โทมัสเดินกลับไปยังหอพักด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขากวาดสายตาไปรอบๆ ทางเดินที่มืดสลัวของมหาวิทยาลัย พยายามมองหาเงาที่อาจซ่อนตัวอยู่ พลางนึกถึงคำเตือนของอีลาร่า "เงาทมิฬ" ชื่อนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เมื่อถึงห้องพักเล็กๆ ของเขา โทมัสรีบปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา เขากระชากกระเป๋าเป้ลงจากบ่า และวางมันลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา มือของเขายังคงสั่นเทาเล็กน้อย แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความตื่นเต้นและความรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามา เขาค่อยๆ เปิดซิปกระเป๋าออก และนำหีบไม้เก่าแก่ออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้เล็กๆ ที่เต็มไปด้วยหนังสือ กลิ่นหมึกเก่าและกลิ่นหนังของคัมภีร์ลอยขึ้นมาแตะจมูก สร้างความรู้สึกคุ้นเคยและสบายใจ เขาบรรจงเปิดฝาหีบออก และหยิบ 'คัมภีร์แห่งอักขระศักดิ์สิทธิ์' ออกมา วางมันลงบนหน้าโต๊ะอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนบนเพดานส่องกระทบอักขระโบราณบนหน้าปกของคัมภีร์ ทำให้มันดูราวกับมีชีวิต โทมัสถอนหายใจยาว เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาเพิ่งยืมมาจากห้องสมุดเกี่ยวกับภาษาศาสตร์โบราณ และเปิดไปยังหน้าที่มีการอ้างอิงถึงอักษรที่คล้ายคลึงกัน "นี่มัน... เป็นไปได้จริงๆ" โทมัสพึมพำกับตัวเอง เมื่อเขาเปรียบเทียบอักขระในคัมภีร์กับตัวอย่างที่ปรากฏในหนังสือ "มันคือภาษาโบราณที่สูญหายไปจริงๆ... แต่ทำไมผมถึงอ่านมันได้?" ความคิดเรื่อง "สายเลือด" ที่อีลาร่ากล่าวถึง วนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาไม่เคยรู้จักประวัติครอบครัวของตัวเองมากนัก พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก และเขาถูกเลี้ยงดูโดยญาติห่างๆ ที่ไม่เคยพูดถึงเรื่องราวในอดีตมากนัก "บางที... ผมอาจจะมีอะไรที่มากกว่าที่คิด" เขาคิด เขาพลิกหน้าคัมภีร์ไปเรื่อยๆ พยายามทำความเข้าใจโครงสร้างของภาษาและความหมายของแต่ละสัญลักษณ์ "ถ้า 'อัครา' คือ 'แสง' หรือ 'พลังงาน' และ 'เซนา' คือ 'การสร้าง' หรือ 'การก่อกำเนิด'... แล้ว 'อัคราเซนา' ล่ะ? 'พลังแห่งการสร้าง' หรือ 'แสงแห่งการก่อกำเนิด'?" เขาค่อยๆ รวบรวมคำศัพท์ และพยายามปะติดปะต่อความหมาย โทมัสรู้ดีว่าเขาไม่สามารถรอให้ใครมาสอนเขาได้ เขาต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง และต้องทำอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาเริ่มจดบันทึกคำศัพท์และความหมายต่างๆ ลงในสมุดเล่มเล็กๆ ที่เขาพกติดตัว เขาพยายามวาดรูปอักขระแต่ละตัว เพื่อให้จำได้ง่ายขึ้น "การฝึกฝน... ความรู้คือพลัง..." เขาพึมพำตามคำพูดของอีลาร่า เขาตัดสินใจว่าจะใช้เวลาว่างทั้งหมดของเขาในการศึกษาคัมภีร์เล่มนี้ ในคืนนั้น โทมัสไม่ได้นอน เขานั่งอยู่ใต้แสงไฟเพียงดวงเดียวในห้องพักของเขา จมดิ่งอยู่กับการถอดรหัสความลับของอักขระโบราณ เขาอ่านเกี่ยวกับหลักการพื้นฐานของพลังงานเวทมนตร์ วิธีการรวบรวมและปลดปล่อยพลังงานนั้นผ่านการใช้สัญลักษณ์ต่างๆ "อักขระแต่ละตัว... มันไม่ใช่แค่ภาพวาด" โทมัสคิด "มันคือสัญลักษณ์แทนคลื่นความถี่ พลังงานที่สั่นสะเทือน เมื่อเราเข้าใจมัน... เราก็สามารถควบคุมมันได้" เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างเมื่อมองอักขระบางตัว มันคือการสั่นสะเทือนของพลังงานที่ส่งตรงมาถึงตัวเขา "บทที่สาม... 'การเรียกธาตุ'..." เขาอ่านออกเสียงเบาๆ "นี่มัน... น่าทึ่งมาก" คัมภีร์ได้อธิบายถึงวิธีการเรียกใช้พลังงานของธาตุต่างๆ ดิน น้ำ ลม ไฟ และการผสานรวมพลังงานเหล่านั้นเข้าด้วยกันผ่านการใช้ชุดอักขระที่เฉพาะเจาะจง "หากต้องการเรียก 'วารี'... ต้องใช้ 'อักขระแห่งหยดน้ำ' ควบคู่ไปกับ 'อักขระแห่งกระแส'..." เขากล่าว "แต่ต้องระวัง... หากควบคุมไม่ดี... น้ำก็สามารถกลายเป็นภัยพิบัติได้" โทมัสลองจินตนาการถึงการเรียกน้ำ เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงภาพของหยดน้ำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอากาศ และสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ เขาตั้งสมาธิ พยายามรู้สึกถึงพลังงานของน้ำที่อยู่รอบตัว "ผมจะทำอย่างไรให้มันเกิดขึ้นจริงๆ ได้?" เขาครุ่นคิด "ผมแค่คิดถึงมัน... มันจะมาเองหรือ?" เขานึกถึงอักขระที่เขาเห็นในคัมภีร์ เขาพยายามวาดมันลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "นี่คงต้องใช้การฝึกฝนอย่างหนักจริงๆ" โทมัสถอนหายใจ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มเข้าครอบงำ แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมหยุด เขาเปิดอ่านต่อไป ยังคงจดจ่ออยู่กับการทำความเข้าใจหลักการพื้นฐานต่างๆ เพื่อให้พร้อมสำหรับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น "บทที่ห้า... 'การป้องกันตนเองด้วยม่านแห่งแสง'..." เขาอ่าน "นี่น่าจะเป็นประโยชน์" คัมภีร์ได้อธิบายถึงวิธีการสร้างเกราะป้องกันบางๆ ด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ซึ่งสามารถป้องกันการโจมตีทางกายภาพและทางพลังงานได้ในระดับหนึ่ง "การใช้ 'อักขระแห่งการสะท้อน' ควบคู่กับ 'อักขระแห่งการปิดกั้น'..." โทมัสอ่านอย่างตั้งใจ "มันต้องใช้สมาธิสูงมาก" เขาพยายามฝึกจินตนาการถึงม่านแสงที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา แม้จะยังไม่เห็นผล แต่เขาก็รู้สึกถึงความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ ในอากาศรอบตัว ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น "ผมต้องทำมันให้ได้" โทมัสกล่าวกับตัวเองอย่างมุ่งมั่น "ผมต้องพร้อม... ก่อนที่พวกเงาทมิฬจะมาถึง" แสงไฟสลัวๆ ในห้องพักเล็กๆ ค่อยๆ ส่องสว่างใบหน้าของโทมัสที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เขาไม่ใช่นักผจญภัย ไม่ใช่นักรบ แต่เขากำลังกลายเป็นอะไรบางอย่างที่มากกว่านั้น เขาคือผู้สืบทอดความรู้โบราณ ผู้พิทักษ์แห่งอักขระศักดิ์สิทธิ์ และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องมัน วันเวลาค่อยๆ ผ่านไปในห้องเล็กๆ แห่งนี้ ท่ามกลางกองหนังสือและอักขระลึกลับ โทมัสกำลังฝึกฝนตนเองอย่างหนัก เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับอนาคตที่ไม่แน่นอน