หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่การพบกับอีลาร่า โทมัสใช้เวลาทุกนาทีว่างของเขาไปกับการศึกษาคัมภีร์ เขาเริ่มคุ้นเคยกับอักขระต่างๆ มากขึ้น สามารถถอดรหัสประโยคที่ซับซ้อนขึ้น และเริ่มเข้าใจหลักการพื้นฐานของการใช้พลังงาน เขาฝึกฝนการจดจ่อ การรวบรวมพลัง และการสร้างภาพในใจอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงออกมาได้ แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตนเอง ความรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเขา มีความเข้มข้นมากขึ้น และเขาก็เริ่มรู้สึกถึงมันได้ชัดเจนกว่าเดิม "การควบคุมสมาธิ... คือกุญแจสำคัญ" โทมัสพึมพำกับตัวเองขณะที่เขากำลังลองฝึกการเรียกพลังงานจากอากาศรอบตัว "อีลาร่าพูดถูก... มันไม่ใช่แค่การท่องจำ แต่เป็นการเข้าใจและเชื่อมโยง" เขาพยายามนึกถึงอักขระที่เกี่ยวข้องกับการรับรู้ และลองใช้มันเพื่อสัมผัสถึงสิ่งที่อยู่รอบตัวเขา เขาหลับตาลง และพยายาม "มองเห็น" พลังงานที่มองไม่เห็น ทันใดนั้นเอง เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ พลังงานที่เคยสงบนิ่งในห้องพักของเขา กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีพายุบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น "เกิดอะไรขึ้น?" โทมัสลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ เขารีบหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาดู และสัมผัสถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากหีบไม้ "พวกมัน... มาแล้วเหรอ?" เขาถามตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เขาตัดสินใจว่าจะต้องออกจากห้องพักทันที เขาเก็บทุกอย่างลงในกระเป๋าเป้ของเขาอย่างรวดเร็ว และพยายามทำเสียงให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูออกไป เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและรวดเร็ว ก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก เสียงฝีเท้านั้นไม่ใช่เสียงของนักศึกษาทั่วไป มันมีจังหวะที่อันตรายและมุ่งร้าย "มีคนมา... และพวกมันกำลังตามหาผม" โทมัสคิดอย่างหวาดผวา เขาหันไปมองหน้าต่างห้องพัก ซึ่งอยู่ชั้นสองของอาคาร มองเห็นพื้นดินด้านล่างที่ห่างออกไปไม่มากนัก "ไม่... ผมต้องหาทางอื่น" เขาคิด เขาเหลือบไปเห็นท่อระบายอากาศเก่าๆ ที่ผนังด้านหนึ่งของห้อง มันดูไม่มั่นคงนัก แต่ก็อาจเป็นทางออกเดียวของเขา "ขอโทษนะ... ฉันคงต้องรบกวนหน่อย" โทมัสกล่าวกับท่อระบายอากาศอย่างประชดประชัน เขาถอดคัมภีร์ออกจากหีบไม้ และเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่หนาที่สุดที่เขามี เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะปลอดภัย เขาเหลือบมองหีบไม้ที่วางอยู่บนเตียง "ต้องทิ้งมันไว้ก่อนสินะ" เขาคิดอย่างเสียดาย แต่ก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะนำมันไปด้วย เขาปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุด และค่อยๆ ดึงฝาตะแกรงของท่อระบายอากาศออก เสียงดังแกรกเบาๆ ดังขึ้น ทำให้หัวใจของโทมัสเต้นแรงขึ้น "ช้าก่อน... เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านนอกประตู เสียงนั้นดังมาจากคนที่เพิ่งจะมาถึง โทมัสแข็งทื่อไปทั้งตัว "พวกมัน... รู้แล้ว" "เรามารับของที่เจ้าขโมยมาคืน" เสียงนั้นกล่าวต่อ "ส่งมันออกมาเดี๋ยวนี้... แล้วเจ้าอาจจะรอดไปได้" โทมัสรู้ดีว่าการส่งคัมภีร์ให้พวกมัน นั่นหมายถึงจุดจบของทุกสิ่ง เขาไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ "ไม่มีอะไรที่ผมจะให้พวกคุณทั้งนั้น!" โทมัสตะโกนกลับไป เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เขาไม่เคยมีมาก่อน "อย่าเสียเวลาเลย... บุกเข้าไป!" เสียงนั้นสั่ง เสียงไม้ตีประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง ประตูห้องพักของโทมัสสั่นคลอน โทมัสรีบปีนเข้าไปในท่อระบายอากาศอย่างรวดเร็ว เขาคลานไปตามทางแคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความมืด สัมผัสได้ถึงความร้อนจากแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามาจากช่องระบายอากาศด้านนอก เสียงประตูห้องพักพังดังขึ้นตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาในห้อง "ตามมันไป!" เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล โทมัสคลานต่อไปอย่างไม่คิดชีวิต เขาไม่รู้ว่าปลายทางของท่อระบายอากาศนี้อยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าจะมีอะไรขวางหน้าเขาอยู่ เขาได้ยินเสียงก้าวเท้าดังขึ้นในท่อระบายอากาศด้านหลังเขา ราวกับว่ามีบางคนกำลังคลานตามมาติดๆ "พวกเขา... เร็วมาก!" โทมัสคิดอย่างหวาดกลัว เขาพยายามเร่งความเร็วให้มากขึ้นเท่าที่จะทำได้ เขาต้องหนีให้พ้น ต้องปกป้องคัมภีร์ให้ได้ โทมัสคลานต่อไปในความมืดมิด เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อมั่นในสัญชาตญาณ และหวังว่าเขาจะสามารถหาทางรอดพ้นจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ไปได้ เสียงฝีเท้าที่ตามมาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สร้างความกดดันอย่างมหาศาล ท่ามกลางความมืดและฝุ่น โทมัสสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ เขาจะต้องหาทางเอาชีวิตรอด และปกป้องความลับของอักขระศักดิ์สิทธิ์ให้ได้