ว!" อีลาร่าตะโกน "เราไม่มีเวลาแล้ว!" โทมัสหันไปมอง เขาเห็นเงาร่างสีดำทะมึนหลายร่างกำลังพุ่งเข้ามาจากทิศทางที่พวกเขาเพิ่งจากมา เงาเหล่านั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและน่ากลัว "ผู้พิทักษ์!" อีลาร่าร้องสั่ง "ปกป้องโทมัสและคัมภีร์!" "รับทราบ!" ผู้พิทักษ์ตอบรับ เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม ดาบในมือเปล่งประกายแสงสีทอง "จงไปให้พ้นจากที่นี่เสีย!" โทมัสรีบคว้าคัมภีร์กลับมา เขาหันไปมองอีลาร่า "เราจะไปทางไหนครับ?" "ตามฉันมา!" อีลาร่าคว้าแขนโทมัส "ยังมีทางลับอีกแห่งหนึ่งที่เชื่อมต่อไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของอาณาจักรนี้!" พวกเขาเริ่มวิ่งไปตามทุ่งหญ้า โดยมีผู้พิทักษ์ที่โทมัสสร้างขึ้นคอยขวางกั้นเหล่าเงาสีดำที่ตามมา เสียงการต่อสู้ดังสนั่นหวั่นไหว ก้องไปทั่วอาณาจักรแห่งความทรงจำ โทมัสไม่กล้าหันกลับไปมอง เขาทำได้เพียงวิ่งต่อไปข้างหน้า สัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งผู้พิทักษ์ไว้เบื้องหลัง แต่เขาก็รู้ดีว่านี่เป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิตและปกป้องคัมภีร์ได้ "อีกไกลไหมครับ?" โทมัสถามหอบหายใจ "ใกล้แล้ว!" อีลาร่าตอบ "เราต้องผ่าน 'อุโมงค์แห่งความเงียบ' ไปให้ได้!" ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้อุโมงค์ ประตูหินขนาดใหญ่ที่ทอดตัวเข้าไปในความมืดก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง ภายในอุโมงค์นั้นดูมืดมิดและเงียบสงัดจนน่าขนลุก "ที่นี่คือที่ที่ความทรงจำเริ่มเลือนหาย" อีลาร่าอธิบาย "เราต้องผ่านมันไปให้ได้โดยไม่สูญเสียตัวตนของเราไป" โทมัสรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากอุโมงค์ เขาจับคัมภีร์ในมือแน่นกว่าเดิม "ผม... ผมพร้อมแล้ว" เขาและอีลาร่าก้าวเข้าไปในอุโมงค์แห่งความเงียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดูเหมือนจะถูกดูดกลืนหายไปในอากาศ โทมัสรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่พยายามจะดึงเอาความทรงจำของเขาออกไป ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตของเขาลอยวนเข้ามาในหัว พยายามจะฉุดรั้งเขาไว้ "อย่าไปสนใจมัน โทมัส!" อีลาร่าตะโกน "จงยึดมั่นในตัวตนของคุณ!" โทมัสพยายามรวบรวมสติ เขานึกถึงใบหน้าของพ่อแม่ นึกถึงห้องสมุดที่เขาจากมา นึกถึงความตั้งใจที่จะปกป้องคัมภีร์ ความทรงจำเหล่านั้นกลายเป็นเกราะกำบังอันแข็งแกร่งของเขา และช่วยให้เขาก้าวผ่านอุโมงค์แห่งความเงียบไปได้อย่างปลอดภัย ในที่สุดพวกเขาก็ออกมาจากอุโมงค์นั้น และพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนพื้นผิวที่ดูเหมือนจะเป็นเมฆสีขาวนวลเบาฟู ฟากฟ้าเบื้องบนนั้นเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับนับล้านดวง ส่องแสงสว่างไสวราวกับเพชรที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนกำมะหยี่สีดำสนิท "เราอยู่ที่ไหนอีกครับเนี่ย?" โทมัสถามด้วยความทึ่ง "นี่คือ 'หอสมุดแห่งดวงดาว'" อีลาร่าตอบ "ที่นี่คือที่ที่เก็บรักษาความรู้ที่ยังไม่ถูกค้นพบ และเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในขณะนี้"